Δεν ευτύχησα να τον συναντήσω ποτέ και να τα πούμε, τον γνώρισα μέσα από τις ταινίες του, μεγάλωσα βλέποντας διαφημίσεις που γύρισε – χωρίς να το ξέρω, διάβασα τον Μοντεζούμα και πριν από λίγο καιρό η γυναίκα του, που τη συνάντησα στο live του παιδιού τους, του Simon Bloom μου είχε πει με καμάρι ότι ετοιμάζουν το επίσημο site για το Νίκο! *
Μπες στο site, άφησε τον ήχο της βροχής να σε ταξιδέψει και σιγά-σιγά ανακάλυψε και ηλεκτρονικά τον Νίκο Νικολαϊδη!
βιάστηκα όμως …
Το site είναι
Under Construction
και μόλις είναι … τόταλι ρέντι
θα σε ενημερώσω!
* (και με ρώτησε αν θα είχα αντίρρηση να "με" συμπεριλάβουν στα link. Καταλαβαίνεις για πόσο ευγενική κυρία μιλάμε? Θέλησε να με τιμήσει, γιατί εγώ έτσι το είδα, αλλά με ρώτησε αν είχα αντίρρηση! Κοκκίνισα μέχρι τ’ αυτιά. Μα, της λέω, εγώ … δεν … μόνο για τον Μοντεζούμα έγραψα … σας ευχαριστώ.)
Χθες το βράδυ δικαιώθηκα για την αγάπη που ένιωθα από μικρό παιδί για την Ιταλική γλώσσα.Αισθάνθηκα πολύ τυχερός που καταλαβαίνω ιταλικά γιατί βρέθηκα απέναντι από τον Roberto Benigni και μπόρεσα να απολαύσω την τέχνη του. Για να είμαι απολύτως ειλικρινής μαζί σου κατάλαβα περίπου το 80 % απ’ όσα είπε ο Benigni στην παράσταση Tutto Dante στο Μέγαρο Μουσικής.
Καταλαβαίνω ότι όσοι δεν μιλάνε ιταλικά και βρέθηκαν δίπλα μου στην πλατεία αισθάνθηκαν αποκλεισμένοι από ένα μοναδικό ταλέντο.
Δε θα μείνω στο σατιρικό κομμάτι, στην εισαγωγή που είδαμε λίγο ως πολύ τον Benigni που ξέρουμε.
Για μένα το ταξίδι ξεκίνησε όταν ο καλλιτέχνης άρχισε να μας βάζει μέσα στο έργο του Δάντη(Θεία Κωμωδία). Στίχο -στίχο μας έβαζε στο νόημα και στο μεγαλείο του έργου.
Εκεί, εγώ είδα, έναν άλλο Benigni. Όχι αυτόν που ήξερα από τον Τζόνι τον Οδοντογλυφίδα, ούτε καν τον σπαρακτικό πατέρα του La vita e bella.
Όταν άρχισε να απαγγέλει το 5ο κάντο από την Κόλαση, μεταμορφώθηκε. Προσπαθούσα να ξεχωρίσω τα σπιρτόζικα χαρακτηριστικά του μάτια που μέχρι τώρα έκρυβαν το χαμόγελο, όμως πάνω στη σκηνή με το φόντο λουσμένο σε ένα απόκοσμο κόκκινο φως έβλεπα ένα άγνωστο πρόσωπο, συντετριμένο από την κατάβασή του στην κόλαση.
Στην κορύφωση, τελειώνοντας, δάκρυσε και όπως ο ήρωας, ο Δάντης λέει "κατέρευσα", έτσι είδα και τον Benigni. Είχε κατακρυμνηστεί, αν και στεκόταν όρθιος.