Τ’ είχα, τι έχασα? αλλά δεν ξέχασα την εποχή του "πυτρετού του χρηματιστηρίου" που ήμανε ναύτης στο Πεντάγωνο (αφήστε τις κακίες, δεν ήμουν βίσμα, ήμουν … scart). Απορώ πώς δεν τό είχαν πάρει χαμπάρι οι οχτροί γιατί την ώρα που στο κανάλι 29 (νυν Αλτερ) αρχίνιζε η εκπομπή του χρηματιστηρίου σύσσωμοι οι αξιωματικοι κατέβαιναν τρεχάλα τις σκάλες και κλείνονταν στην αίθουσα επιχειρήσεων με τις μεγάλες οθόνες για να δούνε πώς πάνε τα … χαρτιά τους!
Σου λέει "αιθουσα επιχειρήσεων" είναι, δεν υπάρχει διευκρίνηση τι είδους επιχειρήσεων, άρα εδώ στο ανήλιαγο υπόγειο μπορεί να "ανθίσει" το φιόρο του μετόχου πιλάφα και εν γένει καραβανά που ονειρεύεται κάτι άλλο απ’ ότι η ζωή τόν έταξε.
Σαν … ταμένοι το λοιπόν, κάρφωναν τα ματάκια τους στην οθόνη κι έβλεπαν το δείχτη – όχι το δάχτυλο σαν το ανέκδοτο με τον κνίτη και το φεγγάρι βρε μπαγάσα, τον άλλο δείχτη του χρηματιστηρίου ντε!
Αυτόν που και στις μέρες μας ανεβοκατεβαίνει σαν την πουτάνα στην καριόλα στο κεφαλοχώρι μέρες εξόδου των στρατιωτών μετά από άσκηση.
Εϊδες πώς όλα μπλέκονται γλυκά? Και μετά…
Μετά κάποιοι έκαναν τα "χαρτιά" λεφτά κι είναι – ελπίζω ακόμη – χαρούμενοι. Και κάποιοι άλλοι είδαν τα λεφτά τους να γίνονται χαρτιά. Και δεν ήταν μόνο τα λεφτά που είχαν στην άκρη. Είχαν δανειστεί κιόλας για να έχουν πιο πολλά χαρτιά που θα γίνονταν λεφτά. Και μετά κλαίγανε. Όπως και τώρα κάποιοι που παρά την παπαρα της εποχής του "πυρετού" όσα είχαν τα ρίσκαραν … και κάποιοι τά ‘χασαν.
Δεν είμαι μισαλλόδοξος.
Χάρηκα πολύ με έναν τύπο που έβγαλε τα λεφτά του όταν είχαν τριπλασιαστεί κι έκανε το όνειρο του (να ξεχρεώσει το σπίτι του και να στείλει το γιο του στο Λονδίνο για κάτι που ήθελε να σπουδάσει – και δε θυμάμαι).
Αλλά οχι και να πάθω κατάθλιψη ή πολύ περισσότερο να πληρώσω εγώ για τον μαλάκα που δανείστηκε για να ρισκάρει για να πλουτίσει!
Ας πάμε τότε να κάνουμε κι ένα ταμείο Αρωγής για όσους κάθε μέρα χάνουν τα λεφτά τους στο Καζίνο. Θα έχουμε ένα κουμπαρά για τους Παρνηθιώτες κι έναν για τους Λουτρακιώτες.
Είστε?
Share on Facebook