Giannis Kafatos

Αυτό το βίντεο ειναι μονοπλανο και το γύρισε ένας φοιτητής απο το πανεπιστήμιο του Quebec για την πτυχιακη του εργασία..ήταν μια πολύ ωραία ιδέα και έχει κάνει το γύρο του κόσμου! Είναι ενα βίντεο γεμάτο αισιοδοξία και θετική ενέργεια..
Είναι εκπληκτικό (και τρομερά δύσκολο)το πώς μπόρεσε να συντονίσει τους 172 φοιτητές που συμμετείχαν σε αυτό,πως το οργάνωσε ώστε να μάθουν όλοι τι θα κάνουν,τι λόγια να λένε και να τα συγχρονίσουν με το τραγούδι δεν υπάρχει ίχνος μοντάζ και…
δεν είναι τόσο εύκολο όσο φαίνεται να τραβάςενα τέτοιο συνεχόμενο μονόπλανο..απαιτεί χρόνο και κόπο..

από το News24

Εδώ το "Πώς γυρίστηκε"

Η φίλη Ολίβια, που περιμένει το καλύτερο δώρο της ζωής της, την κόρη της, έσιαξε ένα ωραιότατο γκρουπάκι στο Facebook

για δες το

Είναι η αγαπημένη μου βιοπαλαίστρια η Κοπτοραπτού και στο βλογκ της κεντάει με τα δάχτυλα στο πληκτρολόζιο!!!

να ένα φερσκότατο κειμένο, ένα μέρος του δηλαδή, για να το διαβάσεις όλο με την δέουσα μίνιμαλ εικονογράφηση πάτα πάνω του.

Καλή ανάγνωση

Παλιά, οι τσόντες είχαν υπόθεση. Έβλεπες ας πούμε τη λαίδη Σκορδοπιπίτσογλου να κουτουπώνει τον σταβλίτη, αλλά προηγουμένως είχε γεμίσει το μάτι σου με πλάνα από τον παραδιπλανό δρυμό, με δυο κυματάκια, καμιά πίπα δίπλα σε καμιά ζαρντινιέρα περιοπής.
Υπήρχε ένα βάθος, ένας συναισθηματικός οίστρος – δεν ξέρω αν με παρακολουθείς – και κυρίως είχες μια σιγουριά, ότι η λαίδη Σκορδοπιπίτσογλου στο τέλος θα έκανε 18 παιδιά με τον σταβλίτη, κοινώς θα την αποκαθιστούσε λευκή και άσπιλη (και χοντρή και σακουλιασμένη, αλλά δεν ‘ν’ της ώρας) στα μάτια της κοινωνίας.
Επίσης, εκτός από το βασικό σενάριο, υπήρχε ένας μπαγλαμάς σκηνοθέτης που εξηγούσε στη λαίδη που να στήσει τον απαυτό της και από ποια γωνία λήψης θα της τον έβγαζε πιο φακάμπλ, όχι έτσι αβέρτα κουβέρτα στήσου και κάτσε να σε παλαμαριάσουνε.
Για να μην μπω στη διαδικασία να αναφέρω, ότι με τις παλιές καλές τσόντες, υπήρχε ένα συναισθηματικό δέσιμο. Εσένα, δηλαδή, δεν σου θυμίζει τίποτα η «Εμμανουέλα στην Αφρική»; (Στην Ασία ή στο Περιστέρι έστω;). Δεν σου κάνει κάτι όλη αυτή η μουσική, όλο αυτό το τιριτόμπα που η γυναίκα είναι τόσο τσούλα και ταυτοχρόνως τόσο κυρία και ο άντρας τόσο φιφίτσουλας – την έχει πάντα, έτοιμη, ρε παιδί μου – και τόσο τσέτλεμαν ταυτοχρόνως;
Δεν αισθάνεσαι, ότι τις παλιές τσοντόβιες – τουλάχιστον, πριν την Τζένα Τζέιμσον, γιατί από εκεί άρχισε η έκπτωσις – και στα τέσσερα με τέσσερις να τις δεις και πάλι ένα σέβας θα τους το ‘χεις;
Και ξαφνικά έρχεται ένα όργιο της πλάκας, λόου μπάτζετ και με παγκοσμίως άγνωστους πρωταγωνιστές, σε ένα – υποθέτω – τριζάτο νοσοκομειακό κρεβάτι να σ’ τα κάνει όλα μούτι.