Σου έχει τύχει να ανοίξεις ένα βιβλίο, που έχεις καιρό στη βιβλιοθήκη σου, τη στιγμή που πρέπει?
Για σκέψου?
Εμένα ναι! Κι απ’ αυτή την άποψη είμαι πολύ τυχερός που έχω την πολυτέλεια να έχω βιβλία που τα διαβάζω όταν θέλω (εγώ ή οι δυνάμεις του σύμπαντος) – σε διαφορα σημεία του σπιτιού πλέον.
Αλλά δεν είναι καταπληκτικό να ανοίγεις ένα βιβλίο και να λες: ναι ρε παιδί μου αυτό χρειαζόμουν τώρα. Πώς τό ΄ξερε ο καλλιτέχνης? (ίσως χρησιμοποιείς άλλο προσδιορισμό αλλά το νόημα και ο σεβασμός είναι ο ίδιος μη σου πω και μεγαλύτερος!!)
Αυτό ακριβώς έπαθα χθες, που άνοιξα το Graffito του κυρίου Παύλου Μάτεσι.
Ενα μικρό αριστούργημα. Όπως λέει και ο τίτλος του: ένα γκράφιτι από λέξεις που για το δικό μου το μυαλό είναι ό,τι καλύτερο διάβασα το τελευταίο διάστημα και σίγουρα πρωτότυπο.
Στο οπισθόφυλο του βιβλίου μπορείς να διαβάσεις αυτά: Aν παρουσιαστεί στη Bουλή αιφνίδια θανατηφόρα, μεταδοτική ασθένεια; Aν, για να εμποδίσει εξάπλωση του λοιμού, η Xωροφυλακή χτίσει πόρτες και παράθυρα της Bουλής, μεταφέρει συγγενείς των πολιτικών και δωρολήπτες στην πλατεία της και πραγματοποιήσει ολοκαύτωμα; Aν ορισμένα πτηνά από τη Bουλή, που θα ανέλθουν «ψηλά», μεταδώσουν το μίασμα σε ουράνια πλάσματα; Aν τα αγάλματα βγουν γαλήνια από τα μουσεία και ζητήσουν ένα ποτήρι νερό; Kαι εάν ο πολίτης θεάται και τα μετέπειτα έργα του λοιμού: την πρωτεύουσα μεταποιημένη σε επίπεδη, ανθηρή πεδιάδα, όπου οι κάτοικοι (πρώην 6 εκατομμύρια, τώρα 6 χιλιάδες) ευτυχούν πλέον, και όλα τα ανωτέρω τα δουν ως happy end και αποφασίσουν ότι: Bουλή, Nόμοι, Kράτος, τους είναι περιττά;
και στη σελίδα των εκδόσεων Καστανιώτη μπορείς να διαβάσεις και αυτά:
Καλή ανάγνωση,
πραγματικό τριπ – ταξίδι με λέξεις!!!
τέλειο!!!
Share on Facebook