Είναι γνωστό αλλά πάντα το ξεχνάμε … μέχρι που κάτι γίνεται και … τσουπ τρως τη χλαπάτσα της μικρότητας σου ως οντος, του "τίποτα" που είσαι … έμπροσθεν της ΦΥΣΗΣ.
Θές να πας με τη γκόμενα τρίημερο στο Αμστερνταμ για ρομαντζα στα κανάλια και φούμες, θες να πας στο παιδί σου που σου λέει ότι σπουδάζει στη Λόντρα, θες να πας να δοκιμάσεις τα καινούρια βαρέλια στα highlands, είσαι το ΔΝΤ και προγραμματίζεις mmmmeeting στο Ελλαδιστάν για μπιζνες στα Βαλκάνια …
όσο θέλεις χόρευε κι όσο θέλεις πήδα …
πιο ψηλά από την ηφαιστιακή στάχτη δε θα φτάσεις, όπως ακριβώς δηλαδή δε θα φτάσεις ούτε στον προορισμό σου.
Ακόμη μια "ιθάκη" που χάθηκε στη σκόνη για να παραφράσω "Τερμίτες" τους οποίους "αναγνωρίζω" – με την κυριολεκτική έννοια του όρου που παραπέμπει σε ένα από τα πιο άγρια …creatures, όπως λένε τα ντοκιμαντέρ που βλέπω – σε διάφορες φάτσες – που επίσης βλέπω – εδώ και χρόνια που θυμάμαι τον εαυτό μου να διαβάζει εφημερίδες και να παρακολουθεί την πολιτική ζωή και τα … τεκταινόμενα – my ass – να θρυματίζουν ό,τι έχει απομείνει να θυμίζει αυτό που λέγεται Ελληνικό κράτος.
Παρατηρώ μια διάχυτη ανησυχία, εκνευρισμό, αηδία, γκρίνια κλπ κλπ για την κατασταση σε βλογκς και σόσιαλ νετγουορκς και προβλέπω, συζητώντας με γνωστούς και φίλους, μια έκρηξη που όλοι συμφωνούμε ότι θα γίνει "εκτός" κομματικών γραμμών – εξ’ ου και η καθυστέρηση … Ελπιζω όμως ότι κάποιοι θα μας παρασύρουν …
και μέσα σε όλον τον ορυμαγδό … διάβασα και το άρθρο του Δημήτρη Καμπουράκη στο Protagon. Ο Καμπουράκης – που δουλεύουμε μαζί – παρακολούθησε την προηγούμενη εβδομάδα τη συζήτηση των αρχηγών στη βουλη΄. Πάρε μια ιδέα από το Εξαιρετικό!!! και επαρκώς σκοπτικό κείμενο (ολόκληρο στο protagon.gr)
…
Διότι μπορεί να εκπλαγείτε με την άποψη μου, αλλά έμεινα εξαιρετικά ικανοποιημένος. Διαπίστωσα τεράστιες θεμελιακές αλλαγές στον τρόπο σκέψης και ομιλίας των Πατέρων του Έθνους. Εξηγούμαι:
Σε όλους ανεξαιρέτως τους πολιτικούς μας άνδρες, ήταν έκδηλη η εναγώνια αναζήτηση μιας σημασιογονικής μήτρας, μέσα από την οποία ο πολιτικός λόγος θα προχωρήσει σε ρήξη με το παρελθόν, θα αναβιώσει την απούσα μητρική πηγή και θα επιστρέψει σε μια αρχέγονη υπαρξιακή πολιτική αυθεντικότητα. Η κρίση οδήγησε στην κατάρρευση κάθε κώδικα και μύθου του παρελθόντος, έστρεψε τους πολιτικούς αρχηγούς στην εκ νέου ανακάλυψη της καθαρής ιδεολογικής εσωτερικότητας και τους οδήγησε στον χώρο της υποκειμενικής υπέρ-πολιτικής αυτό-δημιουργίας. Τώρα πια, τα ιστορικά υποκείμενα των οποίων ηγούνται, δεν είναι απλώς το μέτρο κάθε πράγματος, αλλά έγιναν τα ίδια κατανοήσιμα και «αντικειμενικά», δηλαδή αντικείμενα-εικόνες έξω από την ορώσα συνείδηση. Το υποκείμενο της πολιτικής πλέον είναι πολυπρισματικό, όχι πολυχασμένο.