Θυμάσαι που σου είχα πει οτι είμαι άπατρις? Ότι δε μου καίγεται καρφί για το μπρόθελ, που έχουν καταντήσει το χώρο που ήμουν τυχερός να γεννηθώ – ή άτυχος θα δείξει – ότι δεν βλέπω κάνενα όνειρο και όραμα και ηλιόλουστο "αύριο" για τον Αντωνάκη και τη Μαρίνα μου?
Δεν πειράζει και να μην! Τόσες έγνοιες έχεις κι εσύ στο μυαλό σου.
Εγώ από τη μέρα που ξεστόμισα και δημόσια, εδώ δηλαδή, το σκέφτομαι όλο και περισσότερο. Σκέφτομαι λοιπόν ότι δε ζω στην Ελλάδα αλλά σε μια ελλαδίτσα που είναι σαν την σούπερ γκόμενα που βλέπεις στο γυμναστήριο να τουρλώνει τον πισινό της στο step κι όλοι τη λιγουρευόμαστε και σκεφτόμαστε πώς θα ήταν να την κάνουμε να λαχανίαζει πάνω μας αντί στο άψυχο μηχάνημα. Ε, η διαφορά με την ελλαδίτσα είναι ότι υπάρχουν πολλοί που την ξεσκίζουν διαχρονικώς, μεθοδικώς και αδιαλείπτως.
Λυπάμαι δε θέλω να "μάθω" αυτήν την πατρίδα στα παιδιά μου. Όσο κι αν λέω ότι είμαι άπατρις και ότι πατρίδα μου είναι οι άνθρωποι μου και οι αναμνήσεις μου είμαι πατριώτης!!!
Χρόνια πολλά για την εθνική μας εορτή!!!
