"Γιάννη μπορείς να γράψεις δύο κουβέντες για τον Παύλο Σιδηρόπουλο;" με προσκάλεσε ο Σπύρος Σερεαφείμ για το e-tetradio.
‘Ευχαριστώ, μπορώ" είπα. Και μετά σκέφτηκα: ρε μπας κι απλώς η ψωνάρα μου είπε "ναι"? Τι ξέρω εγώ για τον Παύλο Σιδηρόπουλο?
Ξέρω τα βασικά, έχω ακούσει τα τραγούδια του, αλλά δεν "την άκουσα μαζί του".
Στις 6 Δεκεμβρίου, το απόγευμα, το 1990 πέθανε. OD!
Ξέρω ότι ελληνική ροκ σκηνή προσπαθεί να τον ξεπεράσει στα μάτια των "γκουρού" που έχουν καταστρέψει τη μουσική και το ραδιόφωνο.
Είναι το είδωλο που χρειαζόμασταν, τότε … ως γενιά, που να μιλάει ελληνικά.
Η ελληνική ροκ σκηνή ήθελε ένα δικό της Μόρισον, έναν Χέντριξ. Ήθελε ενα ωραίο αγόρι που ήταν ποιητής και φυσικά … «καταραμένος».
Και αυτός ξεκίνησε από τη Θεσσαλονίκη, έφυγε όμως και κατέβηκε στην Αθήνα αφήνοντας την πόλη-φετίχ για τους Αθηναίους στη σκυλάδικη της παράδοση. Ειναι από τους καλλιτέχνες που δεν πρόλαβα να γνωρισω ως δημοσιογράφος – γι’ αυτό άλλωστε έγινα δημοσιογραφος: για να γνωρίζω «μούρες» – και λυπάμαι πολύ.
Είναι η «μούρη» ! Το πρόσωπο , η εικόνα η απολυτως … net, της ελληνικής ροκ σκηνής, που θα μπορούσε να είναι κι άλλα πράματα απ’ αυτά που τελικά αντέχει η flou Ελλάδα.
Εδώ θα βρεις ό,τι δίνει το γιου-τιουμπ για τον Παύλο. Τραγούδια, αφιερώματα (ανάμεσά τους και του φίλου μου του Χρήστου Βασιλόπουλου στη "Μηχανή του Χρόνου") και συνεντευξη του.
Share on Facebook