Μάνη, 1852. Με εντολή του βασιλιά Όθωνα, πέντε συντάγματα στρατού, ιππικό και πυροβολαρχίες κάνουν γιουρούσι για να συλλάβουν έναν ογδοντάχρονο καλόγερο, τον οποίο υπερασπίζονται 6.000 οπλισμένοι και 15.000 άοπλοι χωριάτες. Το μακελειό μοιάζει αναπόφευκτο.
Παπουλάκος. Θρυλική μορφή της λαϊκής θρησκείας τον καιρό της βαυαροκρατίας. Πρώην χασάπης και αναλφάβητος, ξεσήκωσε τον Μοριά και τα νησιά εναντίον του βασιλιά, των δεσποτάδων, των ξένων προστατών. Για το κράτος ήταν αγύρτης. Για την επίσημη Εκκλησία απόβλητος. Για τις φτωχές αγροτικές και ναυτικές μάζες άγιος και προφήτης. Οι κλωστές του ράσου του και το αίμα του, που το μάζευαν µε βδέλλες, θεωρούνταν θαυματουργά. Οι σκοτεινές εσχατολογικές προφητείες του μνημονεύονται ως σήμερα. Η εξουσία τον κυνήγησε µε µανία, αλλά κατάφερε να τον νικήσει µόνο µε προδοσία.
Η μετεπαναστατική Ελλάδα μέσα από τη ζωή ενός αμφιλεγόμενου επαναστάτη καλόγερου.
Ο Καποδίστριας, ο Όθωνας, ο Μάουρερ, το αυτοκέφαλο της Ελλαδικής Εκκλησίας, το τουρκοκρατούμενο Φανάρι, η Μεγάλη Ιδέα, το Ανατολικό Ζήτημα, ο πανσλαβισμός, η επανάσταση της 3ης Σεπτέμβρη, ο Φαρμακίδης, ο Οικονόμος ο εξ Οικονόμων, ο Φλαμιάτος,
ο Καΐρης, τα «Παρκερικά», τα «Μουσουρικά», ο Κωλέττης, ο Μαυροκορδάτος, ο λήσταρχος Νταβέλης. Το λυκαυγές ενός κράτους που ξεκίνησε από την αρχή στραβά…
Αυτά λέει το δελτίο τύπου, άκου τώρα κι εμένα που το διάβασα:
Ο φίλος μου και συνάδελφός μου Δημήτρης Καμπουράκης έχει ένα σπάνιο υποχθόνιο χιούμορ το οποίο εκτιμώ και γουστάρω τρελλά, ακόμη κι όταν διαφωνώ με την άποψη που αποφασίζει να κανιβαλίσει.
μόλις μου είπε για το βιβλίο του και ότι είναι στα σκαριά να εκδοθεί κατάλαβα τι έκανε μες στο γραφείο του όταν κλεινόταν μετά την εκπομπή αλλά και σε κάτι περίεργες αποστολές που πήγαινε … στα χνάρια του τρελλοπαπά Παπουλάκου.
Το βιβλίο ειναι ένα καταπληκτικό εγχειρίδιο ιστορίας του νεότερου ελληνικού κράτους. Από τη δολοφονία του Καποδίστρια και δώθε! Είναι μια ιστορία όπως δε θα τη διαβάσεις ποτέ – για το κράτος, τις δομές που δεν έγιναν ποτέ, την εκκλησία, τους πελάτες, τους πολιτικούς και τους πολιτικάντηδες, τους συμμάχους και φυσικά τους ήρωες – σε ένα "κανονικό" βιβλίο ιστορίας, και φυσικά πολύ περισσότερο σε ένα σχολικό ή έστω πανεπιστημιακό βιβλίο ιστορίας.
Τι τρόμος κι αυτός θεέ μου. Είμαι 40 ετών, και πρώτη φορά ιστορία που να φτάνει έστω στις παρυφές του "σήμερα" διδάχτηκα στο πανεπιστημιο. (ευτυχώς είχα δύο εξαιρετικούς καθηγητές τους κυρίους Βερέμη και Δερτιλή, που έκαναν το μάθημα ακόμη πιο ενδιαφέρον απ’ ό,τι μονάχο του είναι.) Πόσο πολύ φοβούνται κάποιοι να μας αφήσουν να μάθουμε την ιστορία! (νομίζω δε, ότι όσο πιο πολύ αναφέρονται σ’ αυτήν, τόσο περισσότερο προτιμουν να μην τη … μοιράζονται μαζί "μας", αλλά αυτό είναι άλλο θέμα συζήτησης)!!!
Για να ξαναγυρίσω στον Καμπουράκη όμως: Ο Παπουλάκος, ο καλόγερος που ξεσήκωσε τα πλήθη και μετά τα άφησε στα κρύα του λουτρού, γιατί η αγραμματοσύνη του ήταν πιο δυνατή από το … "σπίριτ," είναι για τον συγγραφέα η ΑΦΟΡΜΗ. Ένα άλλοθι έψαχνε ο Καμπουράκης για να μας μιλήσει για ιστορικά γεγονότα και τ‘ αποτέλεσματά τους και το βρήκε στη μορφή του καλόγερου που όταν έφτασα στο τέλος του βιβλίου και διάβασα πόσα βιβλία έχουν γραφτεί για την πάρτη του … τρελλάθηκα.
Να το διαβάσεις!
Δημήτρη μου, να ειναι καλοτάξιδο!
Share on Facebook