Τα παιδιά περίμεναν πώς και πώς να έρθει το βράδυ για να πάμε στο πανηγύρι. Κάθε χρόνο το περιμένουν, γιατί τα έχουμε μάθει ότι στο πανηγύρι πάμε μια μικρή βόλτα, παίρνουμε μόνο ένα "πράμα" και συνήθως συναντούμε τον παππού και τη γιαγιά που κατεβαίνουν κι εκείνοι για την περατζάδα τους.
Φέτος, το μεσημέρι το πανηγύρι μύριζε μπαρούτι! Βγήκα για ψωμί το πρωί, Δύομιση στενά πιο κάτω από το σπίτι μου ο φούρνος με το εξόχως ρομαντικό όνομα, γραμμένο με καλλιγραφικά, Φιλοδίνα. Κάθε που φτάνω έχω την αίσθηση ότι γράφει "Φιλουμένα" η ταμπέλα, αλλά τελικά πάντα είναι η Φιλοδίνα που μας "δίνει" ψωμί και τα άλλα χρειαζούμενα. Σήμερα λοιπόν τα βάιμπς που εξέπεμπαν οι πανηγυρτζήδες ήταν αρνητικά. Κάτι δε μ’ αρεσε! Το σκεφτόμουν καθώς τους έβλεπα να στήνουν πάγκους, να ξετυλίγουν πραμάτεια, να δοκιμάζουν γεννήτριες και να ετοιμάζονται για την επέλαση των φαληριωτών προσκυνητών. Λϊγη ώρα αργότερα κι ενώ δεν τα είχα κουβεντιάσει με τη γυναίκα μου, κι ενώ τρώγαμε στο μπαλκόνι ακούστηκαν φωνές δυνατές. Γερός καυγάς. Είχαν πιαστεί στα χέρια. Ένα τσούρμο άντρες, και κάποιες γυναίκες που προσπαθούσαν να τους χωρίσουν. Βριζόνταν χυδαία. Ο πιο νταής απειλούσε με ακατανόμαστες πράξεις κάποιον άλλον. Οι υπόλοιποι δεν μπορούσαν να τον κάνουν καλά. Κάλεσα την αστυνομία, μπας και γλυτώσουμε το φονικό. Ίσως ήταν υπερβολικό εκ μέρους μου, αλλά ποτέ δεν ξέρεις. Έτσι και την άλλη φορά που έβλεπα το τεντόπανο των απέναντι να ανεμίζει, με "μάλωσαν" οι αστυνομικοί που δεν κάλεσα τους ίδιους ή την πυροσβεστική κι έτσι η σωλήνα καρφώθηκε στην πόρτα του Audi. Οπότε κι εγώ πήρα το "εκατό" και καθάρισα. Τέλος πάντων, επιβεβαιώθηκα ως μέντιουμ με κληρονομικό χάρισμα που πιάνει τα βάιμπς των μικροπωλητών-πανηγυρτζήδων και σκέφτομαι να το εξασκήσω περισσότερο γιατί ζούμε και σε δύσκολες εποχές και τέλος πάντων, αυτό το "μάθε τέχνη κι άστηνε" είναι πολύ, μα πολύ, σοφή κουβέντα.
Ήρθε το "βραδυ" που περίμεναν πώς και πώς τα παιδιά, βγηκαμε στη γύρα και με τον Αντώνη – που αποτελούμε την ομάδα των αγοριών – στο ένα χέρι και την κάμερα στο άλλο πήγαμε στο πανηγύρι. 
Ήταν όλοι εκεί, μέχρι κι ο Michael Jackson, που τό ‘χουν ακόμη άταφο το παλικάρι! – μη χειρότερα κι αυτή η οικογένεια!(τι περιμένουν?)
Ταπεινοί προσκυνητές κι εμείς, της αγίας καταναλώσεως ανήμερα, παραμονή του Αγίου Αλεξάνδρου, ούτε μέχρι το στενό της εκκλησίας δε φτάσαμε, αφού τα παιδιά βρήκαν το "ενα πράμα" που τους είχαμε υποσχεθεί, αφού βρεθήκαμε με τον παππού και τη γιαγιά, κι αφού το αριστερό μου χέρι έμεινε λεύτερο από τον Αντώνη που περπατούσε με τον παππού του, επιστρέψαμε στο γωνιακό μας παγωτατζίδικο για ένα ακόμη εξτραδάκι και για παδιά και για μας!
Το πανηγύρι (και φέτος) μύριζε τσίκνα, λουκουμάδες, και βενζίνη από τις γεννήτριες, ενώ το σάουντρακ ήταν πολύ μα πολύ οριεντάλ – εδώ και λίγη ώρα τα τιμημένα νησιώτικα, πήραν τη θέση τους στο σι-ντί του πάγκου με τις μουσικές!
Άιντε, και του χρόνου!
