και όταν το είδα να εμφανίζεται πίσω από το ρολόι της ΔΕΗ, που ο Αντώνης έχει αποφασίσει να το αποκαλεί "μικρό ερκοντίσιον", πήρα την κάμερα μέσα από το μαρσούπιο που είχα αφημένο πάνω στο τραπέζι. Φαίνεται δεν το έκανα με όση χάρη έπρεπε και το μικρό σαμιαμίδι … τσουπ ανέκρουσε πρύμναν! Εγώ όμως με την κάμερα στο χέρι και τώρα ανοιχτή, περίμενα. Δε χρειάστηκε πολύ. Κάτι μέρμηγκες από την αυλή αποφάσισαν να ανηφορίσουν στον τοίχο – άγνωστο γιατί. Ο Σαμιαμίδης μάλλον πεινούσε περισσότερο απ’ ό,τι φοβόταν εμένα και την κάμερά μου, οπότε βγήκε, περπάτησε, τεντώθηκε, κουνησε περα-δώθε την ουρά του και στόχευσε …
Μόλις "λόκαρε" το στόχο του με αστραπιαία ταχύτητα, πάντα για τα δεδομένα του, έφτασε τα μερμήγκια, τα κατάπιε και επανήλθε στην αρχική του θέση, δηλαδή κοντά στην ασφάλεια του ρολογιού της ΔΕΗ. Μετά φαίνεται ήθελε κι επιδόρπιο και κυάλαρε ένα μαμούνι που δεν ξέρω πώς λέγεται (προφανώς δε διαβάζω επισταμένως τα βιβλία με τα έντομα των παιδιών μου) αλλά είναι μεγαλούτσικο, σαν κουκούτσι από μικρή ελιά με πολλά ποδάρια.
Ο Σαμιαμίδης το πλησιάσε, όχι τόσο αποφασιστικά όσο τα μερμηγκάκια – είναι γεγονός αυτό! Προχωρούσε ο Σαμιαμίδης, προχωρούσε το μαμούνι.
Τελικά έμεινε χωρίς επιδόρπιο ο φιλαράκος, μόνιμος κάτοικος των εξωτερικών τοίχων του σπιτιού του εξαδέλφου μου του Κώστα, που μας φιλοξενεί στην Αφησσο, στο Πήλιο.
Ουφ, πολλά είπα! Δες το βίντεο!
Share on Facebook