Πήγα σ’ ενα πάρτυ το Σάββατο το βράδυ, στη Διώνη. Πάνω από το Πικέρμι. Όσο ανέβαινα προς τα πάνω, κι ενώ είχε πέσει το σκοτάδι, ένιωθα τα καμμένα. Δεν έβλεπα, πέρα απ’ ό,τι φώτιζαν οι προβολείς του αυτοκινήτου.
Σε μερικά σημεία όμως ένιωθα ότι ήμουν μέσα στη φωτιά. Η μυρωδιά είναι πολύ ισχυρή.
Μπαίνει μέσα σου, καίει τα πνευμόνια … όχι, δεν καίει! Είναι η αίσθηση της “βρεγμένης” φωτιάς.
Τα αποκαϊδια προσπαθούν να χωθούν μέσα σου. Η βραδυνή υγρασία που κανονικά θα έκανε το πρώην δάσος να ευωδιάζει, τώρα σαν ένα αόρατο τέρας μπαίνει μέσα από τα ρουθούνια και στρογγυλοκάθεται στα πνευμόνια σου.
Νομίζω ότι θα είναι πολύ χρήσιμο να βάλουμε όλους αυτούς που θα ήταν υπεύθυνοι, αλλά δεν είναι, να περάσουν μερικές ώρες με τη μυρωδιά των καμμένων ολούθε! Υπάρχει μια ελπίς να ταρακουνηθούν.
Μπα μαλακίες σκέφτομαι! Σιγά μην ταρακουνηθεί ο Βοιύδας από τη μακαριότητά του.
Αν η Ελλάδα ήταν βασίλειο νομίζω ότι θα μας ταίριαζε ο τίτλος … Βασίλειον της Ατιμωρησίας!
Πώς σου φαίνεται?
Είναι προφανές ότι δε θα μπορούσαμε ποτέ να είμαστε το … Βασίλειον της τέχνης του Μαχαιριού.
Γιατί?
Μα τόσα μαχαίρια απέτυχαν στο bone-drive! Είδες κανένα μαχαίρι να φτάνει στο κόκκαλο από το Ναυάγιο του Σαμίνα κι εδώ???
Να είμαστε το … Βασίλειον της Μακαριότητας? Μπα! Δεν είμαστε τέτοιοι τύποι. Βλέπεις η αρμύρα της μεσογείου έχει ποτίσει τα γονίδια μας και τα έχει κάνει … ό,τι θες αλλά όχι “φιλικά” στη μακαριότητα.
Τέλος πάντων! Το ζήτημα δεν είναι να βρούμε κι άλλες πιθανές χαριτωμενιές για τη μαλακία που δέρνει το ελληνικό κράτος.
Ποιο είναι το ζήτημα τότε! Τι σκατά κάθεσαι και γράφεις, θα μου πεις όσο καλοπροαίρετος αναγνώστης κι αν είσαι!
Δε θα σου δώσω και λογαριασμό, τι θα γράφω, τι θα σκέφτομαι και πότε θα τελειώνω ένα κείμενο μου!
Εντάξει!
Άμα δε γουστά… να με καταγγείλεις στα πάνελ! Να μου κάνεις πρόταση μομφής, να μου κάνεις επερώτηση για τα οικονομικά μου (εγώ δεν είμαι ΚΚΕ να αρνηθώ), να κάνεις κριτική και για τις συνιστώσες μου. Είμαι πολύ χαλαρός.
Αλλά η γαμημένη η μυρωδιά από το καμμένο δάσος ΔΕ φεύγει από το μυαλό μου. Και δεν είμαι διατεθιμένος να ξεχάσω όσα αρώματα κι αν ρίξετε στο δρόμο μου!!!
πιφ!
Share on Facebook