Giannis Kafatos

 Η μέρα μου ξεκινά καθημερινώς πολύ πιο νωρίς από το συνηθισμένο. Πάντα έχω το άγχος ότι στο τηλέφωνο που με παίρνουν για να με ξυπνήσουν θα μου πουν για κάποιο κακό που έχει γίνει και που εγώ θα πρέπει με τους συνεργάτες της εκπομπής Κοινωνία Ώρα Μέγκα, να οργανώσω την τηλεοπτική του κάλυψη.

Σήμερα στις 4.30 το πρωί λοιπόν άκουσα να μου λένε για ένα 24 αγόρι νεκρό μετά από συμπλοκή “φιλάθλων”! Φαντάσου ότι εκείνη την ώρα δεν ήξερα καν το σκορ του ντέρμπι – είχα κοιμηθεί μετά το 1-0.

Γιατί ρε γαμώτο μου να σκοτώνονται παιδιά για για ένα κωλο-ματς. Αξίζει τελικά τον κόπο?

Ποτέ δεν ήμουν τόσο παθιασμένος με κάτι. Ίσως αυτό να είναι πρόβλημα για μένα. Μέχρι να αποκτήσω τα παιδιά μου ποτέ δεν είχα σκεφτεί ότι θα μπορούσα να σκοτώσω για κάτι. Ακόμη κι όταν φούντωνα για κάτι άντε μέχρι καντήλια. Στην ενήλικη ζωή μου μια φορά θόλωσα πολύ και βούτηξα κάποιον (προϊστάμενο μου κιόλας) από το λαιμό και μας χώρισαν και μια δεύτερη το χέρι μου αυτονομήθηκε και κατευθύνθηκε προς το πρόσωπο ενός πολιτικού, αλλά το πρόλαβε ένας συνάδελφος μου. Σημειωτέον δε αυτά τα δύο περιστατικά έγιναν μέσα σε διάστημα μερικών μηνών. Αλλά να σκοτώσω?

Δεν ξέρω αν το σημερινό φονικό είναι η απάντηση των μεν ενάντια στο φονικό των δε στην Παιανία (και τότε ήταν ένας απλός αγώνας βόλεϊ). Αλλά γιατί, γιατί ένα παιδί ακόμη να σφαγιασθεί τόσο άγρια με μαχαιριές στην καρδιά επειδή ήταν με την αντίπαλη ομάδα των φονιάδων!

Φαντάσου την εικόνα: δεν βγήκε ένα μαχαίρι που τον χαράκωσε (όχι ότι αυτό είναι … ανεκτό) τόν κάρφωσαν με μανία τρεις φορές στην καρδιά. Όπως τον άλλο τόν χτυπούσαν μέχρι να του λιώσουν το κεφάλι. Μανία. Τυφλό μίσος. Ένας νέος άνθρωπος σκοτώνει με μανία έναν επίσης νεαρό. Γιατί?

Όσοι “ηθικοί” αυτουργοί κι αν υπάρχουν και όσες κόντρες είναι δυνατόν να οπλίζουν χέρια δολοφόνων; Μπορεί να υπάρχει μάνα ή πατέρας που γαλουχούν τα παιδιά τους με μίσος για όποιον υποστηρίζει την αντίπαλη ομάδα;

                Κάθε μέρα, λόγω της δουλειάς μου τζιράρω δεκάδες ειδήσεις και … “ειδήσεις”. Είναι όμως κάποιες Ειδήσεις που ξεφεύγουν από τη … “σειρά” και με τσιμπάνε στην ψυχή μου, και με χαλάνε, καταφέρνουν να νικούν την “απάθεια” της συνήθειας! Είναι που πολλές φορές τις μαθαίνω πρώτος, και χωρίς καλά καλά να έχω ακόμη ξυπνήσει και πρέπει να τις διαχειριστώ πριν καν τις αφομοιώσω. Και να προσέχω – όπως οφείλουμε οι δημοσιογράφοι – να σου τις μεταδώσω με προσοχή, έστω κι αν δε τα καταφέρνουμε πάντα!

Το blog του φίλου μου του Μάνου Αντώναρου δε χρειάζεται διαφήμιση. Το σημερινό του όμως ποστ είναι όλα τα λεφτά (που αυτές τις μέρες είναι πολλά, σακκουλαριστά, ύποπτα και … όχι δικά μου!). Ξεχώρισα ένα απόσπασμα, αλλά πιστέψτε με, αξίζει να πατήστε πάνω του για να πάτε στη σελίδα του και να ρουφήξτε ένα ποστ που θα σας κάνει να διαβάστε την επικαιρότητα με άλλο μάτι! Ο τίτλος του: "Βουτιά στην Αλήθεια"

-Θα μου δώσετε μια συνέντευξη (για το ΠΑΝΘΕΟΝ); Είχα ρωτήσει το 1981 τον Μoenckmaier, εναν δημοσιογράφο-θρύλο της γερμανικής ΖDF. Με πολέμους στην πλάτη του, με παγκόσμιες αποκλειστικότητες, με σεβασμό από την κοινή γνώμη. Είχα την τύχη να συνεργασθώ μαζί του για 2-3 μέρες όταν είχε έρθει εδώ για να καλύψει την πρώτη εκλογική νίκη του Ανδρέα Παπανδρέου.
Με κοίταξε σοβαρά (σαν να τον βλέπω τώρα) και μου είπε:
-Νein, Herr Antonaros. ! Οι δημοσιογράφοι κ. Αντώναρε ρωτούν, δεν απαντούν.
Τον κοίταξα απορημένος…
-Και καλό είναι κ. Αντώναρε να ξεκινήσετε την καριέρα σας με αυτη τη σκέψη.
Ηταν η εποχή που εγώ ξεκινούσα με γεμάτος όνειρα. Σχεδόν 30 χρόνια πριν. Ηταν η εποχή που μεσουρανούσαν ο Γιώργος Τράγκας, ο Κώστας Χαρδαβέλας, ο Σπύρος Καρατζαφέρης, ο Γιώργος Λιάνης, ο Γιάννης Δημαράς… χεχεχεχεχ…
-Οι δημοσιογράφοι κ. Αντώναρε ρωτούν, δεν απαντούν.
Αχα μπουχα-χα-χα-χα…
Να’ναι καλά η ψυχούλα σας εκεί που βρίσκεται mein Herr, αλλά μάλλον χοντρο-μαλακίες μου λέγατε εκείνο το απόγευμα στου Φιλιπάππου, που θέλατε να κάνετε το stand up σας με φόντο την Ακρόπολη, αλλά ο χίππι ανώνυμος cameraman σας δεν συμφωνούσε γιατί ο ήλιος δεν ήταν στο σωστό ύψος με αποτέλεσμα να εχει μια σκιά το πρόσωπό σας… και σεις με κουστούμι γερμανικό, γραβάτα στην ζέστη του αττικού ήλιου… εσείς πουχατε πάρει διεθνή βραβεία για την κάλυψη του Πολέμου των 10 Ημερών… περίμενατε ευγενικά απαντώντας στις δικές μου ανοησίες… Φαντάζεστε να ήσασταν ο ηρωικός Σταρούμπας και να σας είχε στημένο στο λιοπύρι ο Ελλην φουκαρας cameraman;
Λοιπόν μαλακίες μου λέγατε Meister (όσοι ξέρουν γερμανικά καταλαβαίνουν τί ενοοώ) Meister… όπως λέμε με σεβασμό γιατην τέχνη του … Μαστρο(meister) –Βαγγέλη.
ΟΛΟΙ ΑΥΤΟΙ ΟΙ ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΙ μου που ΟΛΕΣ αυτές τίς μέρες κοσμούν τα τηλεοπτικά παράθυρα, γιατί γαμώ την πουτάνα μου δεν ρωτάνε, αλλά μόνο απαντάνε;