κι εκεί που πας στην πολύβουη Σάρτη, πάντα παραμένοντας στο μαγευτικό δεύτερο ποδάρι της Χαλκιδικής, βλέπεις την επανάσταση να φουντώνει.
Δε λέω το μέρος γραφικόν, περισσότερο θυμίζει νησί με τις πραμάτειες των τουριστικών καταστημάτων να κρέμονται στους δρόμους, αλλά κοιτίς της επανάστασης από πού κι ως πού?
Οι τουρίστες μιλούν κυρίως ξένες γλώσσες και δη ουγγαρέζικα, πολωνέζικα, κινέζικα ούτε για δείγμα, γερμανικά, ολίγα ιταλικά και ακόμη λιγότερο ακούγεται η Αθηναϊκη διάλεκτος που μπερδευει τους σουβλατζήδες κι εξαγριώνει τα τυροπιτάδικα. Αλλά λίγο το καλοκαιρινό πνεύμα, περισσότερο η φιλόξενος διάθεση των ιαθγενών όλοι δείχνουν να περνάνε καλά, να διασκεδάζουν και να φτιάχνουν ωραιότατες καλοκαιρινές αναμνήσεις για να τις κουβαλήσουν προσεχώς στις πατρίδες τους.
Επανάσταση όμως χωράει στην ουρά για σουβλάκι,
στην ουρά για τεμ-πορέρι τατού με χένα,
στην πλάζζζζ?
ε, ναι λοιπόν! όπως βλέπεις χωράει και ξεχωρίζει από ψηλά!
hasta la vitoria siempre σε λέω για!!!
