είμαι περήφανος για τη δουλειά μου
δεν είμαι περήφανος για τον κλάδο μου έχω κι εγώ, όπως κι εσύ, τις ευθύνες μου,
παλιά έλεγα με περηφάνεια τη δουλειά κάνω όταν με ρωτούσαν – σήμερα απαντώ συγκαταβατικά και όχι πολύ δυνατά. Επίσης αν είμαι σε άγνωστο περιβάλλον και βαριέμαι να απολογούμαι για τον κάθε που δηλώνει δημοσιογράφος απαντώ: ιδιωτικός υπάλληλος και κλείνω την κουβέντα. Δυστυχώς είμαστε – ως κλάδος – μέρος του προβλήματος και όποιος δεν το καταλαβαίνει … κακό του κεφαλιού ΜΑΣ!!!
… προφανώς και δε συνεχίζω την παροιμία. Ιστορίες φορολογικής τρέλλας, σε μια χώρα που πληρώνει όποιος δεν μπορεί να κάνει αλλιώς, που κλέφτης είναι όποιος πιάνεται κλπ κλπ. Οπότε λέμε και καν’α ανέκδοτο να περνάει η ώρα!
ό,τι πρέπει τώρα που η άνοιξις εγκαταστάθηκε για τα καλά. Μαζί της και τα σκουπίδια. Οπότε το κάτωθι σκουτίον αφιερώνεται σε κάθε δήμαρχο, δημαρχεύοντα και δημαρχίζοντα που κάνει ό,τι μπορεί για να διατηρεί την πόλη του καθαρή.
Ομοίως μπορεί να φορεθεί κι από κάθε πολίτη που κάνει ό,τι μπορεί για να μη χαλάσει την παρέα. Κι αντί να έχει τα δικά του σκουπίδια σε καταθλιπτική μοναξιά στο μπαλκόνι του, τα στέλνει να παίξουν στην αλάνα με τα άλλα σκουπίδια …
Καλοφόρετο βρε!!!
Καλημέρα.
Κοίτα με, μπορεί να το φοράω, αλλά ειμαι σε καλύτερη μοίρα απ’ ό,τι είμαστε όλοι μαζί. Εννοώ ότι εγώ θα το βγάλω σε καμιά εικοσαριά μέρες. Αλλά ως έλληνες ξέρεις πόσο καιρό θα το φοράμε …
Άκου την τώρα να στανιάρεις
Φοβερή η Εμιλιάνα. την ανακάλυψε κι η κινητή τηλεφωνία και τη γουστάρω τρελλά!!!
Λοιπόν, τι νέα; Ανευ δημοσιογραφικών εκπομπών κάνεις κυριακή από την Πέμπτη, αφού η απεργία των δημοσιογράφων κατάφερε το Time Warp! Αθάνατο RHPS
ΆΡΑ, αν χθες ήταν κυριακή, αφού κυκλοφόρησαν οι Κυριακάτικες εφημερίδες, σήμερα είναι δευτέρα, κι εγώ γιατί είμαι σπίτι και δεν είμαι στο γραφείο … Α, είπαμε είναι που απεργούμε!!! Σωστά το ξέχασα.
τελικά τι θα ευχηθώ στο τέλος του ποστ: Καλή βδομάδα ή καλό Σου-Κου? – Θα μου πεις μέχρι το τέλος του ποστ 1) ποιος ζει ποιος πεθαίνει. 2) με την ευχή ότι όλοι θα ζούμε κανείς δε θα έχει πεθάνει, θα δούμε εκείνη την ώρα πώς θα μας προκυψει ο αποχαιρετισμός
Λοιποοοον. Τώρα που ήμουν κρεβατάμπλ και κολαραμπλ κι αφού δεν μπόρεσα να "μοιραστώ" καμιά νέα ταινιούλα, έκανα ένα ριπετσιόν στον Νίκο Νικολαϊδη με "Γλυκειά Συμμορία" και "Τα κουρέλια τραγουδάνε ακόμα". Μεγάλη μούρη ο συχωρεμένος. Τεράστια. Νά ‘ναι καλά εκεί που είναι.
Ευχαριστούμε ε!!!
… κατάλαβες ή να σου ξαναπώ την ατάκα του Τζούμα: Άκου πτώμα να μαθαίνεις!!!
Καλό σου-κου λοιπόν συβλογκίτες και συβλογκίτισσες!