Είχα πολλά, πάρα πολλά χρόνια να βρεθώ σ’ αυτό που κομψά ονομάζεται "μεγάλη πίστα" ή αλλίως σκυλάδικο, μπουζουκλερί, music hall (πάλι κομψευόμαστε) κλπ κλπ.
Πολύ παλιά πηγαίναμε, συνήθως δημοσιογραφικές παρέες μετά τη δουλειά, ή έστω ένα μπάνιο μετά τη δουλειά και ραντεβού εκεί, και δεν τολμώ να σου κρύψω (άλλωστε διαβάζουν και αυτόπτες μάρτυρες) ότι περνούσαμε πολύ καλά.
Σπάσαμε κάποτε τα μόνιτορ (ηχεία πίστας) του Μίμη Πλέσσα στο Ζυγό, κάναμε το Σαββόπουλο να σαστίσει γιατί κυρία της παρέας ανέβηκε στην πίστα και του ζήτησε να χορέψουν – όπως κι έγινε φυσικά, έψαχνα την άλλη μέρα το πρωί το αυτοκίνητο του πατέρα μου στα στενά της Πλάκας (γιατί μπορεί να κάνω πολλά, αλλά τύφλα αποφεύγω να οδηγώ) και είχα τρομοκρατηθεί ότι το έκλεψαν (κι άντε πες στον πατέρα που σου έδωσε το αυτοκίνητο για να ξενυχτήσεις "μπαμπα … το χάσαμε"), τελικά το βρήκα σε ένα σοκκάκι του κερατά! Επί Παπαθεμελή η φιλενάδα Μαρία Σ ανέβασε το clio στην πλατεία Συντάγματος και με το στέρεο ντίρλα πρόσφερε θέαμα με τα ζεϊμπέκικα της, τέλος πάντων όπως φαντάζεσαι έχουν συμβεί πολλά σ’ ένα είδος διασκέδασης που δεν είναι απαραιτήτως το αγαπημένο μου, αλλά χάριν της παρέας έχουν γίνει εγκλήματα, σε μια μπουζουκλερί θα έλεγα όχι! (Βεβαίως στο Ρόδον, που σύχναζα μόνο ο κολλητός μου ερχόταν από τη δημοσιογραφική παρέα, αλλά χου κερς!
Σταμάτησα απότομα να πηγαίνω σε τετοια μέρη γιατί πέθανε ξαφνικά ένας συνάδελφος, ένας άγγελος, και πολύ καλός φίλος. Δουλεύαμε μαζί στον ΣΚΑΪ. Ήταν ότι πιο καλό μπορούσε να συμβεί σε όλους όσους είχαν την τύχη απλώς να τον γνωρίσουν. Ο Νίκος Χρυσαφόπουλος ήταν ένα διαμάντι. Όταν λοιπόν ο Νίκος πέθανε (από καρδιακή προσβολή σχεδόν πάνω στη δουλειά – και δε μου βγάζει κανείς από το μυαλό ότι "εσκασε" στο κοντρόλ από … άστα δεν έχει και τόση σημασία πια), έλεγα ότι όταν χάσαμε το Νίκο μου ήταν αδύνατον να πάω σε μαγαζί με ελληνική μουσική. Έψαχνα να τον βρω να πούμε τις πλάκες μας, να δω αυτό το τόσο γλυκά ειρωνικό βλέμμα – όταν ήθελε να σχολιάσει κάτι… Οπότε ελληνάδικα τέλος!
Και να σου προχθές ο καλός σου με μια άλλη δημοσιογραφική παρέα, του Μέγκα αυτή τη φορά, ο Καφάτος μεσοτοιχία με την πίστα σε ένα πολύωρο φλερτ με μια διάσημη πέρδικα που εξαφανιζόταν όποτε τη χρειαζόμουν, πολλά γέλια και πειράγματα τους συναδέλφους μου κι ένα κινητό τηλέφωνο, που κατα τεκμήριο παίρνει καλές φωτογραφίες, στο χέρι.
Δεν είναι απίστευτο τι μπορείς να δεις … κοιτώντας τα παπούτσια των άλλων …
(κι αν δεν είναι τελικά απίστευτο … έχει τεράστια Πλάκα!!!)
και πλάκα ξε-πλάκα, πέρασα πολύ ωραία
Share on Facebook