Δεν ειναι το πεσιμο που πονάει…
μην πάει ο νους σου στο κακό!
Πρόκειται για τίτλο τραγουδιου, να αυτό
δεν έχω ασχοληθεί με το τι λέει παρακάτω. Μου αρκεί η μουσική και ο τίτλος.
Χθες γιορτάσαμε τα εικοσάχρονα της πτώσης του τείχους του "αισχους" έτσι μας είχαν μάθει να το λέμε – και λίγα μας είχαν πει.
Εχω μετανοιώσει που δεν είχα ταξιδέψει σ’ εκεινα τα μέρη του κόσμου … Πριν! Τέλος πάντων, τείχη, δυστυχώς υψώνονται κι αλλού και ρεαλιστικαμάν και μεταφορικαμάν! Κι αν ήμουν σε πιο ποιητική διάθεση θα έλεγα ότι Τα τείχη εντός μας είναι τα χειρότερα, που έτσι είναι είτε έχω εγώ ποιητική – μάι αςς διάθεση – είτε όχι! Και το καταλαβαίνω αυτό τώρα που έχω αρχίσει να μεγαλώνω. Αντί ν’ αφήνουμε το χρόνο να μας κάνει πιο κουλάτους και πιο -το τολμώ – σοφούς σήκώνουμε ένα σκασμό "λεγκο" γύρω τριγύρω κι όποιον πάρει ο χάρος. Νομίζουμε ότι μέσα στα τείχη θα είμαστε πιο ασφαλείς, τάχα μου!
Μπούρδες (έτσι χοντροφωναχτά, με μια στριγγιά έμφαση στο "ου" και λίγο τραβηχτό το "-ες", όπως το έλεγε η καημένη Σαπφώ Νοταρά). Μπούρδες που τελικώς οι ρουφιάνες γίνονται πολύ σκληρές και κάνουν παιχνίδι! Με τη ζωή μου, τη ζωή σου τις ζωές μας! Let the μπούρδες begin, λες κι ο πρόεδρος της ολυμπιακής επιτροπής δίνει καθημερινά το σύνθημα για να κάνεις ό,τι μπορείς να συνθλιβείς μόνος … μου.
so is not the fall that hurts!!!
(All my life i’ve been fall- fall- falling apart,
Been tumbling down quick first right from the start
I never learned just get up and go on
Until I’m just knocked right off of my feet
It’s when you hit the ground
Cuz it’s not the fall that hurts
It’s when you hit the ground
And then I look down
I see the fur ground
Is closening fast again
And then boom
It’s when you hit the ground
Cuz it’s not the fall that hurts
It’s when you hit the ground )
Share on Facebook
November 10th, 2009 at 11:19
lol καλημέρα! Όχι δεν είναι το πέσιμο είναι όλα τα άλλα..
Το έδαφος φταίει!!!
Μπούρδες!
November 10th, 2009 at 11:27
καλημέρα Γιάννη μας αγαπημένε.
Σε γενικές γραμμές συμφωνώ μαζί σου στα πιό πολλά.
Τα τείχη μέσα μας λοιπόν!
Χμού! Κιάν ΔΕΝ καταφέρναμε να τα σηκώσουμε;
Αυτό θα ήταν ευαισθησία; ή ανικανότητα ;Ή πάλι χαζομάρα ;
Το σκέφτηκες καθόλου;
Μήπως απέρτοι και καταπατητέοι θα βρισκόμασταν στο έλεος της κάθε στιγμής; ή του κάθε “φίλου” η της κάθε “εξουσίας”;
Καμμιά φορά ,(και με τον κίνδυνο να ακουστεί κάπως), μου αρέσει καλύτερα να μπαίνω πίσω από το τείχος μου,-που παρεπιπτόντως τόχω και όποτε το θέλω σε πρώτη ζήτηση-παρά να είμαι σε άμεση επαφή με τον κάθε ηλίθιο παπάρα .
Το καλύτερο όμως με τα τείχη που φκιάνουμε μόνοι μας, σε αντίθεση με τα άλλα τα ,τηνκαταραμουναχουν, είναι πως τα γκρεμίζουμε και τα ανεβάζουμε όποτε γουστάρουμε εμείς.
Άρα το θέμα δεν είναι που υπάρχουν, είναι γιατί δεν βρίσκεται κάποιος άξιος , γιά να τα γκρεμίσουμε γιά πάρτη του.
φιλιά
δ
υ.γ
για το προηγούμενο ποστ που δεν το πρόλαβα.
Μήπως ένα στρώμα κόκοματ με όλα τα σέα του ,πανωστρώματα ,κατοστρώματα ,τα πάντα όλα, σε φέρει στα ίσα σου;
Εμένα μ έφερε πάντως.
November 12th, 2009 at 13:28
@ ηφαιστίωνας
το έδαφος είναι σκληρό … κι εγώ υπέρβαρος!!!
βγαλε μονος σου συμπέρασμα!
@ demetrat
(δεν έχω πόνους στη μέση!!! τελος παντων περνάνε σιγά σιγά – ευχαριστώ, τι μώ την κοκοματ κι εγώ!!! )
τώρα να σου πω οτι διαφωνώ μαζί σου,
… δε θα στο πω!
November 14th, 2009 at 20:42
Σου κλέβω το βιντεάκι ..¨
Ελα να δεις εκεινα τα μέρη.. όπως προσφατα εχουν διαμορφωθεί και ευρίσκονται τώρα ..
Καλησπέρα!
November 14th, 2009 at 22:51
@Liakada
ειμαι πολύ συνεφιασμένος και μια επίσκεψη από τη Λιακάδα είναι, όπως και να το κάνουμε, καλή … αμπάριζα
κλέφτο καλέ να πάει στο καλό!
“ελα να δεις …” αμ, αν μπορούσα θα ήμουν ήδη εκεί!!!
καλό υπολοιποο σου-κου!
November 15th, 2009 at 06:15
Kι εγω εκει θα προτιμουσα να βρισκομουν ( αν μπορουσα) κι οχι εδω! Αλλα ..c est la vie ..
Kαλη Κυριακή ας έχουμε .. και μη κλαιγόμαστε!
November 15th, 2009 at 13:22
ok! καλη μας Κυριακή!
νο μορ τίαρς!!!