Αυτή η φωτογραφία αποτυπώνει σήμερα στον τύπο τη γενικευμένη χαρά γιατί "τους" σηκώθηκε …
ο δείκτης!
Πότε γέλασε αυτό το παλικάρι για κάτι πιο ουσιαστικό που τού σηκώθηκε εκτός από το δείκτη? Μήπως όταν τού σηκώθηκε ο … παράμεσος? (δεν ξέρω και δε θέλω να σε γελάσω!)
Σιχαίνομαι τους τύπους που κοιτάνε με μισό μάτι όσους γελάνε.
Σου έχει τύχει, εκεί που δουλεύεις, κάποιος να πει κάτι, ν’ απαντήσει κάποιος άλλος με μια ατάκα και να πέσει γέλιο? Σού έχει τύχει αμέσως με το πρώτο χαχανητό να πεταχτεί σαν την πουτσούλα – που πετάχτηκε από τη λήθη της – ο μίζερος (και συνήθως επικεφαλής) και ν’ αρχίσει το λογύδριο περί σοβαρότητος στο χώρο εργασίας, σεμνότητος κλπές κλαπαρχιδιές?
Μάλλον ε!
Είναι απιστέφταμπλ αλλά υπάρχουν κάτι τυπάκια που φοβούνται το γέλιο.
Το τρέμουν! Τρέμουν γιατί όταν γελάς είσαι ελεύθερος.
Φοβούνται ότι χάνουν τον έλεγχο την ώρα που κρατάς την κοιλιά σου από τα γέλια.
Αυτό είναι: εσύ γελάς κι εκείνοι απλώς ΔΕΝ υπάρχουν!!!
Θυμάσαι το ΟΝΟΜΑ του Ροδου? (αυτή ήταν η ουσία, το γέλιο – φαίνεται ότι οι εκπρόσωποι του Θεού προτιμούσαν ανέκαθεν σκυθρωπούς δούλους παρά χαρούμενους ανθρώπους).
Θα σου διηγηθώ ένα δύο περιστατικά που μου συνέβησαν πριν από πάρα πολλά χρόνια αλλά μου έκαναν τόση μεγάλη εντύπωση που κλαίω από τα γέλια όταν τα θυμάμαι κι είναι σαν έγιναν χθες.
Στο Αγκορά Σέντερ που στεγάζεται ο ΑΝΤ1 στις αρχές του ’90 υπήρχε κι ένα παιχνιδάδικο. Μια μέρα λοιπόν που είχα πάει να πάρω δώρο για το βαφτισιμιό μου είδα αυτές τις βιοχλαπάτσες. Τις θυμάσαι? Ένα γλοιώδες πράμα, που είχε μέσα του κάτι σα σκουλίκια και μπορούσες να το πετάξεις στο τζάμι και να κάνει σπλατς και να κολλήσει και γενικά να είναι μια αηαδέστατη αηδία. Ωστόσο εγώ αγόρασα ένα, πήρα και το δώρο για το μικρό κι ανέβηκα πάλι στην αίθουσα σύνταξης να συνεχίσω τη δουλειά μου. Πήρα τη βιοχλαπάτσα μου και όπως κάθονταν κάποιοι συνάδελφοι στην μεγάλη "ταβλα" γύρω-τριγύρω δίνω μια και την εκσφενδονίζω στο τζάμι. "Αααχ κάνει μια δακτυλογράφος, ΜΠΛΙΑΧ κάνει ένας συνάδελφος, κλαίει από τα γέλια ένας άλλος, με κράζουν κάποιοι άλλοι -γελώντας ενώ ένας άλλος (που φορούσε τη γραβάτα του ακόμη κι όταν δεν ήταν στον αέρα…) μου λέει με ύφος διευθυντή: Γιάννη μου δεν είναι συμπεριφορά σοβαρού δημοσιογράφου αυτή, είσαι λειτουργός της ενημέρωσης, δεν επιτρέπεται να κάνεις παιδιάστικες φάρσες κλπ κλπ κλπ κλπ κλπ.
Ξέχασα να σου πω ότι το περιστατικόν, το βλάσφημον για έναν "λειτουργό της ενημέρωσης" (μχσω!) έλαβε χώρα Μεγάλη Πέμπτη απομεσήμερο με τους μισούς δημοσιογράφους να ετοιμάζουν βαλίτσες για 4ήμερο και τους άλλους μισούς (που θα έφευγαν μια βδομάδα μετά να κάνουν βουντού για κακό καιρό στους "τυχερούς". Εγώ λοιπόν πήγα στο τζάμι, ξεκόλλησα τη βιοχλαπάτσα μου την έδωσα σε μια συνάδελφο που ήθελε να την περιεργαστεί … και τελικά την πέταξε κι αυτή σε άλλο τζάμι, ξανά-μανά τρόμαξε η δακτυλογράφος, ξανά-μανά ακούσαμε το λογύδριο περι σοβαρότητας, απαντήσαμε άλλο η σοβαρότητα άλλο η σοβαροφάνεια και τέλος πάντων μετά εγώ πήγα να πάρω κάφε και όταν επέστρεψα στην τάβλα μας είδα πέντε βιοχλαπάτσες να δίνουν χρώμα στο ανοιξιάτικο απόγευμα μας στο γραφείο. Πήγαν τα πουλάκια μου κι αγόρασαν κι αυτοί για να παίξουν και να σπάσουν τη μονοτονία. Μαντεύεις ποιος ήταν ο έκτος που πήγε στο μαγαζάκι και μας ήρθε με τη δική του βιοχλαπάτσα? Ο σοβαροφανής, μπαστουνοκατάπιους συνάδελφος που αρχικώς θεωρούσε ότι μόνο ο τρελλός του χωριού διαπράττει αυτές τις ασχημίες, έκανε σαν παιδάκι παίζοντας και γελώντας σε μια αίθουσα σύνταξης!!!
Και το άλλο περιστατικό έγινε στην τάβλα των συντακτών του ΑΝΤ1. Ηταν η εποχή που κάναμε πρωτάθλημα "σπιρτόκουτου". Το ξέρεις το παιχνίδι: βάζεις το σπιρτόκουτο στην άκρη του τραπεζιού, το τινάζεις με τον αντίχειρα κι αναλόγως σε ποια πλευρά θα σταθεί κερδίζεις πόντους. Για να μην αποκλειστεί κανείς απο το τουρνουά είχαμε οργανώσει ομίλους με σκορ στα "20" και ο χαβαλές που γινόταν ήταν μοναδικός. Μπορεί να δουλεύαμε 10 ώρες πριν και 10 μετά αλλά η ώρα του τουρνουά ήταν το … μυοχαραλαρωτικό μας. Σου μιλάω για πολύ γέλιο. Κερκίδες, οπαδοί, στοιχήματα, πειράγματα, ο διευθυντής που είχαμε μας έβλεπε από μακριά και μονολογούσε : τι θα το κάνω το νηπιο-θηριοτροφείο. Περνάγαμε σούπερ. (α, και μια ακόμη λεπτομέρεια, εκείνη την εποχή το δελτίο στο οποιο δουλεύαμε ήταν πρώτο σε τηλεθέαση!). Μια μέρα λοιπόν ένας άλλος των διευθυντικών στελεχών είχε βγει και μας κοιτούσε βλοσυρά αλλά εγώ δεν τον είχα δει γιατι καθόμου πλάτη, ούτε πήρα γραμμή από τους άλλους ότι σιγά σιγά το έκοβαν. Γελώντας (τρανταχτά είναι η αλήθεια) ετοιμαζόμουν να ρίξω το σπιρτόκουτό μου, κέρδιζα 18 – 12 τον κουμπάρο μου και αν δεν κόλαγε το σπιρτόκουτο στο ταβάνι θα κέρδιζα. Την ώρα λοιπόν που ετοιμαζόμουν για τη βολή μου, ένα χερί με πιάνει από τον ώμο και μια φωνή συρριχτή μου λέει: έλα παιδί μου να σου πω… Γυρίζω τον βλέπω, προσπαθώ να συμμαζευτώ αλλά πώς να κάνεις το γέλιο να σταματήσει, κι άντε το γέλιο το κόβεις, τη μούρη που είναι κόκκινη και τα δάκρυα που τρέχουν πώς τα … μαζεύεις? Τέλος πάντων, με πάει πιο ‘κει και μου λέει με πολύ, μα πάρα πολύ περισπουδαστο ύφος:
"Παιδί μου (πώς το σιχαίνομαι αυτό το τάχα πατρικό ύφος αχ πώς το σιχαίνομαι, τό ‘χουν οι χειρότεροι του είδους) Παιδί μου, δε θέλω να συνδέσεις το γέλιο με την παρατήρηση …
δεν πρόλαβε ο καημένος να … ολοκληρώσει, κι εγώ έχω πέσει στα γόνατα και κλαιγοντας από τα γέλια του είπα αυτό που βγήκε τόσο αυθόρμητα από μέσα μου:
Τι είμαι το σκυλί του Παβλόφ?
Από πίσω του, αλλά καταφατσά μου οι υπόλοιποι κρατάνε τις κοιλιές τους από τα γέλια. Και ο ίδιος με κοίταξε επιτιμητικά και υπόχωρησε ατάκτως.
(και πάλι για την ιστορία λίγο καιρό μετά το περιστατικό εγώ μετεγράφην στον ΣΚΑΙ, κι ο παρατηρήσας προήχθη σε δ/ντη)
Δεν υπάρχει πιο όμορφο πράγμα από το ν’ ακούς ένα γάργαρο γέλιο. Εϊναι πολύ ωραίο εκεί που δουλεύεις να πεταχτείς από ένα τρανταχτό γέλιο κάποιου στο χώρο. Είναι φοβερό να βλεπεις πρόσωπα να γελάνε. Φτάνεις στα όρια της κάθαρσης μετά από ένα γέλιο μέχρι δακρύων (είναι ύποπτα κοντά στο κλάμα αυτά τα δάκρυα, αλλά ίσως είναι μέρος του παιχνιδιού). Τώρα αν κάποιοι προσπαθούν να τα πνίξουν, να τα καταστείλλουν – λες και πρόκειται για διαδήλωση – άσ’ τους στη δυστυχία τους. Αυτοί κλαίνε μονίμως κι ας το παίζουν σκληροί!
Share on Facebook