Giannis Kafatos

Τά ‘δωσε όλα

κι έφυγε

ο πρόεδρας Ομπάμα

Oh-μπαμ-α πήγε στο Τζαμί

Oh-μπαμ-α προσκυνάει

Oh-μπαμ-α είδε τον Παπά

και δεν τό’πε …

μήτε του … παπά!

Γιατί σου έκανε εντύπωση ότι ένα VANάκι πήγαινε στα χωριά και πουλούσε το εμπόρευμά του?

(μαγική φωτό από την ταινία "Οι Δοσατζήδες")

Από πού νομίζεις ότι ψωνίζει η αγρότισσα?

Από τον πραματευτή!

Σεντόνια, προσόψια, σεμεδάκια (γιατί είναι κι ακαμάτα στο βελονάκι), πιατέλες κι ανοξείδωτους δίσκους σερβιρίσματος!

Ε, γιατί ο αγρκίκολας να μείνει πίσω!

Είπε λοιπόν ο νταβατζής: δεν παίρνω μερικά κορίτσα να τα κάνω γύρα στα χωριά να γαμήσει ο φτωχός να γελάσει το χειλάκι του, μην τρώω την κατσίκα βατεμένη και κολλήσουμε και τίποτα!

Τό ‘πε και τό’ κανε!

Αλήθεια σου λέω! Διάβασε σήμερα στο ΕΘΝΟΣ (σελίδα 23) την είδηση, αν δε με πιστεύεις!

Μάλιστα, λέει το ρεπορτάζ, ότι μερικές φορές οι πελάτες μαλώνουν γιατί θένε την ίδια κοπέλα, αλλά ο καθένας μόνος του και μάλιστα πριν από τον άλλο! Καταλαβαίνεις ότι επειδή είναι και Κρητίκαροι και άρα “γαμίκουλες” δεν μπορούν να πάρουν πραμα μεταχειρισμένο!

Φρίκη!

Μην κοιτάς που κάνω πλάκα!

Τους τσακώσανε! Ε, και! Θα κλείσει “δι’ ολίγον” η επιχείρησις, θα ανοίξει μια (στην καλύτερη περίπτωση) άλλη!

“Θα κάνεις βόλτες με το magic bus” τραγουδούσαμε με τις Τρύπες.

Θα ρίχνεις … π%$&*@#ς με το fucking bus μαντιναδάρανε τα κοπέλια τση Κρήτης!

Και τώρα?

Τώρα που το bus του πόθου εκατασχέθη?

Τώρα τι θα κάνουμε χωρίς πουτάνες?

Οι σάρκες αυτές … ήτο μια κάποια λύσις!

Φτου σας ρε!

Για σένα που σ’ αρέσει ο Macaco,

ή σ’ αρέσουν τα τραγούδια με οικολογικές ευαισθησίες.

Δες ΕΔω το Moving

Σου έχει τύχει? Να ψάχνεις αίμα για να βοηθήσεις κάποιον δικό σου, ή όχι και τόσο δικό σου? Έχεις περάσει την αγωνία να πρέπει να βρεθεί έστω ένα μπουκάλι για να μπορέσει κάποιος να αντιμετωπίσει μια επέμβαση ή μια άλλη δύσκολη περίσταση?

Δεν είναι τίποτα ρε γαμώτο να πηγαίνουμε μια στο τρίμηνο να αφιερώνουμε ένα δεκάλεπτο και να προσφέρουμε ΖΩΗ!

Δεν το κάνουμε όμως … ή δεν το κάνουμε τόσο επιμελώς όσο πρέπει.

Δεν "δαφημίζεται" κιόλας, όσο του αξίζει.

Βλέπεις το "αίμα" πουλάει αλλιώς, όχι όταν προσφέρεται.

ΔΕΝ ΠΟΝΑΕΙ!!!

δεν υπάρχει δικαιολογία!

Τα κέντρα αιμοδοσίας στα νοσοκομεία είναι ίσως τα μόνα τμήματα που δε "νοσούν" από τις πολλαπλές ασθένειες του συστήματος Υγείας. Πάντα υπάρχουν χαμογελαστοί άνθρωποι που σε φροντίζουν. Σπάνια συναντάς ουρά.

ΚΑΝΕΙ ΚΑΛΟ στον οργανισμό του αιμοδότη.

ΔΕΝ ΠΟΝΑΕΙ

ΔΕΝ ΠΟΝΑΕΙ

ΔΕΝ ΠΟΝΑΕΙ

ΔΕΝ ΠΟΝΑΕΙ

αν φοβάσαι τις σύριγγες – δεκτόν – μην κοιτάς όταν σου τρυπάνε το μπράτσο.

Συνήθως κάποια συσκευή τηλεόρασης παίζει μέσα στις αίθουσες αιμόδοσίας. Τα απειροελάχιστα δευτερόλεπτα που κάνει η βελόνα να μπει στη φλέβα σου, κοίτα το κουτί – μην κοιτάς τη σύριγγα.

"Σφίξτε τη γροθιά σας και πάρτε μια βαθιά ανάσα" λένε συνήθως οι αιμολήπτες. Αν το κάνεις και κοιτάς αλλου ΣΟΥ υπόσχομαι ότι δεν θα καταλάβεις τίποτα.

ΔΕΝ ΠΟΝΑΣ και σε δέκα λεπτά μπορείς να ΔΙΩΞΕΙΣ τον πόνο και την αγωνία κάποιου άλλου.

ΔΕΝ ΠΟΝΑΣ και σε δέκα λεπτά μπορείς να ΔΙΩΞΕΙΣ τον πόνο και την αγωνία κάποιου άλλου.

ΔΕΝ ΠΟΝΑΣ και σε δέκα λεπτά μπορείς να ΔΙΩΞΕΙΣ τον πόνο και την αγωνία κάποιου άλλου.

ΔΕΝ ΠΟΝΑΣ και σε δέκα λεπτά μπορείς να ΔΙΩΞΕΙΣ τον πόνο και την αγωνία κάποιου άλλου.

Δεν έχει σημασία αν είναι γνωστός σου.

Δεν έχει σημασία αν είναι γνωστός σου.

Δεν έχει σημασία αν είναι γνωστός σου.

Δεν έχει σημασία αν είναι γνωστός σου.

Μπορείς να το κάνεις και για κάποιον που δε θα συναντήσεις ποτέ στη ζωή σου. Έτσι όμως θα δώσεις ζωή σε κάποιον που θα σε ευχαριστεί για όλη του τη ζωή. Για σκέψου το … Δεν είναι όμορφο κάποιος που δε σε έχει δει ποτέ του να σε καλοτυχίζει?

(το έχω γραναγράψει, το ωραιότερο μέρος να δώσεις αίμα είναι το αντικαρκινικό νοσοκομείο Μεταξά στον Πειραιά: τα κρεβάτια είναι απέναντι από τα παραθυρα / έχει θέα όλο τον Σαρωνικό. είναι σούπερ)

Σου εύχομαι να μη χρειατεί ποτέ να ψάξεις αίμα για κάποιον δικό σου.

Σου εύχομαι να μη χρειατεί ποτέ να ψάξεις αίμα για κάποιον δικό σου.

Σου εύχομαι να μη χρειατεί ποτέ να ψάξεις αίμα για κάποιον δικό σου.

Σου εύχομαι να μη χρειατεί ποτέ να ψάξεις αίμα για κάποιον δικό σου.

Σε παρακλώ όμως:

Σε παρακλώ όμως:

Σε παρακλώ όμως:

Σε παρακλώ όμως:

Σε παρακλώ όμως:

πήγαινε μια στις τόσες και δίνε αίμα για κάποιον άγνωστό σου!

Αξίζει!

Πέμπτη βράδυ στο Gagarin 205.

Ο Παύλος Παυλίδης (μας) τα έδωσε όλα: μουσική, αγάπη, ταξίδια, συναισθήματα. Πέρασα ένα σούπερ βράδυ, το οποίο όμως καταστράφηκε γιατί όταν έφυγα (πίστευα λίγο πριν το τέλος ο πτωχός …) γύρω στη μια τα ξημερώματα έπεσαν τα τηλέφωνα από τη δουλειά για την επίθεση στους αστυνομικούς. Δεν πρόλαβα να αφομοιώσω τη μαγεία. Όταν δε, την άλλη μέρα ο φίλος μου ο Σπύρος, που είχαμε πάει μαζί, μου είπε ότι η συναυλία έκλεισε στις 2,30 το ξημέρωμα με το αγαπημένο μου τραγούδι (Ένα παραξενο τραγούδι) σε μια φρενήρη εκτέλεση 20 λεπτών … τα πήρα!

Την επόμενη νύχτα άλλο πράμα στη σκηνή. Πήγα θέατρο Παντμιντον και είδα "Δον Κιχώτη". Από τα ομορφότερα μπαλέτα σε μουσική Μίνκους. Αν και ο πρωταγωνιστής δεν έπειθε ως φιγούρα για μέγας εραστής ήταν πολύ ωραία παρασταση. Συκγηνιτικά ήταν τα μικρά παιδάκια – φαντάζομαι τα περισσότερα θα παρακολουθούν μαθήματα μπαλέτου – που στα διαλείμματα μαζευόντουσαν πάνω από την ορχήστρα και χάζευαν τους μουσικούς!

παρά τις μαγνητοφωνημένες προτροπές του Αλέξη Κωστάλα τράβηξα μερικές φωοτγραφιούλες με το τελεφόν

Πριν όμως τις δεις, απόλαυσε Μπαρίσνικοφ  λίγο πριν το φινάλε – τρίτη πράξη!

Και ο Νουρέγιεφ

kai οι φωτογραφίες – επιτέλους πια!

Είναι ωραίες οι νύχτες της Αθήνας.

 Είναι ροκ και λυρικές … και είναι δικές μας!

Καλημέρα, άσχημα ξεκινήσαμε.

το έχω σκεφτεί πολλές φορές και ίσως λίγότερο απ’ ό,τι ίσως οι καιροί επιβάλλουν το έχω γράψει: οι ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ είναι δολοφόνοι! Ακόμη κι όταν τα θύματά τους επιζούν – ευτυχώς – είναι ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ. Και δεν είναι μόνο ότι είναι Δολοφόνοι αλλά γίνονται και άλλοθι για "μέτρα" που εν τέλει αλλάζουν τον τρόπο ζωής και της καθημερινότητάς μας.

ShowRoom Dummies – We R the Robots  – Segnor Coconut

Ki ενώ συμβαίνουν όλα αυτά, η άνοιξη έχει εισβάλει στην πόλη – ελπίζω και εντός μας. όλη η βδομάδα πέρασε μέσα στη μπίχλα (που λέγαμε και στο ναυτικό) της αφρικάνικης σκόνης τη μέρα. Τα βράδυα όμως – που το μαγικό σκοτάδι έκρυβε τη σκόνη και τις άλλες οπτικές ασχήμιες – οι μυρωδιές της άνοιξης έστελναν τα δικά τους μηνύματα. Ποιοι τα έλαβαν, τι τα έκαναν, πώς τα εκμεταλλεύτηκαν … θα σε γελάσω και δεν είναι στις προθέσεις μου!

Fire in Cairo – The Cure

Στην επαγγελματική μου γειτονιά, τους Αμπελοκήπους απέναντι από ένα διανυκτερεύον καφενείο-σαντουιτσάδικο κλπ το οποίο καλύπτει τις ανάγκες μας σε καφεϊνη και τροφή το χάραμα άνοιξε εδώ και δυο βδομάδες ένα άλλο καφενείο-σαντουιτσάδικο κλπ από τα Εβερεστ. Το παλιό και ανώνυμο είναι ένας στενός διάδρομος γεμάτος όμως με ευγένεια κι ένα χαμόγελο για τους στάνταρ πελάτες της νύχτας (τι ωραίο να σου λέει κάποιος "καλή δουλειά" ή "καλημέρα" και να χαμογελάει)! Το καινούριο είναι τεράστιο με τραπέζια κλπ κλπ. Όλοι από τη δουλειά όταν είδαμε την εξέλιξη αρχίσαμε να "ανησυχούμε" και να αναρωτιόμαστε "πόσο θ’ αντέξει ο δικός μας"! Σήμερα τα ξημερώματα λοιπόν, που πήγαινα στο Μέγκα όπως καθε ξημέρωμα, διαπίστωσα με μεγάλη ικανοποίηση ότι "ο δικός μας" ήταν φίσκα με όλων των λογιών ανθρώπους που θέλουν κάτι να βάλουν στο στομάχι τους το ξημέρωμα  ενώ το απέναντι … τεράστιο ήταν άδειο. Ωραίο δεν είναι να βοηθάς να αντέχουν οι μικροί;

Respect – Aretha Franklin

Βλέπεις, συναναστρέφεσαι, ακούς για … ανθρώπους που δεν μπορούν να πάρουν μια πρωτοβουλία ή να αναλάβουν την ευθύνη ακόμη και για να πουν καλημέρα? Είναι τόσο μα τόσο θλιβεροί.

Έχουμε γεμίσει με "τενίστες" που πετάνε τα μπαλάκια λες και κάνουν προπόνηση για το Ρολάν Γκαρός!

Μπλιαχ

Airbus Reconstruction (Nobody loves me) – Portishead

Μυρίστε την άνοιξη!

Καλό Σαββατοκύριακο

Είναι ωραίο να περπατάς

στους δρόμους της Αθήνας

(κοινοτυπία)

Είναι απάνθρωπη η Αθήνα

και γεμάτη τσιμέντο

(σκληρή αλήθεια)

 Οι πολίτες υπόσχονται…

ή απειλούν…

… στον τοίχο με μπογιά

(μια καλή αρχή …;)

(Location: Οδός Μπενάκη λιγο πριν την Ακαδημίας, Τρίτη απογευματάκι)