Τις άλλες ήμουν στο Φλοράλ, εκεί που γιαούρτωσαν τη Σώτη Τριανταφύλλου. Δεν το πήρα χαμπάρι γιατί ήμουν στην άλλη άκρη του μπαρ και μιλούσα. Νόμισα, όταν άκουσα τις φωνές, ότι ήταν κάποιο χάπενινγκ. Μέχρι την ώρα που τα φασιστάκια με τα μαύρα τους τα μπουφάν αρχισαν να "αγορεύουν" αναζητώντας την … αναγνώριση του κοινού και την έκαναν από το μαγαζί δεν είχα καταλάβει τι γινόταν λίγα μέτρα μακριά μου.
θα το ομολογήσω: δεν είμαι κατά του γιαουρτιού.
Τό ‘χω σκεφτεί πολλές φορές.
Δεν το έχω τολμήσει καμμία. Το έχω πει ακόμη και με όσο χιούμορ διαθέτω (τι κάθονται τα γιαούρτια ήσυχα στα ψυγεία τους και δεν αυτονομούνται να πάρουν σβαρνα κλπ κλπ κλπ).
Είναι πολιτική πράξη το γιαούρτι. (κι ας εμπίμπτει στα όρια της αυτοδικίας την οποία δεν στηρίζουμε!!! – τι μπέρδεμα θεέ μου!!!)
…
όσο το σκέφτομαι πάντως …
κινδυνεύω να κακοχαρακτηριστώ.
Δεν αναφέρομαι στο γιαούρτι της Τριανταφύλλου. Δεν ξέρω γιατί το έφαγε, γιατί το έριξαν κλπ
Όσο μένουμε στα Γιαούρτια, έχω μια άποψη που λέει ότι δεν κινδυνεύει η ελευθερία του άλλου – που "τρώει" το γιαούρτι.
Γίνομαι "μαυρος" διατυπώνοντας την άποψη μου ότι το γιαούρτι το θεωρώ "μετα-ντιζάιν" πολιτική πράξη?
Μετα λόγου γνώσεως ότι δεν ισχύει το "αμαρτία εξομολογουμένη αμαρτία ουκ έστι".
Βεβαίως πρέπει να σου πω ότι το "γιαουρτώνειν" πρόσωπα με φέρνει σε μια αμηχανία. Προτιμώ τα γιαούρτια να "χρωματίζουν" με τη λευκότητα τους "καταστασεις" και θεσμους. Ξέρω ότι αυτό δεν είναι πάντα δυνατόν και ότι σε έναν πολεμο υπάρχουν πάντα και παραπλευρες απώλειες!
Αλλά πες κι εσυ: ο άρχων της ηρεμίας, ο απόλυτος, ο γκουρού της δημοκρατίας δεν έχεις σκεφτεί ούτε μια φορά: "α, ρε νά ‘χα τώρα ένα γιαούρτι σε παδέλα – που πονάει …
Σκέψου και πες!
Share on Facebook