Το soundtrack των δικών πανελλαδικών εξετάσεων, το 1987, ήταν προφανώς το Final Countdown ένεκα του εθνικού μπασκετικού μας θριάμβου. Ο Μακρυγιάννης στην έκθεση για τα της πολιτιστικής μας κληρονομίας ήρθε ως “έυκολο” θέμα να ξορκίσει την “αρωγή και την ευδοκίμηση” που παλαιότερα (ευτυχώς τότε δεν υπήρχαν μεσημβρηνάδικα τηλεοπτικά υποπροϊόντα), δε θυμάμαι τι είχε πέσει ιστορία, κοινωνιολογία και πολύ περισσότερο μαθηματικά.
Σήμερα ξεκίνησαν οι εξετάσεις με το Secret Combination να παίζει υπόκρουση στα όνειρα των μαθητών και να ξορκίζει τις αγωνίες των γονιών.
Και μόνο στη νύξη της μάνας μου να έρθει στο σχολείο την πρώτη μέρα την κοίταξα στραβά και της είπα “ούτε την Αμφιθέας να μην περάσει”. Απείλησα να μην μπω για εξετάσεις. Κέρδισα. Πήγα στην Κοψαχείλα (Copsa-college για τους φίλους) με t-shirt, βερμούδα, ψάθινο παναμά, μαύρο γυαλί Reyban με τζάμια μυωπίας και τα chesterfield που μου έβρισκε ο πατέρας μου από το εξωτερικό στην τσέπη. Τα πάντα τότε, στα 17, είναι συμβολισμός. Κάτι θές να πεις αλλά δεν ξέρεις και πώς ακριβώς, και ποιος σ’ ακούει και στ’ αρχίδια σου όλα. Τέλος πάντων. Τότε είχε πρωτομεγαλώσει και το μούσι μου, που με συντροφεύει ως τώρα (άλλη φόρα θα σού πω πώς γλύτωσε αυτό το μούσι από τον κύριο Κυριακού, όταν δούλευα στον ΑΝΤ1). Τότε δεν υπήρχε γενιά των 700, δεν υπήρχαν κινητά, και περιμέναμε να τελειώσουν οι εξετάσεις για ν’ αρχίσει το πιο μεγάλο καλοκαίρι της ζωής μας. Ό,τι και να γινόταν, άσχετα αν μπαίναμε ή όχι στη σχολή που είχαμε διαλέξει, στο τέρμα των εξετάσεων άρχιζε η παραλία.
Πω πω έχουν περάσει είκοσι χρόνια από τότε! Τώρα το συνηδειτοποιώ! Καπνίζω είκοσι χρόνια – γαμώτο μου!
Και τώρα που σου γράφω ακούγεται από το u-hoo player I can’t escape myself.
Καλά αποτελέσματα … γενικώς!
Share on Facebook