Giannis Kafatos

Kaλημέρα!

Η γειτονιά μου σκάπτεται απ’ άκρου σ’ άκρο εδώ και ένα μήνα. Ολή? Όοοοοχι! Ενα μικρό κομμάτι της αντιστέκεται στον εκσκαφέα κατακτητή που λιώνει τις πλάκες πεζοδρομίου και την άσφαλτο λες κι ειναι φρυγανιές που πας να τις αλείψεις με σκληρό βούτυρο και σπάνε σε χίλια κομμάτια.

Η μικρή νησίδα ανεξαρτησίας απέναντι στους εισβολείς είναι φυσικά μπροστά από το σπίτι μου.

όλοι αναρωτιόμαστε μέρες τώρα "γιατί ρε παιδί μου εμείς τη γλυτώσαμε", και δίναμε κάτι ακαθόριστες απαντήσεις του στυλ: έλα μωρέ … δε θυμάσαι εμάς που μας είχαν σκάψει πέσρυ..

Nai μας είχαν σκάψει πέρσυ αλλά πέρσυ δεν άλλαζαν σωλήνες του φυσικού αερίου, φέτος το έκαναν αυτό παντού εκτός από το σπίτι μας!

και την Τετάρτη που οι εργάτες μάζευαν τα μπογαλάκια τους, οι εκσκαφείς άρχιζαν να υποχωρούν και οι δρόμοι καθώς και τα πεζοδρόμια να παραδίδονται στα αυτοκίνητα (κι εν μέρει και στους πεζούς – για να μη με πεις γκρινιάρη) ο γείτων ρώτησε: ρε παιδιά εμάς τους σωλήνες δε θα μας τους αλλάξετε???

Κοκκαλο ο τίμιος εργάτης!

Μη στα πολυλογω! Δεν έσκαψαν σε μας γιατί εμείς απλώς δεν υπήρχαμε!!! ΚΑΛΑ ΜΙΛΑΜΕ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ (πε-το με ναζιάρικη φωνή … )

Δεν υπάρχουμε εμείς. Κι έτσι μείναμε χωρίς φυσικό αέριο το οποίο προσωπικώς και οικογενειακώς χρησιμοποιούμε για τα πάντα στο σπίτι μας. Έχουμε δε τέτοια υποταγή και πίστη στο Φυσικό Αέριο που ούτε ηλιακό θερμοσίφουνα, ούτε μπόιλερ ούτε τίποτα. ΚΑΙ ΦΥΣΙΚΑ ΟΥΤΕ ΖΕΣΤΟ ΝΕΡΟ ΟΤΑΝ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΦΥΣΙΚΟ ΑΕΡΙΟ!!!

Περιττό να σου πω ότι οι άνθρωποι ήρθαν την άλλη μέρα και σε μια μέρα έκαναν ότι έκαναν στους απέναντι και τους δίπλα σε 5!!! (Πάλι στο μάτι τους μπήκαμε – αθελά μας και φοβάμαι καμμιά κατάρα …)

Όταν χρωστάς κινδυνεύει η εθνική κυριαρχία μας / σου !!!

Τό ΄πε ο πρωθυπουργός κι είχε δίκιο κι ας αντέδρασε ο νέος πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας.

Όταν χρωστάς λίγα δεν υπάρχεις!!!

Όταν χρωστάς πολλά είσαι βιομήχανος!!!

Καλό σου-κου κι αν δείτε τη Μιχαλού, πείτε της ότι λείπω!!!

Μάνη, 1852. Με εντολή του βασιλιά Όθωνα, πέντε συντάγματα στρατού, ιππικό και πυροβολαρχίες κάνουν γιουρούσι για να συλλάβουν έναν ογδοντάχρονο καλόγερο, τον οποίο υπερασπίζονται 6.000 οπλισμένοι και 15.000 άοπλοι χωριάτες. Το μακελειό μοιάζει αναπόφευκτο.
Παπουλάκος. Θρυλική μορφή της λαϊκής θρησκείας τον καιρό της βαυαροκρατίας. Πρώην χασάπης και αναλφάβητος, ξεσήκωσε τον Μοριά και τα νησιά εναντίον του βασιλιά, των δεσποτάδων, των ξένων προστατών. Για το κράτος ήταν αγύρτης. Για την επίσημη Εκκλησία απόβλητος. Για τις φτωχές αγροτικές και ναυτικές μάζες άγιος και προφήτης. Οι κλωστές του ράσου του και το αίμα του, που το μάζευαν µε βδέλλες, θεωρούνταν θαυματουργά. Οι σκοτεινές εσχατολογικές προφητείες του μνημονεύονται ως σήμερα. Η εξουσία τον κυνήγησε µε µανία, αλλά κατάφερε να τον νικήσει µόνο µε προδοσία.
Η μετεπαναστατική Ελλάδα μέσα από τη ζωή ενός αμφιλεγόμενου επαναστάτη καλόγερου.
Ο Καποδίστριας, ο Όθωνας, ο Μάουρερ, το αυτοκέφαλο της Ελλαδικής Εκκλησίας, το τουρκοκρατούμενο Φανάρι, η Μεγάλη Ιδέα, το Ανατολικό Ζήτημα, ο πανσλαβισμός, η επανάσταση της 3ης Σεπτέμβρη, ο Φαρμακίδης, ο Οικονόμος ο εξ Οικονόμων, ο Φλαμιάτος,
ο Καΐρης, τα «Παρκερικά», τα «Μουσουρικά», ο Κωλέττης, ο Μαυροκορδάτος, ο λήσταρχος Νταβέλης. Το λυκαυγές ενός κράτους που ξεκίνησε από την αρχή στραβά…

Αυτά λέει το δελτίο τύπου, άκου τώρα κι εμένα που το διάβασα:

Ο φίλος μου και συνάδελφός μου Δημήτρης Καμπουράκης έχει ένα σπάνιο υποχθόνιο χιούμορ το οποίο εκτιμώ και γουστάρω τρελλά, ακόμη κι όταν διαφωνώ με την άποψη που αποφασίζει να κανιβαλίσει.

μόλις μου είπε για το βιβλίο του και ότι είναι στα σκαριά να εκδοθεί κατάλαβα τι έκανε μες στο γραφείο του όταν κλεινόταν μετά την εκπομπή αλλά και σε κάτι περίεργες αποστολές που πήγαινε … στα χνάρια του τρελλοπαπά Παπουλάκου.

Το βιβλίο ειναι ένα καταπληκτικό εγχειρίδιο ιστορίας του νεότερου ελληνικού κράτους. Από τη δολοφονία του Καποδίστρια και δώθε! Είναι μια ιστορία όπως δε θα τη διαβάσεις ποτέ – για το κράτος, τις δομές που δεν έγιναν ποτέ, την εκκλησία, τους πελάτες, τους πολιτικούς και τους πολιτικάντηδες, τους συμμάχους και φυσικά τους ήρωες –  σε ένα "κανονικό" βιβλίο ιστορίας, και φυσικά πολύ περισσότερο σε ένα σχολικό ή έστω πανεπιστημιακό βιβλίο ιστορίας.

Τι τρόμος κι αυτός θεέ μου. Είμαι 40 ετών, και πρώτη φορά ιστορία που να φτάνει έστω στις παρυφές του "σήμερα" διδάχτηκα στο πανεπιστημιο. (ευτυχώς είχα δύο εξαιρετικούς καθηγητές τους κυρίους Βερέμη και Δερτιλή, που έκαναν το μάθημα ακόμη πιο ενδιαφέρον απ’ ό,τι μονάχο του είναι.) Πόσο πολύ φοβούνται κάποιοι να μας αφήσουν να μάθουμε την ιστορία! (νομίζω δε, ότι όσο πιο πολύ αναφέρονται σ’ αυτήν, τόσο περισσότερο προτιμουν να μην τη … μοιράζονται μαζί "μας", αλλά αυτό είναι άλλο θέμα συζήτησης)!!!

Για να ξαναγυρίσω στον Καμπουράκη όμως: Ο Παπουλάκος, ο καλόγερος που ξεσήκωσε τα πλήθη και μετά τα άφησε στα κρύα του λουτρού, γιατί η αγραμματοσύνη του ήταν πιο δυνατή από το … "σπίριτ," είναι για τον συγγραφέα η ΑΦΟΡΜΗ. Ένα άλλοθι έψαχνε ο Καμπουράκης για να μας μιλήσει για ιστορικά γεγονότα και τ‘ αποτέλεσματά τους και το βρήκε στη μορφή του καλόγερου που όταν έφτασα στο τέλος του βιβλίου και διάβασα πόσα βιβλία έχουν γραφτεί για την πάρτη του … τρελλάθηκα.

Να το διαβάσεις!

Δημήτρη μου, να ειναι καλοτάξιδο!

η Αθήνα,

η πρωτεύουσα του ελληνικού κράτους,

η τραγουδισμένη,

η διαμαντόπετρα,

η μυριοβασανισμένη από διάφορους οραματιστάς,

η πατρίδα μας,

η κατάρα και η ευχή μας,

 η εν κινδύνω ένεκα οικονομικής κρίσεως

ετοιμάζεται να υποδεχθεί τα χριστουγεννα

ho ho ho

Καλή φάση!!! τσέκαρε το βίντεο και πάτα πάνω στες ημερομηνίες!!!

"Γιάννη μπορείς να γράψεις δύο κουβέντες για τον Παύλο Σιδηρόπουλο;" με προσκάλεσε ο Σπύρος Σερεαφείμ για το e-tetradio.
‘Ευχαριστώ, μπορώ" είπα. Και μετά σκέφτηκα: ρε μπας κι απλώς η ψωνάρα μου είπε "ναι"? Τι ξέρω εγώ για τον Παύλο Σιδηρόπουλο?
Ξέρω τα βασικά, έχω ακούσει τα τραγούδια του, αλλά δεν "την άκουσα μαζί του".

Στις 6 Δεκεμβρίου, το απόγευμα, το 1990 πέθανε. OD!

Ξέρω ότι ελληνική ροκ σκηνή προσπαθεί να τον ξεπεράσει στα μάτια των "γκουρού" που έχουν καταστρέψει τη μουσική και το ραδιόφωνο.

Είναι το είδωλο που χρειαζόμασταν, τότε … ως γενιά, που να μιλάει ελληνικά.

Η ελληνική ροκ σκηνή ήθελε ένα δικό της Μόρισον, έναν Χέντριξ. Ήθελε ενα ωραίο αγόρι που ήταν ποιητής και φυσικά … «καταραμένος».

Και αυτός ξεκίνησε από τη Θεσσαλονίκη, έφυγε όμως και κατέβηκε στην Αθήνα αφήνοντας την πόλη-φετίχ για τους Αθηναίους στη σκυλάδικη της παράδοση. Ειναι από τους καλλιτέχνες που δεν πρόλαβα να γνωρισω ως δημοσιογράφος – γι’ αυτό άλλωστε έγινα δημοσιογραφος: για να γνωρίζω  «μούρες» – και λυπάμαι πολύ.

Είναι η «μούρη» ! Το πρόσωπο , η εικόνα η απολυτως … net,  της ελληνικής ροκ σκηνής, που θα μπορούσε να είναι κι άλλα πράματα απ’ αυτά που τελικά αντέχει η  flou Ελλάδα.

Εδώ θα βρεις ό,τι δίνει το γιου-τιουμπ για τον Παύλο. Τραγούδια, αφιερώματα (ανάμεσά τους και του φίλου μου του Χρήστου Βασιλόπουλου στη "Μηχανή του Χρόνου") και συνεντευξη του.

Από τα μικράτα μου τη θυμάμαι αυτή την έκφραση, τη λέξη: ΝικολοΒάρβαρα. Την έλεγε μια γιαγιά, όχι η γιαγιά μου με την τραχειά προφορά της πελοποννήσου και μου είχε κάνει εντύπωση. Με τα χρόνια τα ΝικολοΒάρβαρα που επιλέγω να τα γράφω όπως βλέπεις με αυτόν τον τρόπο για να τιμήσω εξ’ ίσου και τον Νίκο και τη Βαρβάρα και όχι τους βάρβαρους, σήμαιναν και σημαίνουν την έναρξη των εορτών.

Τα ΝικολοΒάρβαρα είναι ο ρέφερης που σφουράει την έναρξη των εορτών. Αυτής της περιόδου που "θε-δε-θε-θα-γιορτάσεις" (τά’χει γράψει εξαιρετικαμαν ο Πασκάλ-αγαπημένος-μου-Μπρικνέρ)

Εγώ γενικώς γουστάρω τη φάση και το καλαμπαλίκι της περιόδου. Γι’ αυτούς που δεν … όμως πολύ, αλλά και για όλους αφιερώνω το πρώτο άσμα για σήμερα (που δεν προτείνεται για κομψεπίκομψους, πά’ να πει αν δεν αντέχετε τους ήχους του σώματος  μην τ’ ακουσετε! γκέ-κε?)

όπως βλέπεις απόψε θα παίξω μουσικές στο μαύρο-παπί, πράγμα που θα επαναληφθεί κι εντός των εορτών και για το οποίο θα σε ενημερώσω.

Τι λέγαμε πριν μας την πέσουν οι διαφημίσεις; Α ναι για το ψυχανάγκασμα τηςε ευτυχίας και τι καλά που τα έχει γράψει ο Μπρικνέρ. Ναι ωραία.

Πώς έχει μπλέξει το όνομα Βαρβάρα με τους βαρβάρους ρε γαμώτι μου!!! Όσες Βαρβάρες ξέρω, που τις φωνάζουμε Βάνες, αλλά παραμένουν Βαρβάρες και εορτάζουσες δεν έχουν καμία σχέση με τους "βαρβάρους" που ακόμη και ως "κάποια λύσις" παραμένουν βάρβαροι και κακοί . Πώς έγινε αυτή η σύνδεση?

Η βαρβαρότης, η βαρβαριά / μπαρμπαριά επικράτησε πέρσυ μετά τη δολοφονια του "Γκρεγκορι" και τώρα ένα χρόνο μετά "κάποιοι" περιμένουν καρτερικά τους "βαρβάρους" στην αγορά συναθροισμένοι. Ποιος θα διαψεύσει ποιον? Μπορούμε να μην αφήσουμε να κάνουν τη "γιορτή" τους και παράλληλα να μην ξεχάσουμε? Πιστεύω πως ναί!

Τελικά (για μερικά πράγματα) μήπως δεν είναι και τόσο μαλακία να "ξεχνάμε"? ‘Η στο δόγμα "ο,τι μας συμφέρει" υποκλίνεται ένα ακόμη τσιτάτο? Νεφελώδης κατασταση στα ανώτερα και μεσαία εγκεφαλικά στρώμματα.

 Νεφελώδης, τρικυμιώδης, παροιμιώδης, μη δεις  … χαρά θεού, οι κατάρες λέγονται και "Γυρισμένα λόγια" (τό’ ξερες?)

Νομίζω ότι ούτε καλημέρα δε σού’ πα σήμερα!

Ε, μαζί με το γειά και και χαρά και καλό σου-κου,

καλη σου μέρα!

Μεγάλη τιμή μου!

Το "Πράσινο Ποντίκι" έχει αφιερώσει μαι ολόκληρη σελίδα στην αφεντιά μου … ως βλόγκερ και παρασκευαστή μπλουζακιών, κοινώς t-shirt!

ραντεβού στα περίπτερα  

ευχαριστώ Βάλια Μπαζού!!!