Giannis Kafatos

Την  περασμένη Παρασκευή, μετά την ανάρτηση του "ραδιοφωνικού" μου ποστ, μιλούσα με τον συνάδελφό μου τον Κώστα Τσιτούνα – μαύρο ελάφι είναι το nickname του στη δημοσιογραφική πιάτσα. Φοβερή μούρη. Όταν λοιπόν ο Κώστας κάθεται στο πι-σι του για να ψάξει για θέματα, ανοίγει κι ένα άλλο παράθυρο και ακούει παλιοροκιές στο ου-τιουμπ. Μάλιστα μερικές φορές μου κάνει πλάκα που ακούω καινούρια πραματάκια και με δουλεύει χοντρά, ανταποδίδω κι εγώ και τον λέω δεινόσαυρο και κολλημένο και γενικώς περνάμε καλά. Του υποσχέθηκα λοιπόν ότι το σημερινό Radio Friday το τρίτο στη σειρά, θα του τό αφιερώσω.

Κώστα μου να σε δω να το χορεύεις με τα δίδυμα αγκαλιά (γιατί τα παιδιά πρέπει να τα μαθαίνουμε από μικρά…)

Rock ‘n Roll (Led Zeppelin)

Θυμάμαι καλοκαίρι στο Ξυλόκαστρο, Hotel ARION, 1979, και η μαρίδα, εμείς δηλαδή να ροβολάμε με ποδήλατα, σκέιτ μπορντ και φυσικά ποδαράτοι. Μετά τις οικογενειακές υποχρεώσεις (πρωινό, μπάνιο, φαγητό) ξαμολιόμασταν στην παραλία και οι πιο μεγάλοι – που μας ανέχονταν όσο είχε ήλιο και μας "έφτυναν" το βράδυ και πήγαιναν στην θρυλική "Κατερίνα" είχαν έναν κασετόφωνο που έπαιζε βασικά δύο τραγούδια: το ένα ήταν αυτό

My Sharona (The Knack)

Από τα πρώτα τραγούδια που μαθαίνεις spelling είναι το κομματάκι που ακολουθεί: Τζι – Ελ – Ο – Αρ – Αϊ – Εϊ. Μετά έρχεται το πιο δύσκολο Εφ-Αϊ-Αρ-Ι – Αϊ – Εν -Σι – Εϊ -Αϊ – Αρ – Οου . Η συμβολή βεβαίως της Πάτι Σμιθ δεν εξαντλείται στη γραμματική – ευτυχώς για μας επεκτείνεται στη μουσική μας παιδεία και την ποίηση!

Gloria (Patti Smith)

Η φίλη μου η Ελένη πριν γίνει φίλη μου ήταν μια μοναδική φωνή στο ραδιόφωνο. Ελένη Στιούαρτ με την αμερικάνικη προφορά της (γεννήθηκε και μεγάλωσε … απέναντι) στον ΗΧΩ, τον Ροκ ΕφΕμ. Μετά βρεθήκαμε σ’ ενα "δικό" μας ραδιόφωνο τον Σκάι-Ροκ (καμία σχέση με το συγκροτημα Αλαφούζου). Ο σταθμός "πέθανε" κερδίσαμε όμως στη φιλία. Η Ελένη λοιπόν είχε και έχει ένα κόλλημα με τη μαύρη μουσική. Δεν είναι όμως και σαν τον Τσιτούνα και παρέα ακούμε και καινούρια πραματάκια και μας κοροϊδεύει ο άντρας της που μουσικά είναι … κυνικά αλλού (αν και τελευταίως εσύρθη σε Γκούρου Τζαζ Ματάζ και Σαντέλ – ο τελευταίος του άρεσε πολύ). Πολυλογία τέλος!
Ball Of Confusion (The Temptations)
Τελικά δεν είναι και τόσο παλιοροκάδικο το προγραμματάκι όπως το είχα φανταστεί αλλά δεν τρέχει και τίποτα! Το επόμενο τραγούδι μπορείς να το ακούσεις και παραπλεύρως στο U-hoo Player σε διασκευή – πολύ καλή κατά τη γνώμη μου. Όμως προτιμώ να δεις την αυθεντική εκτέλεση. Για να ξορκίσουμε λοιπόν τα "φίδια" που μας περιτριγυρίζουν !

The Snake (All Wilson)

Καλό Σαββατοκύριακο σε όλους! Το Radio Friday θα είναι μαζί σας την άλλη Παρασκευή! Αφήστε τη μουσική (που σας αρέσει) να  σας ταξιδεύει!

Το βλόγκινκ εστί φιλοσοφείν, χασομερείν, ενημερώνειν, ψυχαναλύειν? Όλα αυτά μαζί? Τίποτα απ΄όλα αυτά? Who cares!
Σϊγουρα πάντως έχει πλάκα: κοίτα τι είδα στον Καλτσόβρακο και πώς … δημιουργικά το ξεπατίκωσα.

Για τη Golden Edition πάτα πάνω στις φωτο …

και μη …ηχηρότερα  / αν σκεφτείς ότι ο καλτσόβρακος το λινκ το δημοσιεύσε ανήμερα των αμερικάνικων εκλογών! Εμποροι παιδί μου, τι να πεις!

(Δε φανταζομαι η εταιρεία να δέχεται παραγγελίες κι από το εξωτερικό με διαφήμιση: στείλτε μια φωτογραφία και αναλαμβάνουμε να σας σιάξουμε … δόνουμενο το πρόσωπο που εσείς επιλέξατε)

και ένα τραγουδάκι για να μπαίνουμε στο κλίμα (αν και όπως επιμένει πάντα η Βίκη μου ο χειμών αρχίζει στις 21 Δεκεμβρίου…)

μόνο έτσι μπορώ να περιγράψω την εμπειρία από το Live του Shantel στο Fuzz Club το βράδυ της Παρασκευής.

Να σου πω τη μαύρη μου αλήθεια, πήγα με μισή καρδιά για τον καλλιτέχνη Σαντέλ. Έχω ακούσει 2φορές το δισκάκι του και δεν τρελλάθηκα. Ομολογώ όμως ότι περιστοιχίζεται από πολύ καλούς μουσικούς. Είχα δει και στο Ου-τιουμπ διάφορα βίντεο από τις συναυλίες του κι είχα όντως νιώσει "μια ωραία ατμόσφαιρα. Αυτό όμως που κατάφερε ο μιρκοκαμωμενος Σαντέλ στο Fuzz ούτε το είχα διανοηθεί. Οι μουσικοί του  είναι Μουσικάρες: δύο τρομπέτες, ένα σαξ, ένα τρομπόνι, ένας ντράμερ. Με δύο λόγια: Τα σπάνε! Δε σ’ αφήνουν σε χλωρό κλαρί. Απλώς δε μπορείς ν’ αντισταθείς. Στα δύο πρώτα τραγούδια είπα στη φίλη μου την Ελένη ότι τελικά η διάθεση μου τράβαγε ένα λάιβ τύπου  Violent Femmes. Λίγο παρακμή, λίγο ροκ κάτι τέτοιο τέλος πάντων. Πολύ γρήγορα όμως με όλον τον κόσμο να χορεύει, να χοροπηδάει και να είναι χαρούμενος – παν’ απ’ όλα – μπήκα στον κόσμο που μας πρότεινε ο Σαντέλ. Είμαι βέβαιος ότι όταν θα ξαναβρεθεί στα μέρη μας ο κόσμος θα είναι τουλάχιστον διπλάσιος. Δεν ξέρω βεβαίως πόσοι θα μπορούν να ανέβουν σε μπάρες για να χορεύουν μαζί του, είμαι βέβαιος όμως ότι θα γίνει κόλαση!

Στο βιντεάκι που ακολουθεί είναι το μεγαλύτερο μέρος από την επιτυχία του Disco Partizani στο τέλος της συναυλίας με τον κόσμο πάνω στις μπάρες του κλαμπ να τα δίνει όλα.

Disco Partizani from Giannis Kafatos on Vimeo.

Τελικά, σκεφτόμουν καθώς γύριζα σπίτι μου, ο τύπος είναι σούπερ περφόρμερ. Όχι σαν κάτι δικούς μας δυσκοίλιους που ανεβαίνουν στη σκηνή και το παίζουν στεναχωρημένοι-σκεπτόμενοι-καλλιτέχνες και δε δίνουν δεκάρα τι γίνεται κάτω (στον κόσμο). Κι εκεί που ήμουν μες στην τρλλή χαρά τα πήρα στην κράνα – αλλά για λίγο. Άνοιξα το ράδιο κι έπεσα σε  ένα ριμίξ των Cure – κάτω να με πατήσεις δε θυμάμαι τώρα ποιο τραγούδι ήταν – και ξαναχαλάρωσα.

… στο μουσικό σχολείο τόλμησαν να κάνουν δικό τους το Μάνο Χατζηδάκι. Κατά τη γνώμη μου τα κατάφεραν μια χαρά. Έτσι πρέπει να κάνουν οι νέοι άνθρωποι: να τολμάνε και να προκαλούν. Κι όποιος δεν αντέχει … πά’ να πει ότι γέρασε και ξέχασε τα δικά του, ή ότι … (κι αυτό είναι ακόμη χειρότερο) γεννήθηκε γέρος!

Για το θέμα διάβασα σε ένα εξαιρετικό πόστ του παλιού μου συμμαθητή "Ροβιθέ – Στοιχεία Προσωπικής Μυθολογίας" (πάτα πάνω να το διαβάσεις κι εσύ)

Στην αρχή του βίντεο έχει μια πολύ ενδιαφέρουσα εισαγωγή με φωτογραφίες και μετά … μετά αρχίζει το πάρτυ με τις δύο διασκευές (Τα παιδιά κάτω στον Κάμπο και του Κεμάλ). Χαλαρώστε κι απολαύστε το!!!

Εδώ είμαστε και πάλι … Παρασκευιάτικα με το ραδιο-ΦΟ-νικό μας προγραμματάκι, όπως σου είχα υποσχεθεί την προηγούμενη εβδομάδα και μετά τα "εκατομμύρια εκκλήσεων" των γκρούπις αυτού του βλογκ να επαναληφθεί η "εκπομπή"

Δύσκολη η εβδομάδα που πέρασε, και όπως κάθε άνθρωπος που σέβεται τον εαυτό του από τη Δευτέρα είχα …

Friday on my Mind (Easy Beats)

 Συμφώνως των μετεωρολογικών προβλέψεων και παρά τη γενικευμένη γκαντίφλα … Θα δούμε  Άσπρη Μέρα! θα χιονίσει! (μην πάει ο νους σου στο … κακό!)

Snow – Hey on (Red Hot Chili Peppers)

Μ΄ όλα αυτά που ακώ για Βατοπέδια (ή Βατοπαίδια αν είστε με το μέρος τους…) και όσους συστηματικά Βατεύουν τη νοημοσύνη μας αφιερώνω ένα τραγούδι για το … ξεκαθάρισμα

First of The Gang 2 Die (Morissey)

Έχεις την αίσθηση ότι διάφοροι άνθρωποι τριγύρω σου την έχουν δει Καίσαρες με ελέω Θεών δικαιώματα πάνω σου? Έχεις μια αίσθηση deja vue με ό,τι ακούς, και γλέπς’ ? Χρειάζεσαι άδεια! (δεν είσαι όμως "φρονίμων παιδί" οπότε δε σου έχει μείνει τίποτα από το καλοκαίρι … οπότε κάνε κουράγιο μέχρι τις αργίες πό ‘ρχονται!!! και ρίξτο στο χορό … με Jerk it Out (The Ceasars)

το τραγουδάκι που ακολουθεί νομίζω ότι αποτελεί την επιτομή της ρούχλας. Αυτό που θα ήθελες να κάνεις και δε μπορείς? επι του καναπέως με τσαγάκια, ποτάκια, ό,τι τέλος πάντων σε σιάχνει, τηλέφωνα σε φίλους, dvd (τα κανονικά όχι αυτά που κυκλοφορούν στη Βουλή) και να ακούς κάτι χαλαρό μεν αλλά να σε βάζει και σε μια διαδικασία "να κανονίσω κάτι βρε παιδί, μη σαπίσω μέσα, έξω είναι καλά, η ζωή η ρουφιάνα είναι έξω!!!! Spinning Away (Sugar Ray)

Ήταν δύσκολη η βδομάδα που πέρασε. Μετρήσαμε τις αντοχές μας, καταγράψαμε απώλειες (όχι τις γιάπικες του χρηματιστηρίου, τις άλλες τις κανονικές), πήξαμε στην κίνηση, βραχήκαμε, κλάψαμε, γελάσαμε, στρώσαμε χαλιά, πληρώσαμε λογαριασμούς, υπολογίσαμε τι λογαριασμούς θα … πληρώσουμε, εγώ προσωπικά τα πήρα με τους εργαζόμενους του Μετρό που θέλουν άλλη μεταχείρηση οικονομική απ’ ό,τι οι υπόλοιπο εργαζόμενοι στις μεταφορές – και τά ‘χω μαζί τους από τότε που πάλι αντέδρασαν όταν είπαν να προεκταθεί η λειτουργία του μετρό τις νύχτες των αργιών και του Σαββάτου – και το παίζουν ήρωες (όπως και τόσοι άλλοι)

No More Heroes (The Stranglers)

Αγαπημένες μου βιοπαλαίστριες  (πού ‘λεγε και ο "ναυαρχούκος" Νικολαϊδης στο "Δεσποινίς Διευθυντής" )και βιοπαλαιστές καλό Σου Κου!!!

Πολεμικός ανταποκριτής με… μπλοκάκι

Ο Γιώργος Κοίλιαρης, ο συνάδελφός μας της ΝΕΤ που κηδεύτηκε χθες στις 15.00 στο νεκροταφείο Ζωγράφου, μας το υπενθύμισε αυτό με τον πλέον τραγικό τρόπο: ολοκλήρωσε την τελευταία του αποστολή -στο Αφγανιστάν- νωρίς το βράδυ του περασμένου Σαββάτου, αφήνοντας την τελευταία του πνοή στην εντατική του ΚΑΤ όπου νοσηλευόταν βαρύτατα τραυματισμένος. Ομως, το πρώτο βήμα αυτού του τραγικού, στερνού ταξιδιού το είχε κάνει λίγο μετά το μεσημέρι της Τετάρτης 8 Οκτωβρίου, σε ένα τροχαίο δυστύχημα στο βορειοανατολικό Αφγανιστάν, πεντέμισι ώρες δρόμο από την Καμπούλ. Δρόμο ορεινό, κακοτράχαλο. Στον δρόμο για το Νουριστάν, το αλλοτινό Καφιριστάν, τον τόπο που ενέπνευσε τον Ράντγιαρντ Κίπλινγκ να γράψει το «Ο άνθρωπος που θα γινόταν βασιλιάς».

Χθες, στην κηδεία του, κυριολεκτικά χόρεψαν οι κροκόδειλοι. Η ΕΡΤ, που όσο ζούσε κι έτρεχε τον είχε με μπλοκάκι κι όχι με σύμβαση, άρα χωρίς ασφάλιση και εκτός έδρας, του έκανε την κηδεία. Και, ως είθισται, ακούστηκαν και οι πομπώδεις για την περίσταση επικήδειες ομιλίες για «αυταπάρνηση, ανθρωπισμό, επαγγελματική τιμιότητα», που πήγαιναν ασορτί με τα συνήθη στεφάνια κυβέρνησης και κομμάτων. Αλλά…

Θα ζούσε άραγε σήμερα ο Γιώργος Κοίλιαρης εάν ήταν Αμερικανός, Βρετανός, Γερμανός, Καναδός ή Γάλλος δημοσιογράφος; Θα ζούσε εάν έσπευδε στρατιωτικό ελικόπτερο της ISAF, της πολυεθνικής ΝΑΤΟϊκής δύναμης που είναι κράτος εν κράτει στο Αφγανιστάν, για να τον μεταφέρει ταχύτατα σε ασφαλή νοσοκομειακή στρατιωτική εγκατάσταση, αν όχι από τον τόπο του δυστυχήματος, από το πρώτο ντόπιο επαρχιακό νοσοκομείο με τα ανεπαρκέστατα μέσα, όπου είχαν φροντίσει να τον μεταφέρουν οι Αφγανοί συνοδοί του; Θα ζούσε εάν, όπως όλα πλέον σαφώς καταδεικνύουν, η ISAF, στην οποία και η Ελλάδα ως γνωστόν συμμετέχει, τέτοια «προνομιακή» μεταχείριση δεν επιφυλάσσει πλέον παρά μόνο για τους embeded -τους ενσωματωμένους σε στρατιωτική δύναμη δημοσιογράφους-, επειδή δεν θέλουν πια ανεξάρτητους ανθρώπους των ΜΜΕ εκεί; Δύσκολο να ειπωθεί.

Ας μείνουμε λοιπόν στα γεγονότα. Και θα επικαλεστούμε επίσημες πηγές. Σχετικά εμπιστευτικά έγγραφα από το ελληνικό Πεντάγωνο, καθώς και επώνυμες απαντήσεις στα ερωτήματά μας από τη στρατιωτική ηγεσία, ανώτατους και ανώτερους αξιωματούχους. Ιδού το χρονικό:

* 8/10, ώρα 17.00 (14.30 ώρα Ελλάδας): Ο Ναμπίλ, ο Αφγανός διερμηνέας του στρατοπέδου της Ελληνικής Δύναμης Αφγανιστάν (ΤΕΣΑΦ) ενημερώνει τον διοικητή, αντισυνταγματάρχη Δημήτρη Γλυμή, ότι ο Κοίλιαρης και ο Αφγανός οδηγός του έπεσαν θύματα τροχαίου ατυχήματος στην επαρχία Λαγκχμάν, νότια του Νουριστάν, όταν το αυτοκίνητό τους βγήκε από τον δρόμο, στην προσπάθεια να αποφύγει μετωπική σύγκρουση με φορτηγό. Ο διερμηνέας είχε ειδοποιηθεί τηλεφωνικά από έναν από τους δύο ένοπλους Νουριστανούς που συνόδευαν για ασφάλεια από επιθέσεις ληστών τη μικρή φάλαγγα, αποτελούμενη από δύο ακόμα μικρά φορτηγά φορτωμένα εφόδια: ήταν ανθρωπιστική βοήθεια από τον Δήμο Αθηναίων που, μαζί με τον Κοίλιαρη, είχε μεταφερθεί μέσω Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων με ελληνικό και ιταλικό C-130. Το υλικό είχε αποθηκευτεί για δύο μέρες στο στρατόπεδο του ΤΕΣΑΦ μέχρι να βρεθούν οχήματα μεταφοράς. Το πρωί, αφού πρόσθεσαν και οι Ελληνες στρατιωτικοί τη δική τους συνεισφορά, είχαν αναχωρήσει τα τρία οχήματα από το στρατόπεδο. Ο διερμηνέας μεταφέρει επίσης στον διοικητή ό,τι άλλο είχε ακούσει: ότι Κοίλιαρης και οδηγός είχαν μεταφερθεί σοβαρά τραυματισμένοι σε κλινική της επαρχίας Λαγκχμάν για πρώτες βοήθειες και από εκεί, διαδρομή προς τα πίσω, στο νοσοκομείο της Τζαλαλαμπάντ, της κοντινότερης μεγάλης πόλης (επαρχία Νανγκαρχάρ).

* 9/10, ώρα 13.00 (10.30 ώρα Ελλάδας): Ασθενοφόρο του νοσοκομείου της Τζαλαλαμπάντ (που αδυνατεί να χειριστεί τόσο σοβαρά τραύματα) διακομίζει τον Κοίλιαρη (με έναν από τους Αφγανούς συνοδούς του) στο (πολιτικό) νοσοκομείο Wazir Akbar Khan της Καμπούλ. Οι γιατροί αρνούνται να τον δεχτούν επικαλούμενοι ανεπάρκεια κατάλληλου νοσοκομειακού εξοπλισμού για τόσο σοβαρή περίπτωση. Τον παραπέμπουν σε άλλο νοσοκομείο, υποστηριζόμενο από ιταλική μη κυβερνητική οργάνωση. Οι Ιταλοί τον διώχνουν, «διότι δεν υπήρχε μαζί του Ελληνας συνοδός ή έστω αίτημα από την ελληνική πλευρά». Πίσω το ασθενοφόρο στο πρώτο νοσοκομείο, ενώ ειδοποιείται (ξανά μέσω του διερμηνέα) ο διοικητής.

Ο διοικητής, που έχει ειδοποιήσει σχετικά το ΓΕΕΘΑ, παίρνει εντολή από τον Α’ υπαρχηγό ΓΕΕΘΑ, αντιναύαρχο Δημήτρη Ελευσινιώτη, να πάει «με τον γιατρό της μονάδας και ανάλογο προσωπικό ασφαλείας» στο νοσοκομείο. Λίγο πριν ξεκινήσουν από το στρατόπεδο, με νέα ενημέρωση από τον διερμηνέα προκύπτει ότι «ο τραυματίας διακομίζεται στο Ebnisena Emergency Hospital». Ξανά επαφή του διοικητή με την ηγεσία του ΓΕΕΘΑ «και δόθηκε η πρωτοβουλία ενεργειών στον διοικητή της μονάδας, προκειμένου το απόσπασμα να μεταβεί με ασφάλεια στο νοσοκομείο που βρισκόταν ο Ελληνας δημοσιογράφος». Τους μεταφέρει, ντυμένους με πολιτικά, ο διερμηνέας με το ιδιωτικό του αυτοκίνητο.

Οταν φτάνει πια εκεί ο διοικητής, αντικρίζει την εξής εικόνα: τον Κοίλιαρη αναίσθητο στο προαύλιο, μέσα στο ασθενοφόρο, και τους Αφγανούς γιατρούς να αρνούνται την εισαγωγή του εάν δεν τους προκαταβληθεί χρηματικό αντίτιμο για νοσήλια -ούτε λίγο ούτε πολύ μπαχτσίσι!!! Και μάλιστα σε νοσοκομείο που έχει ευεργετηθεί από ελληνική ανθρωπιστική βοήθεια!!! Να μην αναφέρουμε καν τους περίπου 2.000 Αφγανούς ασθενείς όλων των ηλικιών που είχε εξυπηρετήσει όσο λειτουργούσε στην Καμπούλ το ελληνικό στρατιωτικό νοσοκομείο εκστρατείας… Ο διοικητής, ύστερα από παζάρια, έβγαλε από την τσέπη του και πλήρωσε στο νοσοκομείο 800 $ ΗΠΑ για να εισαχθεί και να εξεταστεί ο Κοίλιαρης και να διανυκτερεύσει σε κλίνη της εντατικής.

* 10/10: Η οδύσσεια συνεχίζεται. Αξονικός τομογράφος δεν υπάρχει στο νοσοκομείο. Νέα άδεια εξόδου από το στρατόπεδο του διοικητή και νέα μετακίνηση με ασθενοφόρο μέσα στην Καμπούλ για τον Κοίλιαρη. Του γίνεται αξονική τομογραφία σε ιδιωτική κλινική και ξανά πίσω στο κρατικό αφγανικό νοσοκομείο. Στις 21.00 (18.30 ώρα Ελλάδας) ο διοικητής του ΤΕΣΑΦ ενημερώνεται από τον Αφγανό επικεφαλής πανεπιστημιακό γιατρό της εντατικής για την κατάσταση του Κοίλιαρη: θλαστικό θραύσμα κεφαλής (είχε γίνει συρραφή), διάσειση με κάκωση αυχένα, πάρεση κάτω άκρων από μερική ρήξη νωτιαίου μυελού στην αυχενική χώρα, ασθενής δυνατότητα ομιλίας, αλλά μη ικανοποιητική επικοινωνία με το περιβάλλον. Και συνέστησε άμεση αεροδιακομιδή στην Ελλάδα καθώς το αφγανικό νοσοκομείο «δεν έχει τη δυνατότητα να παράσχει καμία περαιτέρω περίθαλψη».

Επειτα από συντονισμένες ενέργειες των υπουργείων Εξωτερικών, Αμυνας, Υγείας και του ΕΚΑΒ, ο Γιώργος Κοίλιαρης αερομεταφέρεται στην Ελλάδα με ενδιάμεσο σταθμό νοσοκομείο του Αμπού Ντάμπι. Φτάνει στην Αθήνα με ελληνικό C-130 τις πρώτες πρωινές ώρες της Δευτέρας 13 Οκτωβρίου, πάνω από πέντε μέρες μετά το δυστύχημα. Παρά τη σχετική απαγόρευση επίσημης ενημέρωσης από τον υπουργό Υγείας Δημήτρη Αβραμόπουλο (άραγε γιατί;), οι πληροφορίες από το ΚΑΤ αναφέρουν πλήρη τετραπληγία και χαμηλό προσδόκιμο επιβίωσης για τον Κοίλιαρη, ο οποίος βρισκόταν συνεχώς σε καταστολή και μηχανική υποστήριξη. Η καρδιά του θα άντεχε να χτυπά 39 ακόμα μέρες.

Από όσα μας ειπώθηκαν στη διάρκεια της έρευνάς μας, σκόπιμο να παραθέσουμε τα εξής:

– Αντισυνταγματάρχης Δημήτρης Γλυμής, διοικητής ΤΕΣΑΦ: «Εκανα το καθήκον μου ως Ελληνας στρατιωτικός και ως άνθρωπος, εξαντλώντας κάθε διαθέσιμο περιθώριο ανθρωπισμού».

– Υποστράτηγος Παναγιώτης Δροσινόπουλος, διευθυντής υγειονομικού ΓΕΕΘΑ: «Σε σοβαρούς τραυματισμούς του νωτιαίου μυελού και του κεντρικού νευρικού συστήματος όπως αυτός, εάν τυχόν γινόταν ταχύτερα η μεταφορά ίσως να αντιμετωπίζαμε μόνο μία παραπληγία».

– Στρατηγός Δημήτρης Γράψας, αρχηγός ΓΕΕΘΑ: «Ουδεμία επίσημη επαφή από πλευράς ΕΡΤ προς εμάς υπήρξε, τουλάχιστον μέχρι το μεσημέρι της Παρασκευής 10 Οκτωβρίου».

με αυτόν τον μοναδικό τρόπο η Ντίνα αποχαιρέτησε το Γιώργο, με τη μεγάλη του αγάπη: το Ρεπορτάζ! Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην Ελευθεροτυπία της Τετάρτης 19-11-08

Τους σιχαίνομαι όλους.

Όλους αυτούς που κοπρίζουν πάνω στον ανεπανάληπτο αγώνα των άλλων. Σιχαίνομαι τις κομματικές νεολαίες που όσα χρόνια θυμάμαι τον εαυτό μου καπηλεύονται τον αγώνα των παιδιών και των … λιγότερο παιδιών που ήταν μέσα στο πολυτεχνείο.

Σιχαίνομαι τα ανθρωπάρια που τα σπάνε με αφορμή το Πολυτεχνείο κρυμμένοι πίσω από μάσκες, και "στρέφουν" αλλού την προσοχή των μέσων.

Σιχαίνομαι τη "γενιά" του Πολυτεχνείου που μόνο λόγω ηλικίας εξαργυρώνουν αλλότριο αγώνα. Ό,τι χειρότερο είναι αυτά τα "μέλη" αυτής της ιδιοτυπης "famiglιa" που έχουν έχουν γίνει κήνσορες, έχουν γίνει βιομηχανικός ιμάντας και αναπαράγουν ομοίους τους και στέκουν γαντζωμένοι σε θέσεις, θεσούλες, και θεσάρες και πουλάνε παραγοντιλίκι.

Σιχαίνομαι το φοιτητικό "κίνημα"  που δεν είναι άξιο να βγάλει  "κοινά"  αποτελέσματα στις φοιτητικές εκλογές.

 Σιχαίνομαι όλους αυτούς που δίνουν άλλοθι στον "ωχαδερφισμό".

Σιχαίνομαι τους Πασπίτες που "δεν παραδίδουν" τη σημαία λες και την κέρδισαν σε μια παρτίδα stratego.

Σιχαίνομαι τους Κνίτες που δε βλέπουν τίποτα πέρα από τις αφίσες που κόλλησαν με "πρόσωπο" στις κάμερες που θα κάλυπταν κι αυτή την πορεία.

Σιχαίνομαι τους ΔΑΠίτες που χαρωπά τα δύο τους χέρια τα χτυπούν.

Σιχαίνομαι όλους όσους εξευτελίζουν τους άλλους.

Σιχαίνομαι και θλίβομαι, αλλά κανένα κνώδαλο δε θα με κάνει να ξεχάσω την  καθηγήτρια που είχα στο γυμνάσιο που ήταν σχεδόν αναπηρη από το ξύλο που είχε φάει τότε, αλλά ποτέ δεν το "πούλησε" ούτε το εξαργύρωσε. Δεν θα ξεχάσω το μαθηματικό που έφτιαξε τον πομπό του Πολυτεχνείου και μίλησε ΜΙΑ και Μονη φορά το 2003 (είχα την τύχη να τον πείσω για μια εκπομπή στη ΝΕΤ όπου εργαζόμουν τότε) και μετά σα να είχε ξαλαφρώσει πέταξε η ψυχή του σαν το πουλάκι που είχε αφήσει το σπόρο στα παιδιά του.

Δε θα αφήσω κανέναν ξεφτιλισμένο να με κάνει να ξεχάσω, για να μπορέσω να τα πω στον Αντώνη και τη Μαρίνα μου. Όσο λάθος κι αν τα πω, θα τα πω μαυρόασπρα, όπως ήταν οι φωτογραφίες της εποχής, όπως τα θυμάμαι στην πρώτη επέτειο που κι εμένα με πήγαν οι γονείς μου και σίγουρα δε θα τα πω ούτε πράσινα ούτε κόκκινα, ούτε μπλε. Και θα παραλείψω ν’ αναφερθώ στους Ξεφτιλισμένους. Ελπίζω, μάλιστα,  με τα χρόνια να έχουν ξεχαστεί από τους πάντες, να έχουν ξεφτίσει τα σινιέ συνολάκια που φόρεσαν για να καλύψουν τη γύμνια τους!

Πάντα υπάρχει τρόπος να φυλάμε τους μύθους και τους ήρωες από την Ξεφτίλα!

Αντίο συνάδελφε

Αντίο φίλε

Αντίο ρομαντικέ Ρεπόρτερ

Αντίο μοναχικέ άνθρωπε

Αντίο γελαστό παιδί

Αντίο εραστή της Δημοσιογραφικής Περιπέτειας

Αντίο σε σένα που δεν έκλεισες ποτέ το μικρόφωνο σου για τους αδύναμους

Αντίο σε σένα που προτιμούσες από το γραφείο τον κουρνιαχτό του πολέμου

Γεια σου ρε Γιώργο, νομίζω ότι όλοι όσοι μέσα από σένα ύψωσαν τη φωνή τους στον κόσμο θα σε σκέφτονται πάντα και θα χαμογελάνε – το καλύτερο κατευόδιο θα είναι αυτοί κι όχι οι επικήδειοι της Τρίτης. Έτσι κι αλλιώς τα "επίσημα", τις παράτες και τα δήθεν δεν τα γούσταρες ποτέ. Και το έδειχνες κι αυτή ήταν η μαγκιά σου!

Α, ρε μπαγάσα, την τελευταία φορά που είχαμε βρεθεί μας έκανες και κλαίγαμε απ’ τα γέλια. Τώρα κλαίμε για πάρτη σου ρε γαμώτο.

Ο Γιώργος Κοίλιαρης στις αρχές του Οκτώβρη τραυματίστηκε σε τροχαίο στο Αφγανιστάν και μέχρι το βράδυ του Σαββάτου έδινε μάχη, όχι για τους άλλους, για πρώτη φορά για τον εαυτό του! Έχασε! Κι ας είχε κερδίσει τόσες μάχες για την ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ! Θα τον αποχαιρετήσουμε την Τρίτη το μεσημέρι στο κοιμητήριο Ζωγράφου.