Giannis Kafatos

Καλή μέρα, καλημέρα, καλημέρα κύριε Παυλίδη, καλημέρα κύριε Πρωθυπουργέ, καλημέρα κύριε Παπανδρέου, καλημέρα κύριε Αλμούνια, καλημέρα κύριοι που κλαίτε για τη Θώδη, καλημέρα κύριοι που τώρα κλαίτε για τη Θώδη προφανώς γιατί που θα βρείτε νέο νούμερο να σας φέρει νούμερα, καλημέρα γενικώς και καληνύχτα αγαπημένη μου λογική!

Το μεγαλύτερο μέρος του προγράμματος σήμερα το επέβαλε στο ευκόλως παρασυρόμενο από το λαό του βλογκ, ο Κώστας Τσιτούνας. Αφού κάθησε κι εσιαξε ολόκληρο πλέιλιστ σε σχόλιο που άφησε τι να τον κάνω τον παλιοροκά συνάδελφο και φίλο!

Too Much Monkey Buisness – Chuck Berry

 

Κοίτα να δείς παμπλικ ριλέισονς τα γρούνια! (δεν υπάρχει τυπογραφικό λάθος: γρούνια!) Από ‘δω τό ‘φεραν, από ‘κεί το πήγαν μετονομάστηκε η γρίπη τους σε "νεα γρίπη". Κι εμείς πολεμάμε τόσα χρόνια για μια Νεα Μακεδονία και κάναμε μάγκες τους μπουμπουκους και τα ιθαγενή μπουμπούκια!!!

IceMan – Albert Collins

 

 Από την πρωτομαγιά και ‘δώ όταν γυρίζω σπίτι μου περνάω από ένα φυτώριο. Ούτε να τα χάριζαν τα φυτά! Το τι διπλοπαρκαρισμένο … άλλο να σου λέω κι αλλο να το βλέπεις: ούτε στα εγκαίνια του Saturn. Αναρωτιέμαι με κακεντρέχεια – ομολογουμένη – πόσοι από αυτούς πάνε μια βόλτα σε ένα δάσος, δεν πετάνε σκουπίδια αν πάνε μια βόλτα στο παρκο ή στο δάσος?

Allover Again – B.B.King

 

Μια χαρά είναι τα τραγουδάκια που διάλεξε ο Κωστάκης ε? πώς σου ακούγονται?  Κι αυτός πάντως στο "κλαμπ" είναι γιατί το επόμενο που διάλεξε είναι αυτό!

You Make me Feel – Frank Sinatra – Charles Aznavour

 

 Ti na πω κι εγώ? το επόμενο θα το διαλέξω μονάχος μου να μην έχω να λεώ τίποτα για κανέναν. Όσο προχωράω την ανάγνωση του Complete Unknown του Κωνσταντίνου Τζούμα, τόσο πιο πολύ τον συμπαθώ. Έχω τσαλακώσει καμιά δεκαριά αποσπάσματα που θα ήθελα να τον βάλω να μας διαβάσει αλλά τελικά δεν ξέρω τι θα επιλέξουμε. Τώρα είμαι στη φάση που με τη γυναίκα του μετά τις διακοπές στην Αθήνα, την Υδρα και τη Μύκονο έχουν πάει στα πεθερικά στο Λονδίνο. Εκεί η γυναίκα του ομολογεί ότι είναι πιο Σνομπ απ’ ό,τι οι εγγλέζοι. Στις περιγραφές ατελειώτων πάρτυ ό,τι μουσικές κι αν ακούγονταν, ο Τζούμ ντε λα Τζουμ δεν ξεχνά ποτέ να μας τονίσει τους Rolling Stones και τα κολλητά μπλουζ …

Wild Horses – Rolling Stones

 

 Το μεσημέρι θα πάω Terra Vibe για τεκίλες (που δεν τις πολυπίνω αλλά δε θα χαλάσω την παρεά … ) bbque και κουβεντούλα για τα Live του θέρους και του πρώιμου φινοπώρου! Θα σου πω λεπτομέρειες από Δευτέρα, όχι ότι δεν τα ξέρεις, αλλά λέμε τώρα! Βεβαίως το πρώτο ραντεβού είναι την τρίτη με τους depeche.

Καλό σου-κου με μουσικές, ταξίδια (τα ξύδια με μέτρο αν οδηγείς …),  και ό,τι άλλο φέρνει στο μυαλό σου η φουντώστρα η άνοιξη!

 

Share on Facebook

 

 είναι ωραία να βλέπεις το λιμάνι του αγαπημένου σου νησιού από ψηλά…

 

 

 

… παρέα με τον άνεμο! Ακόμη και την ώρα που λες αντίο, μέσα σου εννοείς  … στο επανειδείν!

Share on Facebook

 

Δεν ευτύχησα να τον συναντήσω ποτέ και να τα πούμε, τον γνώρισα μέσα από τις ταινίες του, μεγάλωσα βλέποντας διαφημίσεις που γύρισε – χωρίς να το ξέρω, διάβασα τον Μοντεζούμα και πριν από λίγο καιρό η γυναίκα του, που τη συνάντησα στο live του παιδιού τους, του Simon Bloom μου είχε πει με καμάρι ότι ετοιμάζουν το επίσημο site για το Νίκο! *

Μπες στο site, άφησε τον ήχο της βροχής να σε ταξιδέψει και σιγά-σιγά ανακάλυψε και ηλεκτρονικά τον Νίκο Νικολαϊδη!

 

 

βιάστηκα όμως …

Το  site είναι  

Under Construction

και μόλις είναι … τόταλι ρέντι

θα σε ενημερώσω!

* (και με ρώτησε αν θα είχα αντίρρηση να "με" συμπεριλάβουν στα link. Καταλαβαίνεις για πόσο ευγενική κυρία μιλάμε? Θέλησε να με τιμήσει, γιατί εγώ έτσι το είδα, αλλά με ρώτησε αν είχα αντίρρηση! Κοκκίνισα μέχρι τ’ αυτιά. Μα, της λέω, εγώ … δεν … μόνο για τον Μοντεζούμα έγραψα … σας ευχαριστώ.)

Share on Facebook

Χθες το βράδυ δικαιώθηκα για την αγάπη που ένιωθα από μικρό παιδί για την Ιταλική γλώσσα.Αισθάνθηκα πολύ τυχερός που καταλαβαίνω ιταλικά γιατί βρέθηκα απέναντι από τον Roberto Benigni και μπόρεσα να απολαύσω την τέχνη του. Για να είμαι απολύτως ειλικρινής μαζί σου κατάλαβα περίπου το 80 % απ’ όσα είπε ο Benigni στην παράσταση Tutto Dante στο Μέγαρο Μουσικής.

Καταλαβαίνω ότι όσοι δεν μιλάνε ιταλικά και βρέθηκαν δίπλα μου στην πλατεία αισθάνθηκαν αποκλεισμένοι από ένα μοναδικό ταλέντο.

Δε θα μείνω στο σατιρικό κομμάτι, στην εισαγωγή που είδαμε λίγο ως πολύ τον Benigni  που ξέρουμε.

Για μένα το ταξίδι ξεκίνησε όταν ο καλλιτέχνης άρχισε να μας βάζει μέσα στο έργο του Δάντη (Θεία Κωμωδία). Στίχο -στίχο μας έβαζε στο νόημα και στο μεγαλείο του έργου.

Εκεί, εγώ είδα, έναν άλλο Benigni. Όχι αυτόν που ήξερα από τον Τζόνι τον Οδοντογλυφίδα, ούτε καν τον σπαρακτικό πατέρα του La vita e bella.

Όταν άρχισε να απαγγέλει το 5ο κάντο από την Κόλαση, μεταμορφώθηκε. Προσπαθούσα να ξεχωρίσω τα σπιρτόζικα χαρακτηριστικά του μάτια που μέχρι τώρα έκρυβαν το χαμόγελο, όμως πάνω στη σκηνή με το φόντο λουσμένο σε ένα απόκοσμο κόκκινο φως έβλεπα ένα άγνωστο πρόσωπο, συντετριμένο από την κατάβασή του στην κόλαση.

Στην κορύφωση, τελειώνοντας, δάκρυσε και όπως ο ήρωας, ο Δάντης λέει "κατέρευσα", έτσι είδα και τον Benigni. Είχε κατακρυμνηστεί, αν και στεκόταν όρθιος.

 

  

Così discesi del cerchio primaio

giù nel secondo, che men loco cinghia

3 e tanto più dolor, che punge a guaio.

 

Stavvi Minòs orribilmente, e ringhia:

essamina le colpe ne l’intrata;

6 giudica e manda secondo ch’avvinghia.

 

Dico che quando l’anima mal nata

li vien dinanzi, tutta si confessa;

9 e quel conoscitor de le peccata

 

vede qual loco d’inferno è da essa;

cignesi con la coda tante volte

12 quantunque gradi vuol che giù sia messa

 

Sempre dinanzi a lui ne stanno molte;

vanno a vicenda ciascuna al giudizio,

15 dicono e odono e poi son giù volte.

 

«O tu che vieni al doloroso ospizio»,

disse Minòs a me quando mi vide,

18 lasciando l’atto di cotanto offizio,

 

«guarda com’entri e di cui tu ti fide;

non t’inganni l’ampiezza de l’intrare!»

21 E ‘l duca mio a lui: «Perché pur gride?

 

Non impedir lo suo fatale andare:

vuolsi così colà dove si puote

24 ciò che si vuole, e più non dimandare».

 

Or incomincian le dolenti note

a farmisi sentire; or son venuto

27 là dove molto pianto mi percuote.

 

Io venni in loco d’ogne luce muto,

che mugghia come fa mar per tempesta,

30 se da contrari venti è combattuto.

 

La bufera infernal, che mai non resta,

mena li spirti con la sua rapina;

33 voltando e percotendo li molesta.

 

Quando giungon davanti a la ruina,

quivi le strida, il compianto, il lamento;

36 bestemmian quivi la virtù divina.

 

 

 

Intesi ch’a così fatto tormento

enno dannati i peccator carnali,

39 che la ragion sommettono al talento.

 

E come li stornei ne portan l’ali

nel freddo tempo, a schiera larga e piena,

42 così quel fiato li spiriti mali

 

di qua, di là, di giù, di sù li mena;

nulla speranza li conforta mai,

45 non che di posa, ma di minor pena.

 

E come i gru van cantando lor lai,

faccendo in aere di sé lunga riga,

48 così vid’io venir, traendo guai,

 

ombre portate da la detta briga;

per ch’i’ dissi: «Maestro, chi son quelle

51 genti che l’aura nera sì gastiga?»

 

«La prima di color di cui novelle

tu vuo’ saper», mi disse quelli allotta,

54 «fu imperadrice di molte favelle.

 

A vizio di lussuria fu sì rotta,

che libito fé licito in sua legge,

57 per tòrre il biasmo in che era condotta.

 

Ell’è Semiramìs, di cui si legge

che succedette a Nino e fu sua sposa:

60 tenne la terra che ‘l Soldan corregge.

.

L’altra è colei che s’ancise amorosa,

e ruppe fede al cener di Sicheo;

63 poi è Cleopatràs lussurïosa.

 

Elena vedi, per cui tanto reo

tempo si volse, e vedi ‘l grande Achille,

66 che con amore al fine combatteo.

 

Vedi Parìs, Tristano»; e più di mille

ombre mostrommi e nominommi a dito,

69 ch’amor di nostra vita dipartille.

 

Poscia ch’io ebbi il mio dottore udito

nomar le donne antiche e ‘ cavalieri,

72 pietà mi giunse, e fui quasi smarrito.

 

I’ cominciai: «Poeta, volontieri

parlerei a quei due che ‘nsieme vanno,

75 e paion sì al vento esser leggeri».

 

Ed elli a me: «Vedrai quando saranno

più presso a noi; e tu allor li priega

78 per quello amor che i mena, ed ei verranno».

 

Sì tosto come il vento a noi li piega,

mossi la voce: «O anime affannate,

81 venite a noi parlar, s’altri nol niega!»

 

Quali colombe dal disio chiamate

con l’ali alzate e ferme al dolce nido

84 vegnon per l’aere, dal voler portate;

 

cotali uscir de la schiera ov’è Dido,

a noi venendo per l’aere maligno,

87 sì forte fu l’affettüoso grido.

 

«O animal grazïoso e benigno

che visitando vai per l’aere perso

90 noi che tignemmo il mondo di sanguigno,

 

se fosse amico il re de l’universo,

noi pregheremmo lui de la tua pace,

93 poi c’hai pietà del nostro mal perverso.

 

Di quel che udire e che parlar vi piace,

noi udiremo e parleremo a voi,

96 mentre che ‘l vento, come fa, ci tace.

 

Siede la terra dove nata fui

su la marina dove ‘l Po discende

99 per aver pace co’ seguaci sui.

 

Amor, ch’al cor gentil ratto s’apprende,

prese costui de la bella persona

102 che mi fu tolta; e ‘l modo ancor m’offende.

 

Amor, ch’a nullo amato amar perdona,

mi prese del costui piacer sì forte,

105 che, come vedi, ancor non m’abbandona

 

Amor condusse noi ad una morte:

Caina attende chi a vita ci spense».

108 Queste parole da lor ci fuor porte.

 

Quand’io intesi quell’anime offense,

china’ il viso e tanto il tenni basso,

111 fin che ‘l poeta mi disse: «Che pense?»

 

Quando rispuosi, cominciai: «Oh lasso,

quanti dolci pensier, quanto disio

114 menò costoro al doloroso passo!»

 

Poi mi rivolsi a loro e parla’ io,

e cominciai: «Francesca, i tuoi martìri

117 a lagrimar mi fanno tristo e pio.

 

Ma dimmi: al tempo d’i dolci sospiri,

a che e come concedette Amore

120 che conosceste i dubbiosi disiri?»

 

E quella a me: «Nessun maggior dolore

che ricordarsi del tempo felice

123 ne la miseria; e ciò sa ‘l tuo dottore

 

Ma s’a conoscer la prima radice

del nostro amor tu hai cotanto affetto,

126 dirò come colui che piange e dice.

 

Noi leggiavamo un giorno per diletto

di Lancialotto come amor lo strinse:

129 soli eravamo e sanza alcun sospetto.

 

Per più fïate li occhi ci sospinse

quella lettura, e scolorocci il viso;

132 ma solo un punto fu quel che ci vinse.

 

Quando leggemmo il disïato riso

esser basciato da cotanto amante,

135 questi, che mai da me non fia diviso,

 

la bocca mi basciò tutto tremante.

Galeotto fu ‘l libro e chi lo scrisse:

138 quel giorno più non vi leggemmo avante».

 

Mentre che l’uno spirto questo disse,

l’altro piangëa; sì che di pietade

io venni men così com’io morisse.

142 E caddi come corpo morto cade.

 

Share on Facebook

 

Καμιά δουλειά δεν είν’ ντροπή.

Ωραία!

Αυτό το έχουμε εμπεδώσει.

Γιατρός, πουτάνα, δικηγόρος, δημοσιογράφος, πιανίστας σε μπουρδέλο. Καμία δουλειά δεν είν’ ντροπή, αρκεί να την κάνεις τίμια, σωστά και να δίνεις τον καλύτερό σου εαυτό.

Συμφωνούμε?

Ωραία!

Το … “βουλευτής” … είναι δουλειά ή λειτούργημα?

Έχει μισθό?

Όχι

Έχει αποζημιώση?

Ναι

Γιατί?

Γιατί ο βουλευτής αγωνιά για τα προ-βλήματα (διάλεξε ποιο είμαστε) των πολιτών, παραμερίζοντας τα δικά του άρα πρέπει να μπορεί να ανταποκριθεί μπλα – μπλα – μπλα μπλα – μπλα – μπλα μπλα – μπλα – μπλα μπλα – μπλα – μπλα μπλα – μπλα – μπλα μπλα – μπλα – μπλα μπλα – μπλα – μπλα !

Άρα, το … “βουλευτής” είναι κάτι σαν δουλειά για όποιον εκλεγεί με τη δική μας ψήφο με σκοπό να μας εκπροσωπεί, αφού ο Όθων δε φανταζόταν ότι θα γινόμασταν τόσοι πολλοί ώστε να κάνει το παλάτι κατάτι μεγαλύτερο να πηγαίνουμε ούλοι …

οπότε εμείς αποφασίζουμε ποιοι θα αποφασίζουν για ‘μάς!

 

Έχει τιμή ο βουλευτής? (όχι βρε απ’ αυτή που … όλοι έχουμε – πονηρούλη – την άλλη λέω, την αρχέγονη αυτή που μεταφράζεται δύσκολα (μάι αςςςς) σε άλλες γλώσσες, όπως το φιλότιμο (τουάις μάι αςςςςςςςς)

Αξιωματικά λέμε … ναι έχει τιμή ο βουλευτής.

 

Είμαστε περήφανοι για τους βουλευτές μας?

Μην απαντήσεις βιαστικά …

…

Μμμμ, μάλλον όχι.

Γιατί?

Γιατί είναι κατώτεροι των προσδοκιών μας (ας δεχθούμε αυτή την κομψή διατύπωση – αν συμφωνούμε βεβαίως / Ευτυχώς στα βλογκια δεν υπάρχει Κομμάτική Πειθαρχία.

 

Γιατί αυτή η πουτάνα η πειθαρχία μπορεί να εξευτελίσει κάθε ανθρώπινο ον, ακόμη κι έναν βουλευτή.

 

Ξέρεις τι έγινε χθες στη Βουλή?

Ψηφοφορία για τον Παυλίδη που σαν άλλη Συνοδινού στην Επίδαυρο ζητούσε με φωνή που έκανε μονάχη της fade out …δικαιοσύνη!

Ω! Αριστότελες!!!

 

Χα, δεν έγινε αυτό!

 

Το μοναδικό πράμα που έγινε χθες το βράδυ στο μεγάλο σαλόνι της Δημοκρατίας ήταν το πραξικόπημα του πρώην μποξέρ, διαφημιστή κλπ κλπ (είπαμε καμία δουλειά δεν είναι ντροπήήήήήή) τηλεοπτικού αστέρα (αγαπημένος καλεσμένος κάθε εκπομπής που στο παρελθόν ασχολείτο με θέματα ρατσισμού, μακεδονίας, σημαίας κλπ κλπ και σήμερα Αρχηγού Κόμματος, του κυρίου Γιώργου Καρατζαφέρη, που εκτός των άλλων είναι και γείτονας μου, Παλαιοφαληριώτης.

Τι έκανε ο μέγιστος?

Ως άλλος γιος – αλά παλαιά – σφράγισε τα ψηφοδέλτια της αρεσκείας του, δηλαδή κατά της παραπομπής του Αριστότελες, και τα μοίρασε στους εκλεγμένους βουλευτές του κόμματος του για να είναι σίγουρος ότι δε θα κάνουν την κουτσουκέλα.

Κι αυτά τα παλικάρια, που ξέχασαν την τιμή, την προσωπική τους, αυτό που λέμε “στο λόγο της της τιμής μου” βελάζοντας σαν το αρνάκι της κακομοίρας της Θώδη στην Τσακάλωφ, τι έκαναν?

…

…

Μπεεεεεε

 

“Γιατί σου κάνει εντύπωση Γιάννη” με ρώτησε ένας συνάδελφος μου το πρωί στη δουλειά?

“Ουγκ” εγώ

“Δεν πρέπει να σου κάνει καμία εντύπωση, αφού ο Καρατζαφέρης έκανε πράξη ακριβώς αυτό που πρεσβεύει ως πολιτικός”

(δύο φορές) Άφωνος εγώ!

Έτσι είναι!

Τι σκατά μου κάνει εντύπωση;

Είδαμε τη μόνη διάφανη απόδειξη της “κοσμοθεωρίας” ενός κομματιού των εκπροσώπων μας στη βουλή, είδαμε Αποδείξεις και στην Πολιτική … και παραπονιόμαστε.

Σωουστάαααααα!

Οπότε τι παπαρολογούμε… (να βλέπεις μιλάω για την πάρτη μου στο πρώτο πληθυντικό, τόσο πολύ βουλή είδα!- θα μου πεις πάλι καλά θα μπορούσα να μιλάω για την πάρτη μου στο τρίτο ενικό σαν … ας πω τον Καίσαρα, γιατί οι σύγχρονοι … μπορεί να με μηνύσουν και δεν προλαβαίνω τώρα να τρέχω στα δικαστήρια)

 

 

 

Όχι η παρασταση δεν θα επαναληφθεί λόγω μεγάλης προσέλευσης του Κοινού!

Ήταν μια κι όξω (πούστη απ’ την παράγκα – που έγραφε στο απέναντι μου κομπιούτερ στον Σκάι στο Φάληρο η συχωρεμένη η Μαλβίνα)

Σήμερα έχει Μπενίνι στο Μέγαρο (και αύριο), την άλλη Τρίτη Depeche Mode στη Μαλακάσα και κάθε μεσημέρι Θωδηάδα.

 

Το χθεσινό ήταν πρόβα τζενεράλε, πρεμιέρα και φινάλε μαζί!

 

 

Share on Facebook

Απόψε, "Κατά μόνας ηδονές", στον ΙΑΝΟ

Μια συζήτηση με αφορμή την ταινία μικρού μήκους της Ρικάκη πάνω στο γυναικείο αυνανισμό

στις 9 το βράδυ η προβολή και μετά συζήτηση με τους:

 

ΝΙΚΟ ΑΛΕΥΡΑ, σκηνοθέτη

ΦΩΤΗ ΚΑΓΓΕΛΑΡΗ ψυχίατρο-συγγραφέα

ΜΑΙΡΗ ΜΕΤΑΞΑ, φιλόλογο-συγγραφέα

ΓΙΩΡΓΟ – ΙΚΑΡΟ ΜΠΑΜΠΑΣΑΚΗ, συγγραφέα

ΕΥΑ ΣΤΕΦΑΝΗ, σκηνοθέτις

ΣΤΕΡΓΙΟ ΝΙΖΗΡΗ, σκηνοθέτη

 

 

Χωρίς να είμαι ειδικός έχω την αίσθηση ότι από τα πλέον παρεξηγημένα ζητήματα έκφρασης της σεξουαλικότητας είναι ο γυναικείος αυνανισμός. Είναι κάτι σαν ταμπού. Η αποψινή βραδιά λοιπόν είναι μια καλή ευκαιρία για κουβέντα.

Τη συζήτηση θα συντονίσει η Λουκία Ρικάκη

 

κλικ πάνω στη φωτό για να δεις την ταινία

 

 

 

 

 

Share on Facebook

Share on Facebook

έχουμε δει κι έχουμε δει βιντεάκια στο ου-τιουμπ. Τον νεότευκτο Σαλονικιό, τον γάλλο Ρεμί  κλπ κλπ

Ο τύπος (κατά κόσμον, Βασίλης) που ανακάλυψε ο gsus-saved, όμως είναι μακρά ό,τι καλύτερο έχω δει. Σιάξτε στομάχι.

εγώ πάντως αν ήμουν διαφημιστής θα του είχα κάνει αποκλειστικό συμβόλαιο.

Πτου-σου παλικάρι ‘μ

 

Share on Facebook

Καλημέρα, καλό μήνα, καλή άνοιξη! Υγεία, έρωτα, περιέργεια, έμπνευση και μακριά η οικονομική κρίση από τις τσέπες μας! (λέμε τώρα …)

(στό ‘χω ξαναπεί νομίζω) θυμάμαι τις προεφηβικές μου παραμονές της πρωτομαγιάς που βγαίναμε με τους συμμαθητές και τις συμμαθήτριες (κυρίως αυτές) και κλέβαμε λουλούδιά από τους φαληριώτικους κήπους, έτσι για μια και καλά δικαιολογία για ν’ αφήσουμε τις ορμόνες μας να ξεχυθούν στους σκοτεινούς δρομους μαζί με τ’ αρώματα της άνοιξης. Πολύ τρεχάλα γιατί πάντα κάποιος κακότροπος ιδιοκτήτης περίμενε να απολαύσει τα τροφαντά τριαντάφυλλά του το πρωί με το καφεδάκι του και δεν άντεχε τα κωλοπαιδάκια που του ρήμαζαν τα καμάρια του. Πολύ τρεχάλα, πολλά γέλια, πολλά χρονια πριν!

Της μιας Δραχμής τα Γασεμιά – Δανάη

 

Μου έκανε εντύπωση που δεν είδα φέτος το Πάσχα πολλές παπαρούνες, παρά την οργιώδη βλάστηση – είχαμε πολύ βρόχα φέτος – στην Πάρο. Στην Αθήνα πού να δεις παπαρούνες? θυμάμαι μια ωραία, αν ασπρόμαυρη φωτογραφία που είχα τραβήξει κάποτε με τρεις παπαρούνες. Πού είχαν φυτρώσει οι ρουφιάνες? Πάνω σε μια μισογκρεμισμένη μάντρα, σε ένα κτήμα με πολλές φυστικιές στο Παλαιό Φάληρο. (γωνία) Θησέως και Αμφιτρίτης. Τι κόκκινο ήταν αυτό θεέ μου!

Παπαρούνα – Ευσταθία (cover)

 

Η πρώτη μου επαφή με τα "παιδιά των λουλουδιών" ήταν όταν κάποιες απόκριες των 70’ς η μαμά κι ο μπαμπάς μου ντύθηκαν χίπιδες για να πάνε σε κάποιο πάρτυ με τους φίλους τους. Ο μπαμπάς μου με κελεμπία και χαϊμαλιά, το σήμα της ειρήνης στο μάγουλο από το κραγιόν της μαμάς και η μαμά με το μαλλί ξασμένο όρθιο και κορδέλα στα μαλιά, σανδάλια κλπ κλπ. Όλα τα στερεότυπα της χίπικης εμφάνισης σε συσκευσία γονιού. Μου εξήγησαν τι είχαν ντυθεί, και όταν ρώτησα "καλά και τις μαργαρίτες τι τις θέλετε" έμαθα και για τα παιδιά των λουλουδιών. Αργότερα – λίγο – έμαθα λίγα περισσότερα πράγματα και για τα παιδιά και τη μουσικη τους!

San Francisco – Scott McKenzie

 

 Ε, κάποια στιγμή, μαθητής του δημοτικού ντύθηκα κι εγώ χίπις. Βάφτηκα, έσκισα παντελόνι για να του κάνω κρόσια, η γιαγιά μου τρόμαξε όταν με είδε και πολύ αργότερα για μεγάλο χρονικό διάστημα τα ρούχα μου τα ψώνιζα από την Πλάκα – αν με εννοείς! Μετά ήρθε και η ταινία woodstock στην Όπερα της Ακαδημίας(αφού είχε προηγηθεί η απαγόρευση της προβολής της), λίγο νωρίτερα είχα μάθει να γρατζουνάω και την κιθάρα μου και να παίζω δημόσια χωρίς να ντρέπομαι σε σημείο μάλιστα να βγάζω και καπέλο στο δρόμο και σε εκδρομές με τρένο και η γιαγιά μου εξακολουθούσε να φρικάρει για το "παιδί" και την πορεία του!

To you-tube έχει κόψει τους Mamas ‘n the Papas αλλά τελικά αυτός τύπος μ’ αρέσει πολύ! για άκου και άσε το μυαλό σου να τραγουδήσει!

California Dreamin’

 

 Έχω μια αίσθηση ότι αν ο κόσμος γαμούσε λίγο περισσότερο, χόρευε λίγο περισσότερο … μπορεί και να περνάγαμε λίγο καλύτερα …

Dancing in the streets – Martha & The  Vandellas

 

Θα μου πεις: γιατί να περιμένεις από τον "κόσμο" κάτι ενώ μπορείς να το κάνεις ο ίδιος?

Θα σου πω: οΚ, τζαστ ντου ιτ!

 

(s’ efxaristo, O eteria poy evales stin ypiresia sou tin "epanastasi"

Oι Ten Years After θα παίξουν στην Αθήνα το άλλο Σάββατο – χωρίς όμως τον Αλβιν)

imikimi – Customize Your World!

Share on Facebook