Μια ώρα έκλαιγε ο Αντωνάκης όταν έφτασε με τη μαμά του στο σπίτι μετά απο την καταστήκωνση που κάναμε στη Δροσιά Ευβοίας. Εγώ γλύτωσα την κρίση, αλλά από την άλλη έπρεπε να δουλέψω. Μάλλον προτιμώ την κρίση – που επιτέλους πρέπει να μάθω να την αντιμετωπίζω – από το γραφείο αλλά μερικά πράγματα δεν είναι στο χέρι μας.
Ένα απλό διημεράκι τα παιδιά κι εμείς βρεθήκαμε στο κάμπινγκ, όχι ακριβώς κάτω από τα δέντρα, αλλά κάτω από τον πράσινο μουσαμά-σκίαστρο που ήταν κάτω από τα δέντρα και χαλάρωσε το μάτι μας.
Τα παιδιά μέσα στην άμμο και στο χώμα, παστωμένα με αντηλιακή κρέμα αλλά πάντως χαλαρά – αμολυτά θα έλεγα σε σχέση με το διαμέρισμα. Είχα ακούσει από έναν συνάδελφο ότι ο γιος του στο κάμπινγκ όταν ξέστηναν βαλάντωσε στο κλάμα. έτσι κι εγώ ανέβηκα στη λούφα για να ξεστήσω με τα παιδιά στη θάλασσα να λυσσομανάνε. Δεν είχαμε αντιδράσεις όταν ήρθαν στη "φωλιά" και δε βρήκαν το αντίσκηνο. Στο αυτοκίνητο κοιμήθηκαν στα 50 μέτρα διαδρομής όμως τελικά έγινε του κάμπινγκ όπως σου είπα στην αρχή. Απολύτως φυσιολογική αντίδραση. Κι εγώ ως ενήλικας το ίδιο αντέδρασα. Απλώς εμείς οι μεγάλοι έχουμε χάσει το προνόμιο του αθώου αυθορμητισμού. Έτσι εγώ δε βαλάντωσα στο κλάμα έξω από την πόρτα του γραφείου αλλά αφού την πέρασα έπεσα σε μια χαμογελαστή κατάθλιψη. Ξέρεις πώς είναι η χαμογελαστή κατάθλιψη? Γελάς ηλιθιωδώς χωρίς λόγο, απαντάς χωρίς ν’ ακούς (μου την είπε μια συάνδελφος: "μου έχεις απαντήσει ΝΑΙ σε τρία διαφορετικά και μεταξύ τους αντικρουόμενα πράγματα Γιαννάκο μου" – πάλι ηλίθιο χαμόγελο αμηχανίας), σε πιάνει η κοιλιά σου, θες να μασουλησεις κάτι ή να πιεις κάτι ή και τα δυο μαζί, κοιτάς την οθόνη του υπολογιστή και πίσω από τα πίξελ προσπαθείς να διακρίνεις κανά κοχυλι ανάμεσα στα βότσαλα. Είσαι γενικώς αλλού. Το ίδιο με ένα τετράχρονο. Μόνο που ο τετράχρονος έχει τον τσαμπουκά και το διεκδικεί. Ενώ εγώ… εσύ… σε πατάει κάτω η λογική και πορεύεσαι! Α, έβγαλα και τον τίτλο: Δραπέτης τους Σαββατοκύριακου. Παπάρια. Ο δραπέτης έχει και μια ελπίδα να τη σκαπουλάρει. Εμείς οι εκδρομείς του Σαββατοκύριακου πάλι, όχι!
Αλλά ας γυρίσω στο κάμπινγκ. Μια ώρα από την Αθήνα. Ωραία παραλία, παιδική. Πιο πολλά όστρακα από βότσαλα (πρώτη φορά μου έτυχε αυτό και μαζέψαμε αρκετά!) ρηχή, άμμος. Πέρασαν πολύ μαλάκες από κεί! (Είχε πολλές γόπες που τις ανακαλύπτουν πάντα τα μωρά, αν και είχε και πολλούς κάδους απορρημάτων και τασάκια στις δωρεάν ομπρέλες. Εϊχε 4 ευρώ το καφεδάκι παρέα με ένα μπουκαλάκι νερό (καλό τρικάκι δε λέω) και πολύ μα παρα πολύ ευγενείς ανθρώπους. Οι εργαζόμενοι στο κάμπινγκ, στο φούρνο του χωριού, στις ταβέρνες σα ζωντανή διαφήμηση της ελληνικής φιλοξενίας. Αλήθεια σου λέω. Πολύ ωραίοι τύποι χαμογελαστοί. Τα έδινες τα ευρώ σου ρε παιδί μου, δε σ’ τά ‘παιρναν – ξέρεις αλα "ελληναρίστικα"! έμεινα στη Μπουκα. Η γειτόνισσα μου είχε τροχόσπιτο: "εγώ μένω εδώ όλο το καλοκαίρι. Δουλεύω σα μυρμήγκι όλο το χειμώνα αλλά το καλοκαίρι εδώ"! και μου δάνεισε μανταλάκια για ν’ απλώσω τα μαγιώ γιατί τα είχα ξεχάσει. Ο γείτονας από την άλλη πλευρά-κι αυτός με τροχόσπιτο- μου έκανε την … χαμογελαστή παρατήρηση ότι έστησα τη σκηνή στην υφαλοκρηπίδα του και όταν του είπα ότι κυριακή μεσημέρι θα φύγω αναστέναξε με ανακούφιση!
Καλά αν σου πω τι ξέχασα στο σπίτι ενώ έχω κάνει κάμπινγκ πολύ-μα-πάρα-πολύ από 7 χρονών θα με στείλεις κατ’ ευθείαν για τεστ μνήμης γιατι θα ανησυχείς για μένα ή θα μου πεις ότι "είσαι πολύ τρόμπας ρε φίλε" αν δε με πολυγουστάρεις! (ένα παράδειγμα απλούν: πήρα γκαζάκι για να ζεσταίνουμε το γάλα των μωρών χωρίς μπρίκι!) Μετά απ’ αυτό ένα θα σου πω: μην φύγεις για κάμπινγκ αν δεν έχεις κάνει λίστα με τα απαραίτητα και να σβήνεις με μια μολυβιά κάθε πράμα που βάζεις στα μπαγκάζια σου!
Αχ, πότε θα ξαναπάμε κάμπινγκ? Τι θα του πω του Αντωνάκη το απόγευμα?
Share on Facebook