T-shirt Stories: με πένθος στο μανίκι…
Δεν σε γνωρίζαμε
Δε σε γνώριζε ούτε ο δολοφόνος σου
Μας βοήθησες όμως να μάθουμε τη γενιά σου
Έγινες η αφορμή για να γεμίσουν οι δρόμοι με τα Παιδιά
τα Παιδιά που μας συγκλόνισαν όταν ξάπλωσαν στα σκαλιά της αστυνομίας
τα Παιδιά, οι φίλοι σου, οι συμμαθητές σου, όσοι θα ήθελαν να είναι φίλοι σου
που από το Σάββατο τη νύχτα ΕΣΥ τους έδωσες τη ΔΙΚΗ τους φωνή.
Υπάρχουν ακόμη οι χαμερπείς, οι σάλιαγκες που προσπαθούν να πάρουν δύναμη από τη νιότη σας
προσπαθούν ακόμη και πάνω από το φέρετρό σου να φιμώσουν τη φωνή τη δική σου και της γενιάς σου
είναι τόσο ανύπαρκτοι που δεν αντέχουν ότι δε θα μπορούν πια να παπαρολογούν εξ ονόματός σας!
Αντιο Gregory, άγνωστε πιτσιρικά,
ψυχή της μεγαλύτερης παρέας που την έφτιαξες εσύ
το Σάββατο το βράδυ!
σε μερικά χρόνια, που τα δικά μου παιδιά θα μεγαλώσουν θα τους μιλήσω για σένα και την παρέα σου!
Αντίο
Share on FacebookTags: T-shirt Stories
December 9th, 2008 at 10:47
Σήμερα “δανείστηκα” το t-shirt σου και για το δικό μου blog. Ευχαριστώ και ελπίζω την επόμενη φορά που θα “δανειστώ” να μην είναι για παρόμοιο λόγο
December 9th, 2008 at 10:59
@ microsoult
μην το θεωρείς δανεικό! το χαρίζω!
December 9th, 2008 at 12:11
Γιάννη,
αγριεύομαι όταν ακούω από δημοσιογραφάρες, πως εκτός από 15 χρονών , ο Αλέξανδρος ήταν και καλό , ήσυχο παιδί.Για όνομα του θεού, το θέμα είναι τι παιδί ήταν ο Αλέξανδρος, ή που τον δολοφόνησε ο μπάτσος ΡΕ ΣΩΜΠΟΛΕ.
δ
December 9th, 2008 at 13:57
@ demetrat
καλά ο οποιοσδήποτε στην τηλεόραση λέει κάτι με το πρόσωπό του, και είναι υπεύθυνος για τις απόψεις του (δεν μπαίνω στη λογική της “συγνωμης για άλλους)
Το χειρότερο φίλε είναι ο κόσμος, ο μέσος τηλεθεατής, αυτοί που μπαίνουν στον κόπο και τηλεφωνούν στα κανάλια να δεις τι λένε.
Που πάει σύννεφο το “τι δουλειά είχε εκεί” / ας καθόταν σπίτι του / η μάνα του κι ο πατέρας του φταίνε που έγινε κουκολοφόρος/ και άλλους πολλούς τέτοιους εμετούς!
Νομίζω η Κανέλλη είπε χθες μια πολύ καλή ατάκα: Ηταν 15 χρόνων, άρα ό,τι και να ήταν ήταν αθώος, γιατί ένα παιδί είναι πάντα αθώο!
December 9th, 2008 at 14:04
Γειάσου Γιάννη μου….οργή….λύπη….αηδία…αυτά έχω εγώ να πώ μόνο…και καλό ταξίδι στο παιδάκι που χάθηκε τόσο άδικα….
December 9th, 2008 at 14:16
@ Αθανασία
Ελπίζω τα λίγα βήματα που έκανε αυτό το παιδάκι να ανοίξουν ένα δρόμο. Ένα δρόμο για να έχουν φωνή τα νέα παιδιά.
Έγινε ήρωας άθελά του, άλλά έγινε. Ελπίζουμε οι συνομήλικοί του όταν μεγαλώσουν να μην κάνουν τα ίδια θανατηφόρα λάθη που έχει κάνει η γενιά μου και η προηγούμενη
December 9th, 2008 at 14:27
να χαρείς, λέγε με φιλενάδα.
αυτοί που λές, είναι άξιοι της Πάνιας τους.Και εμετός, και οχετός.
δ
December 9th, 2008 at 14:27
Είδες; Τα είδες; Για να μην ξαναβγούν κάποιοι να πουν ότι τα παιδιά μας είναι μόνο για τα πλέι στέισιονς!
December 9th, 2008 at 14:49
@ demetrat
ώχου την έκανα την πατάτα! σχώρα με φιλενάδα λοιπόν. πολύ καλή η ατάκα σου “άξιοι της Πάνιας τους”!
@ Κοπτοραπτού
Αυτοί που το έκαναν θα το ξανακάνουν αγαπημένη μου βιοπαλαίστρια! Τα έχουμε ξαναπει, αυτοί που έχουν γεννηθεί συνταξιούχοι στο νιο-νιο δεν γιατρεύονται! Πρέπει να τους καούν πολλά 4χ4 για να πάρουν χαμπάρι εναν … θε μου σχώρα με!
December 9th, 2008 at 18:16
γιάννη, τα παιδιά σου δεν θάχουν ανάγκη,
αρκεί να μην αλλάξει η φωνή σου
βέβαια οι αδέσποτες δεν ακούνε φωνές
χτυπάνε άφωνα…
αυτό λέω σήμερα, να μιλάμε, να λέμε αλήθειες
θέλει και κουράγιο αυτή η μοναξιά
γιατί δυστυχώς, σ’ αυτόν τον πάτο πούμαστε σήμερα
πάλι λίγες είναι οι φωνές
πιο πολλά είναι τα φαντάσματα.
December 10th, 2008 at 09:21
@ ανεπιδοτη
όταν ήμουν μικρός μου έλεγαν αν φοβηθώ τα φαντάσματα να αρχίσω να σφυρίζω! (όχι αδιάφορα)
υπάρχουν τρόποι να ανεβεί η ένταση της Φωνής των Παιδιών που έχουν σιχαθεί τον κόσμο των μεγάλων. Ευτυχώς υπάρχουν και αρκετοί που κάτι προσπαθούν να κάνουν γι’ αυτό!
December 4th, 2010 at 16:31
[...] μετά, κοιτώντας τα κείμενα που είχα γράψει [...]