Είναι άγριο πράγμα ο θάνατος.
Είναι ακόμη πιο άγριος όταν γίνεται γιορτάρες μέρες.
Οι κοντινοί του άνθρωποι μέρες τώρα δεν μπορούσαν να πιστέψουν αυτό που ήρθε τελικά χθες το βράδυ.
Δεν ήθελαν.
Ο Κακαούνης ή Κακαού, όπως τον λέγαμε, ήταν από τα καλύτερα που μου έχουν συμβεί στην επαγγελματική μου ζωή. Κι αυτό είναι κάτι που το ξέρουν ότι το λέω και το εννοώ οι συνάδελφοί μου χρόνια τώρα.
Ένας συνεργάτης που ήξερε να εμπνεει, να φανατίζει, να … ρίχνει καντήλια, και να εκτιμάει τους συνεργάτες του. (μη νομίζεις ότι αυτό είναι αυτονόητο)!
Δεν ήμουν ποτέ κοντινός του άνθρωπος, αν και για ένα χρόνο στο μέγκα ήμουν η φωνή στο αυτί του, στο κοντρόλ της εκπομπής του στο Μέγκα. Και πριν από χρόνια, το 94-95 στο ΣΚΑΪ, όταν ήταν γενικός διευθυντής, κι εγώ ούτε τον ήξερα, με φώναξε, μια στγμή που κάναμε χαβαλέ με συναδέλφους κι είχα ρίξει μια συρταριέρα και πάγωσα και είπα … τώρα την κάτσαμε, και μου ανέθεσε την αρχισυνταξία μιας εκπομπής. Και όταν τον έβλεπα χαράματα στο Μέγκα, να ξύνει με το κοπίδι του το μολύβι του – πάντα έτσι έκανε – και να βάζει σε κύκλο τα θεματα που ήθελε να σχολιάσει και να γράφει τα σχόλια του για το "καλημέρα σας" στην αρχή της εκπομπής. Και να εξαφανίζεται μόλις "εσκαγε" ένα θέμα και να παίρνει τηλέφωνο και να λέει: πάω στο θεμα, στείλτε κάμερα. Και να έρχεται ακόμη πιο νωρίς απ’ ό,τι χρειαζόταν στη δουλειά, για να κάνει λίγο μασάζ για να μην πονάει στην πλάτη του πριν αρχίσει την εκπομπή. Και να μας βγάζει για κρητικό φαγητό και ποτό τους συνεργάτες του και να χαμογελάει πονηρά και να γίνεται το συνήθως αγριωπό πρόσωπό του σαν φατσούλα μιρκού αγοριού. Και να μπερδεύει τα ονόματα – ποτέ δεν κατάλαβα πότε το έκανε επίτειδες και πότε του ξέφευγε – ήταν αλεπού!
Είναι άγριο πράγμα ο θάνατος, η απώλεια και ειδικά όταν γίνεται χρονιάρες μέρες
Καλό ταξίδι Κακαού!
Share on Facebook