Μπορείς να το δεις και σαν "παρκάρισμα" του παιδιού. Μπορείς όμως να ξενοιάσεις για λίγο αφήνοντας το καμάρι σου να ξεσαλώσει, να σκαρφαλώσει, να κυλιστεί και κατά τεκμήριο να μη χτυπήσει. Τις προάλλες στην Αθήνα κατεβήκαμε δίπλα από το κέντρο Καταδύσεων, εκεί παραδίπλα από το goKart στο παλαί ποτέ ελληνικό. Πολύ ωραίος χώρος για παιδιά. Καθαρός – που είναι και το πρώτο μέλημα. Ανοιχτός από τις 6 το απόγευμα. Είναι πολύ ωραίο να βλέπεις τον ήλιο να μαλακώνει μέχρι να βασιλέψει πίσω από τη Σαλαμίνα που φαίνεται στο βάθος. Το πιο ενδιαφέρον είναι ότι τα κορίτσια που βρίσκονται μέσα στον περιφραγμένο χώρο, εκεί που ξεσαλώνουν τα βλαστάρια μας είναι χαμογελαστές, έχουν τα μάτια τους 14 και γίνονται κολλητές με τα πιτσιρίκια. Μια απ’ αυτές, που όπως μου είπε δεν είναι παιδαγωγός – μια δουλειά έψαχνε αλλά της άρεσαν τα παιδιά – κατάφερε τον δικό μου να σκαρφαλώσει και να χαρεί τα φουσκωτά παιχνίδια που μέχρι εκείνη την ώρα "δεν του άρεσαν" (σου λέω κομψά ότι τα φοβόταν). Κι όμως αυτή η κοπελιά τον κατάφερε και μετά δεν ξεκόλαγε.
οι γονείς έξω από τον περιφραγμένο χώρο με καφέ, τσάι ή τσιγάρο ή τηλέφωνο στ’ αυτί ή όλα αυτά μαζί είχαν καρφωμένα τα μάτια τους μέσα. Όσοι είχαν τα πιο μικρά παιδιά τα καμαρώναμε στις αναρριχητικές τους επιδόσεις, άλλοι έσκαγαν χαμόγελα, άλλοι είχαν μια αγωνία και νομίζω εν τέλει ότι εμείς είμασταν κλεισμένοι έξω, παρά τα παιδιά "κλεισμένα" μέσα!
Ωραίο απόγευμα, δίπλα στη θάλασα. Μια τεράστια παραλία παρατημένη, όπως οι περισσότερες της Αττικής. Η ανείπωτη μαλακία των αρχόντων που έχουν την τύχη να άρχουν σε μια τέτοια τοποθεσία με τρομακτικές δυνατότητες μας κόβει στιγμές χαλάρωσης. Επιτρέπεται ας πούμε όλη η παραλία από το φάληρο μέχρι όπου να μην έχει έναν ποδηλατόδρομο? Ευτυχώς που έγινε και το τραμ – κι ας φώναζαν κάποιο μικρόψυχοι και ηρεμεί λίγο το μάτι.
Τέλος πάντων, για τους παιδότοπους σου έλεγα. Αυτός ο καλοκαιρινός είναι πολύ ωραίος εντάξει έχει 6 ευρώ είσοδο – για τα παιδιά εννοώ αλλά είναι ένας χώρος που σέβεται τους μικρούς και μεγάλους επισκέπτες! Αντίθετα με κάτι καταγώγεια που δεν ξέρω ποιος και γιατί δίνει άδεια να στιβάζονται παιδιά. Επίσης με ενοχλεί σφόδρα ότι επιτρέπουν το κάπνισμα. Καπνιστής είμαι ακόμη – ελπίζω όχι για πολύ – αλλά μην τρελλαθούμε κιόλας. Να καπνίζεις εκεί που παίζουν και λαχανιάζουν τα παιδιά σου! Τέλος πάντων – πάλι.
Αυτές οι παιδικές αποδράσεις μέσα στην πόλη εχουν τη χάρη τους.
Υ.Γ. Δεν είναι κακό να παραδεχτεί κανείς ότι πάει εκεί τα βλαστάρια του για να ημεμήσει λίγο το τσερβέλο – υπάρχει μήπως κανείς που διαφωνεί?
Share on Facebook