Καλημέρα, καλό μήνα, καλή άνοιξη! Υγεία, έρωτα, περιέργεια, έμπνευση και μακριά η οικονομική κρίση από τις τσέπες μας! (λέμε τώρα …)
(στό ‘χω ξαναπεί νομίζω) θυμάμαι τις προεφηβικές μου παραμονές της πρωτομαγιάς που βγαίναμε με τους συμμαθητές και τις συμμαθήτριες (κυρίως αυτές) και κλέβαμε λουλούδιά από τους φαληριώτικους κήπους, έτσι για μια και καλά δικαιολογία για ν’ αφήσουμε τις ορμόνες μας να ξεχυθούν στους σκοτεινούς δρομους μαζί με τ’ αρώματα της άνοιξης. Πολύ τρεχάλα γιατί πάντα κάποιος κακότροπος ιδιοκτήτης περίμενε να απολαύσει τα τροφαντά τριαντάφυλλά του το πρωί με το καφεδάκι του και δεν άντεχε τα κωλοπαιδάκια που του ρήμαζαν τα καμάρια του. Πολύ τρεχάλα, πολλά γέλια, πολλά χρονια πριν!
Της μιας Δραχμής τα Γασεμιά – Δανάη
Μου έκανε εντύπωση που δεν είδα φέτος το Πάσχα πολλές παπαρούνες, παρά την οργιώδη βλάστηση – είχαμε πολύ βρόχα φέτος – στην Πάρο. Στην Αθήνα πού να δεις παπαρούνες? θυμάμαι μια ωραία, αν ασπρόμαυρη φωτογραφία που είχα τραβήξει κάποτε με τρεις παπαρούνες. Πού είχαν φυτρώσει οι ρουφιάνες? Πάνω σε μια μισογκρεμισμένη μάντρα, σε ένα κτήμα με πολλές φυστικιές στο Παλαιό Φάληρο. (γωνία) Θησέως και Αμφιτρίτης. Τι κόκκινο ήταν αυτό θεέ μου!
Παπαρούνα – Ευσταθία (cover)
Η πρώτη μου επαφή με τα "παιδιά των λουλουδιών" ήταν όταν κάποιες απόκριες των 70’ς η μαμά κι ο μπαμπάς μου ντύθηκαν χίπιδες για να πάνε σε κάποιο πάρτυ με τους φίλους τους. Ο μπαμπάς μου με κελεμπία και χαϊμαλιά, το σήμα της ειρήνης στο μάγουλο από το κραγιόν της μαμάς και η μαμά με το μαλλί ξασμένο όρθιο και κορδέλα στα μαλιά, σανδάλια κλπ κλπ. Όλα τα στερεότυπα της χίπικης εμφάνισης σε συσκευσία γονιού. Μου εξήγησαν τι είχαν ντυθεί, και όταν ρώτησα "καλά και τις μαργαρίτες τι τις θέλετε" έμαθα και για τα παιδιά των λουλουδιών. Αργότερα – λίγο – έμαθα λίγα περισσότερα πράγματα και για τα παιδιά και τη μουσικη τους!
San Francisco – Scott McKenzie
Ε, κάποια στιγμή, μαθητής του δημοτικού ντύθηκα κι εγώ χίπις. Βάφτηκα, έσκισα παντελόνι για να του κάνω κρόσια, η γιαγιά μου τρόμαξε όταν με είδε και πολύ αργότερα για μεγάλο χρονικό διάστημα τα ρούχα μου τα ψώνιζα από την Πλάκα – αν με εννοείς! Μετά ήρθε και η ταινία woodstock στην Όπερα της Ακαδημίας(αφού είχε προηγηθεί η απαγόρευση της προβολής της), λίγο νωρίτερα είχα μάθει να γρατζουνάω και την κιθάρα μου και να παίζω δημόσια χωρίς να ντρέπομαι σε σημείο μάλιστα να βγάζω και καπέλο στο δρόμο και σε εκδρομές με τρένο και η γιαγιά μου εξακολουθούσε να φρικάρει για το "παιδί" και την πορεία του!
To you-tube έχει κόψει τους Mamas ‘n the Papas αλλά τελικά αυτός τύπος μ’ αρέσει πολύ! για άκου και άσε το μυαλό σου να τραγουδήσει!
California Dreamin’
Έχω μια αίσθηση ότι αν ο κόσμος γαμούσε λίγο περισσότερο, χόρευε λίγο περισσότερο … μπορεί και να περνάγαμε λίγο καλύτερα …
Dancing in the streets – Martha & The Vandellas
Θα μου πεις: γιατί να περιμένεις από τον "κόσμο" κάτι ενώ μπορείς να το κάνεις ο ίδιος?
Θα σου πω: οΚ, τζαστ ντου ιτ!
(s’ efxaristo, O eteria poy evales stin ypiresia sou tin "epanastasi"
Oι Ten Years After θα παίξουν στην Αθήνα το άλλο Σάββατο – χωρίς όμως τον Αλβιν)
imikimi – Customize Your World!