Πραφανώς μια ριγανη από μια ραχούλα της πατρίδος μπορεί να είναι πιο ντελικάτη στη γεύση, πιο αγνή, πιο παραδοσιακή, πιο ντελικατέσεν, πιο ακριβή, πιο γκουρμέ, πιο εξωτική ενδεχομένως.
Όμως αυτή που βλέπεις στο βίντεο είναι δική μου!
Tη φύτεψα … μικρό κορίτσι από ενα τόσο δα γλαστράκι, και φουντώνει και θεριεύει στο μπαλκόνι, και δεν καταλαβαίνει ούτε κρύο ούτε (το περσινό) χιόνι, κι όσο την κόβουμε και τη μοιράζουμε αυτή τόσο φουντώνει. Δεν πρόλαβαίνουμε να την ξεράνουμε για να τη βάζουμε στα φαγιά – οπότε ανακαλύψαμε ότι σε πολλά ταιριάζει φρέσκια κι είναι μια μούρλια!
Share on Facebook