Καλημέρα
τι νέα, τι άκουσες? Τις τελευταίες μέρες διαβάζω σε μπλογκ τόσα ψέματα που επειδή τυχαίνει να γνωρίζω τους "ηρωες" των ιστοριών που πλάθουν οι … διαχειρισταί, είμαι τόσο βέβαιος ότι είναι τόσο ψέματα … Τι σημασία έχει! Αυτά τα … κοσμοπολίτικα (μη χέσω) μπλογκς, κοσμοπολίτικα με την έννοια της "κίνησης" (που κι αυτή μπορεί να ελέγχεται) έχουν όση σημασία τους δίνουμε! Μετά νευριάζουμε, και μετά λέω εγώ: γιατί να νευριάζω με κάτι που μπορώ να επιλέξω την ανυπαρξία του και να τελειώνουμε! Α-σιχτίρ πρωινιάτικα, σε ζαλίζω κι εσένα!
Θέλω να σου μιλήσω για τον παλιό μου γνωριμο Κοσμά Λιβανό, που είναι μουσικός και την άλλη Πέμπτη θα είναι στην Αθήνα για να κάνει live. Για άκου πρώτα λιγο
Λοιπόν, η ιστορία αρχίζει πριν από πολλά χρονια επί εποχής SKYROCK ενός ραδιοφωνικού σταθμού που στήσαμε μια παρέα ανθρώπων (Σγόντζος, Νανα Παλαιτσάκη,Stewart- Σκόπη, Αποστόλου, Σούλτας,Τσιρτσώνης,Λεουνάκης, Ηρειώτης,Ρούπης,Αυγέρος, Σπηλιώπουλος – κάποιους ξεχνώ να με συμπαθάτε – με επιχειρηματία τον Ροδόπουλο – των ΙΕΚ ΑΚΜΗ) (Ανοιγω μεγάλη παρένθεση για να σου πω ότι είχαμε φτιάξει ένα πολύ ωραίο ραδιόφωνο με πολύ γέλιο πολύ καλή μουσική, ωραία ατμόσφαιρα και δουλεύαμε με φοιτητές του νεότευκτου,τότε, ΙΕΚ πολλοί εκ των οποίων σήμερα είνα επαγγελματίες δημοσιογραφοι, "δημοσιογραφοι", ηχολήπτες. Γελάγαμε πολύ εκεί στην Κοδριγκτώνος και μάλλον κάτι είχαμε ψιλοκαταφέρει με την αγάπη το μεράκι και τον επαγγελματισμό μας … Μετά ήρθε η καταστροφή. Τέλειωσε ο Skyrock αλλα έμειναν πολλές καλές φιλίες που συνεχίζουν μέχρι σήμερα, συνεργασίες και φιλίες στο Facebook!) Εκείνη την περίοδο λοιπόν γνωρίσαμε τον Κοσμά Λιβανό, ούτε θυμάμαι πώς μπήκε στην παρέα, αλλά θυμάμαι κάτι βράδια στο σπίτι του στην Κηφησιά – μάλιστα έχω να λέω ότι ένα πολύ πολύ πολύ γνωστό πρόσωπο με φόρμες και χωρίς μακιγιάζ μας έφτιαξε μακαρονάδες και σαλάτες για να "τσιμπήσουν τα παιδιά". Μετά θυμάμαι χαθήκαμε και ξαναβρεθήκαμε σε ένα άλλο σπίτι που είχε μετακομίσει και ο καιρός πέρασε, ο Κοσμάς έφυγε για την Αγγλία και πριν από κανά μήνα ο Λεουνάκης με πήρε τηλέφωνο και μου λέει "ξέρεις θα φέρουμε – εννοεί η Eleven – τον Κοσμά για λάιβ"! Ελα ρε, του λέω εγω μεσ’ στην κομψότητα! Τον Λιβανό? Ναι ρε, μου λέει ροκαρει τρελλα, έφτασε νουμερο 8 στην Αμερική! Περιμένω την άλλη Πέμπτη λοιπόν να πάω να δω Livan!!!
This British invasion is a razor-sharp blade right to the gut. Livan goes from breakneck to beautiful in the blink of an eye and remains concise like a seasoned assassin. He has experienced many dramatic ups and downs to draw from. He was born into a political family in Greece and buckled under the pressures of life, sinking to the bottom of the barrel before deciding to live a constructive life. A burning passion for creating music is imbedded into each track of his newest effort. Livan has reached a mature part in his career wanting to create something that chisels his name into the stone of music history.
“Happy Returns” is a solid title track. Musically, it is high energy and simple. The lyrics are intricate and dark. “Kiss and Tell” contains spiteful lyrics and a powerful chorus accented by a rapid, jumpy bass line and quick, industrial guitar licks. “When the Lights go Down” is progressive, static filled track which isn’t too strong lyrically but gets stronger musically as it plays out. “The Machine” has squeaky clean and sharp composition. The vocals are passionate and hold much more of a personality than in other tracks. Livan is a musical mystery man always throwing sonic curveballs to the listener.
–Nick Durcholz
Μιλήσαμε τις προάλλες στο τηλέφωνο με τον Κοσμά, που ζει στο Λονδίνο, και έχουμε ραντεβού πριν το Live της Πέμπτης
Μπήκα στο trip … Πήγα POLO, όπως έκανα πάντα πριν από όποιοδήποτε ταξίδι μου για ένα …ριφρές εξοπλισμού. Αυτή τη φορά χρειαζόμουν ένα σακίδιο! Ενα σακίδιο που να αντέχει στη βροχή, αλλά να μπορεί να χρησιμοποιηθεί και στις καλοκαιρινές εξορμήσεις! Το αγόρασα με πολύ μεγάλη χαρά – μπήκα στον πειρασμό να το "δοκιμάσω" αλλά έπρεπε να το ετοιμάσω για το ταξίδι του – πήγα ACS κουριερ. Σε λίγες βδομάδες το interail ξεκινά από το Ηράκλειο Κρήτης: με καράβι στην Ιταλία κι από εκεί … θα φτάσει πολύ βόρεια. Το αγαπημένο μου ανηψούδι, που είναι και βαφτισιμιός μου, τον λένε Γιάννη και ο ένας αποκαλεί τον άλλο "Τζον" ξεκινάει για το ταξίδι του με τους συμφοιτητές του και το μικρό μου δώρο είναι ο μοναδικός τρόπος να πάρω ένα μικρό-μικρό κομματάκι της χαράς του ταξιδιού τους! Δε μου έλειψαν τα ταξίδια στα νιάτα μου, αλλά αυτό το ιντερ-ρέιλ … δεν το έκανα ποτέ ρε παιδί μου! Όλο κάτι χάλαγε! Μετά όχι ότι μου το απαγόρεψε κανείς! Απλώς … πέρασα το όριο ηλικίας του μειωμένου εισιτηρίου!
Καλό σαββατοκύριακο, καλά ταξίδια
Share on Facebook