Giannis Kafatos

Είναι από τις κινηματογραφικές σκηνές που δε θα ξεχάσω ποτέ: Ο "πολύς" κύριος Γκίντεον σηκώνεται από το κρεβάτι του, πάει στο μπάνιο, ανοίγει τον καθρέφτη ντουλαπάκι και πίνει μια χούφτα χάπια, κλείνει το ντουλάπι, και με τα χέρια του "σκαμπιλίζει" τα μάγουλα του και λέει την αιώνια κινηματογραφική ατάκα: It’s show time folks

Έτσι θυμόμουν πάντα και θα θυμάμαι και τώρα που έφυγε τον Ρόι Σάιντερ, από την ταινία του μάγου της χορογραφίας και των μιουζικαλ (μακαρίτη επίσης) Μπόμπ Φόσι. Πρωί-πρωί το διάβασα στις εφημερίδες, για το θάνατο του, και πολύ στενοχωρέθηκα. Θα μου πεις χάνονται τόσοι και τόσοι. Θα σου πω: δε μπορώ να πενθώ για όλες τις απώλειες του κόσμου. Ούτε για τον Σάιντερ πενθώ. Θά ‘ταν γελοίο άλλωστε. Αλλά πάντα η αναγγελία του θανάτου ενός ανθρώπου με την εικόνα του οποίου έχεις μεγάλωσει – εμένα τουλάχιστον – με επηρεάζει. Τραγουδούσα (για την ακριβεία μουρμούριζα – και το κάνω ακόμη) τα τραγούδια του All that Jazz), χόρευα (δηλαδή κουνιόμουν στο ρυθμό) με τα χορευτικά της ταινίας, έψαχνα να βρω τον γενναίο αστυνομικό που θα μεφυλάξει από τους καρχαρίες που θα με κατασπάραζαν στην παραλία του Ωρωπου αφού το προηγούμενο βράδυ μας έμπασαν (παρά το γεγονός ότι είμαστε ανήλικα) στο θερινό που έπαιζε τα Σαγόνια του Καρχαρία. Καταλαβαίνεις λοιπόν ότι τηρουμένων των αναλογιών μετράω την απώλεια ενός χαρισματικού χαμηλών τόνων ηθοποιού.

Αφιέρωσε, όποτε έχεις χρόνο, δύο ωρίτσες να δεις το All that Jazz. Είναι μεγάλη ταινία!

… Παρασκευή απόγευμα. Μετά ο ΟΤΕ μαλακίστηκε και ήμουν άνευ σύνδεσης για πολλές ώρες, και τελικά αργάμιση κατάφερα να ποστάρω τα αποκόμματα από κάτι τρελλά βράδια!

 Το πάσο της Πάτι είναι άθικτο γιατί ποτέ δεν τα κατάφερα να ανέβω στο Λυκαβηττό. Ένας γαμημένος τελειοκαλοριάτικος πυρετός με τσάκισε! Τελικά δεν είχε πει και το White Rabbit αν θυμάμαι καλά τι μου είπαν όσοι πήγαν, οπότε έμεινα να τη θυμάμαι μόνο από το Rockwave του Αγίου Κοσμά!

Το καλύτερο live απ΄ όλα όσα έχω εδώ ήταν οι Stereo Mcs. Το πιο σημαντικό για μένα ήταν των Kaiser Chiefs, γιατί το μεσημέρι της ίδιας μέρας είχε γεννηθεί η κόρη μου, η Μαρίνα. Και το βράδυ φεύγοντας από το μαιευτήριο κι αφού κι ο γιος μου ήταν στη γιαγιά του, είπα να πάω να τα πιω με τους φίλους μου στο Gagarin! (ήταν και καλοί οι καλλιτέχνες – τέλεια βραδιά!)

Μαγικό T-shirt που είναι "Story" από μόνο του! Δε θα μπορούσε λοιπόν να λείπει από τη συλλογή μου! Νά ‘ναι καλά η φίλη μου η Άννα που προχθές ανέφερε την ύπαρξή του.  Ααα, θα υπάρχει σίγουρα στο cafepress λέω εγώ! και είχα δίκιο! Συμβολική τιμή: 19,99$ + μεταφορικά!

Δεν αντέχω άλλο τις αναλύσεις για τις πολιτικές εξελίξεις με βάση τη γλώσσα του σώματος!

Πριν από μερικά χρόνια βρέθηκα χωρίς δουλειά. Εργαζόμουν τότε στο Αλτερ στο τμήμα προγράμματος. Τόσα χρόνια μετά δεν έχει σημασία πώς και τι, πήρα μια ωραιότατη απόλυση μετ’ επαίνων κι άρχισα να ψάχνω να βρω δουλειά. Ένας από τους φίλους μου που προσπάθησαν να με βοηθήσουν ήταν ο Νότης Μαυρουδής και η γυναίκα του η Βάσω (Βασάρα για τους φίλους της). Με πήρε λοιπόν τηλέφωνο ο Νότης και μου έκανε την πιο περίεργη πρόταση για δουλειά που μου έχει τύχει μέχρι και σήμερα: "Γιάννη, η Τατιάνα Λύγαρη είναι πολύ φίλη και αυτό το διάστημα ψάχνει έναν άνθρωπο εμπιστοσύνης για να αναλάβει υπεύθυνος για το θέατρο που έχει στήσει στο Τρένο στο Ρουφ"! Νότη μου, του λέω εγώ, πώς να πάω να σε τέτοια δουλειά? Δημοσιογράφος είμαι, μουσικός παραγωγός είμαι, άντε έχω στήσει και καποιες εκπομπές, πώς… ? Τον ευχαρίστησα φυσικά, και αφόυ δεν έβλεπα στο βάθος του τούνελ φως τηλεφώνησα μια μέρα στην κυρία Λύγαρη, την οποιά είχα γνωρίζει λόγω της επαγγελματικής μου ιδιότητας και είπαμε να συναντηθούμε. Δύο-τρεις ώρες μετά το κλείσιμο του ραντεβού ένα άλλο τηλέφωνο "μου έδινε" δουλειά πάνω στο αντικείμενο μου κι έτσι ξαναπήρα την κυρία Λύγαρη και δε συναντηθήκαμε ποτέ για να μιλήσουμε επαγγελματικά. Στο Τρένο βεβαίως έχω πάει πολλές φορές από τότε ως θεατής, και επίτρεψέ μου να σου πω ότι είναι μια Θεατρική και όχι μόνο εμπειρία που πρέπει να δοκιμάσεις!

Γι’ αυτό λοιπόν και σκέφτηκα να σου προτείνω τα "Κυριακάτικα Μεσημέρια στο μουσικό βαγόνι του ORient Express. Τώρα που έχουμε αρχιεπίσκοπο, και δόθηκαν στους δικηγόρους τα έγγραφα της δικογραφίας για την υπόθεση "Ζαχό" – εντάξει δεν εξελέγη ακόμη πρόεδρος στο Συνασπισμό, άρα τώρα που "ηρέμησες" απ΄ όλα σου τα … "προβλήματα" (μπου-χα-χα-χα-χα) μπορείς να κάνεις κάτι για το …πνεύμα σου!

 
Εκεί, κάθε Κυριακή μεσημέρι συναντάτε αγαπημένους σας Έλληνες συγγραφείς σ’ ένα λογοτεχνικό brunch. Η πρωτοβουλία αυτή του ΤΡΕΝΟΥ ΣΤΟ ΡΟΥΦ και της Τατιάνας Λύγαρη να προωθηθεί η ελληνική λογοτεχνία μέσα από έναν πρωτότυπο τρόπο, είναι η πρώτη φορά που εφαρμόζεται στην Ελλάδα.

Την Κυριακή 10 Φεβρουαρίου μπορείτε να συναντήσετε στο Orient Express το Γιώργο Σκαμπαρδώνη. ( «Μάτι φώσφορο, γερό κουμάντο», «Η Ψίχα της μεταλαβιάς», «Η στενωπός των Υφασμάτων», «Ακριανή Λωρίδα», «Πάλι κεντάει ο στρατηγός», «Σαββάτο απόγευμα», «Γερνάω επιτυχώς», «Ουζερί Τσιτσάνης», «Επί ψύλλου κρεμάμενος» και το «Πολύ βούτυρο στο τομάρι του σκύλου». Το βιβλίο του «Η Στενωπός των Υφασμάτων» τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Διηγήματος 1993 και το «Επί ψύλλου κρεμάμενος» με το Βραβείο «Διαβάζω» 2004. Έγραψε το σενάριο της ταινίας του Παντελή Βούλγαρη «Όλα είναι δρόμος» σε συνεργασία με τον σκηνοθέτη. Τα μυθιστορήματά του «Γερνάω επιτυχώς» και «Ουζερί Τσιτσάνης», ανέβηκαν θεατροποιημένα στο Κρατικό Θέατρο Βόρειας Ελλάδας σε σκηνοθεσία Σωτήρη Χατζάκη. Ο συγγραφέας ζει στη Θεσσαλονίκη κι εργάζεται στην εφημερίδα «Μακεδονία». Έχει επίσης εργαστεί στο ραδιόφωνο και την τηλεόραση, ενώ διετέλεσε και πρόεδρος του Δ.Σ. της ΕΡΤ-3, διηύθυνε την εφημερίδα «Θεσσαλονίκη», όπως και τα περιοδικά «Θ-97», «Τάμαριξ», «Χίλια Δέντρα», «Πανσέληνος» και «Επιλογές» της Κυριακάτικης «Μακεδονίας»).

Το πρόγραμμα των εμφανίσεων των παρουσιάσεων των Ελλήνων συγγραφέων, μέχρι στιγμής, έχει ως εξής:

Κυριακή 17 Φεβρουαρίου η Ρέα Γαλανάκη

Κυριακή 24 Φεβρουαρίου ο Πέτρος Τατσόπουλος

Κυριακή 2 Μαρτίου ο Γιάννης Ξανθούλης

Κυριακή 9 Μαρτίου ο Πέτρος Μάρκαρης

.

Παράλληλα, στο χώρο της Αμαξοστοιχίας-Θεάτρου «το Τρένο στο Ρουφ» λειτουργούν καθημερινά εκτός Δευτέρας: Wagon–bar & Wagon–restaurant με ζωντανή μουσική

Καλή διασκέδαση, σε ένα μαγικό τοπίο, μέσα στην καρδιά μιας άκαρδης πόλης!

 Άκουσα την απορία που είχα από το μεσημέρι στο κεφάλι από το Ραδιόφωνο: καλά πώς και σήμερα δεν έχει μποτιλιάρισμα σε κανέναν δρόμο, καμία ώρα της μέρας? Ξέρεις – ειδικά αν κυκλοφορείς πολλές ώρες στους δρόμους ότι η Τετάρτη είναι παραδοσιακά η μέρα του οδοντιάτρου ή του οφθαλμίατρου! Δεν εξηγείται αλλιώς τόση πολύ κίνηση τις απογευματινές ώρες στους δρόμους! Το ίδιο και τις Δευτέρες. Κλειστά τα μαγαζιά, οπότε όλος αυτός ο συφερτός πού πάει? Στο γιατρό. Αυτή τη δικαιολογία έχω εφεύρει εδώ και πολλά χρόνια με το φίλο μου το Δημήτρη. ¨Ομως η σημερινή τετάρτη είναι διαφορετική. Προφανώς οι συμπολίτες μου σφύζουν από υγεία. Γεροί σα γάιδαροι γύρισαν τις πλάτες τους στο γιατρό τους αφού τα πολλά ψάρια, το οδοντικό νήμα, οι πλύσεις με υγρά κατά της πλάκας, τα καρότα και τα λαχανικά θωράκισαν στόμα και οφθαλμούς κι έτσι σήμερα έμειναν στο σπίτι τους να παίξουν με τα παιδιά τους, πήγαν με τα πόδια γυμναστήριο, βλέπουν dvd (έλα, τα κανονικά εννοώ) επί του καναπέως στην ολοκαίνουρια TFT τηλεόρασή τους, ξύνονται, κάνουν επισκευές, τακτοποιούν την αποθήκη, ακούν μουσική, λύνουν sudokou, ξύνουν τα παπάρια τους/το μν τσ’, ξεκινάνε μαθήματα πιάνου, ικεμπάνα, παίζουν playstation, χαβαλεδιάζουν στο facebook, κλπ, κλπ.κλπ.

“Όχι, όχι, όχι μικρέ ανόητε Γιαννάκη”, ακούω τη φωνή του κακού εαυτού μου! “Μην είσαι τόσο καλοπροαίρετα αισιόδοξος γιατί καταντάς μαλάκας. Εξακολουθείς να περιτριγυρίζεσαι από σαπιοδόντηδες,τερηδοναρισμένους, μύωπες και πρεσβύωπες . Απλώς βρε κουτό σήμερα λείπουν καμιά 15αριά χιλιάρικα αυτοκίνητα από τους δρόμους. Λείπουν οι ταρίφες που απεργούν!

• Αααα, αυτό δεν το είχα σκεφτεί. Και γιατί απεργούν?

• Απεργούν γιατί λέει δε συμφωνούν με την ψυχοσύνθεση του υπουργού μεταφορών, του κυρίου Χατζηδάκη. Μην κολλάς! Γι΄αυτό απεργούν. Το είπε στο Μέγκα ο κύριος Λυμπερόπουλος, ο νέος πρόεδρος του ΣΑΤΑ. Εντάξει θέλουν και αυξήσεις 10%, αλλά πάνω απ’ όλα απεργούν γιατί δεν τους πάει η αύρα του υπουργού!

• Και τι να κάνει ο Καραμανλής να τον στείλει σε κανένα κατάστημα εναλλακτικών θεραπειών να του αλλάξουν την αύρα?

• Δε γίνονται αυτά τα πράματα. Νά ‘ταν ο Τσίπρας, να πω, που μου κάνει πιο πολύ των εναλλακτικών θεραπειών.

• Αδιέξοδο!

Αδιέξοδο είναι αυτό που ζούμε κάθε μέρα στους δρόμους. Αν μπορούσαμε να κανονίσουμε να λείπουν κάθε μέρα 15 χιλιάρικα αυτοκίνητα από τους δρόμους, τι καλά που θά ‘τανε! Λέμε τώρα! γιατί αν διαβάσεις πόσα αυτοκίνητα βγαίνουν στην κυκλοφορία κάθε μήνα … θα πλένεις τα δόντια σου πιο τακτικά απ’ ό,τι συνήθως και θα τρως ψαράκι και καροτάκια για να γλυτώνεις διαδρομές!

Γνωρίζετε αλήθεια ότι ένας Έλληνας έδωσε το πρώτο χτύπημα στο απαρτχάιντ της Ν. Αφρικής;

 Ο συνάδελφός μου, cameraman στο MEGA, ο Μανώλης Δημελάς ετοίμασε ένα  ντοκιμαντέρ για τη διαδρομή της ζωής ενός δολοφόνου: του δολοφόνου ενός πρωθυπουργού και μέσα απ’ αυτό περιγράφει με λιτό τρόπο ένα ξεχασμένο έγκλημα.

Δ. Τσαφέντας. Εργάτης ,ναυτεργάτης , καθηγητής ξένων γλωσσών , τρόφιμος ψυχιατρείων ,μιλά άπταιστα περισσότερες από 10 γλώσσες. Είκοσι χρόνια γυρνά όλον τον πλανήτη.
Ένας άνθρωπος που δεν δικάστηκε ποτέ ουσιαστικά για το έγκλημά του. Επίσημη αιτιολογία «σκουλήκια από το στομάχι του έδιναν εντολές» .

Τον Σεπτέμβριο του 1966, την παγκόσμια κοινότητα συγκλονίζει η δολοφονία του πρωθυπουργού της Ν. Αφρικής, Χέντρικ Φερβούντ, μέσα στα έδρανα του κοινοβουλίου της χώρας.Ο Χέντρικ Φερβούντ ψυχίατρος , δημοσιογράφος, ποιητής, μα και ο πρωθυπουργός της Ν. Αφρικής ήταν ουσιαστικά ο αρχιτέκτονας του απαρτχάιντ.

Τα κίνητρα της δολοφονίας παραμένουν μέχρι σήμερα αδιευκρίνιστα.
Δράστης της δολοφονίας, ο « ψυχοπαθής(;) » ελληνικής καταγωγής
Έζησε τα επόμενα χρόνια του στις φυλακές υψίστης ασφαλείας της Πρετόρια και πέθανε ξεχασμένος σε ψυχιατρική κλινική ( στέρκφοντειν ) το 1999. Μίλησε όμως πριν "φύγει" μπροστά στην κάμερα του Μανώλη Δημελά!

 Το ντοκιμαντέρ θα ξεκινήσει το ταξίδι του στις αίθουσες το Μάρτιο από το Φεστιβάλ Νοτκιμαντέρ Θεσσαλονίκης – καλοτάξιδο νά ‘ναι!