Από τα “τραγουδιστά” six pack στο λουρί της μάνας
Μιθριδατισμός: Μιθριδατισμός αποκαλείται η πρακτική της αυτοπροστασίας από τη δράση ενός δηλητηρίου μέσω της σταδιακής αυτοχορήγησης σε μη θανατηφόρες δόσεις.
Ο όρος προέρχεται από τον Μιθριδάτη ΣΤ’, βασιλιά του Πόντου, ο οποίος εξαιτίας του μεγάλου φόβου του μήπως τον δηλητηριάσουν χορηγούσε στον εαυτό του βαθμιαία αυξανόμενες μη θανατηφόρες δόσεις δηλητηρίου, ώστε να αναπτύξει τελικά ανοσία. Σύμφωνα με τη μυθολογία, μετά την ήττα του από τον Πομπήιο, ο Μιθριδάτης αποπειράθηκε να αυτοκτονήσει χρησιμοποιώντας δηλητήριο αλλά απέτυχε λόγω της ανοσίας που είχε αναπτύξει και τελικά κατέφυγε σε έναν μισθοφόρο για να τον διαπεράσει με σπαθί.
Γενικά, δεν υφίσταται κάποιος πρακτικός λόγος, κάποιο πλεονέκτημα ή το παραμικρό όφελος για τη διενέργεια μιθριδατισμού εκτός για επαγγελματικούς ή παρόμοιους λόγους, όπως για παράδειγμα από υπαλλήλους ζωολογικών κήπων, ερευνητές και καλλιτέχνες του τσίρκου οι οποίοι έρχονται σε στενή επαφή με δηλητηριώδη ζώα. Ο μιθριδατισμός δοκιμάστηκε με επιτυχία στην Αυστραλία και τη Βραζιλία καθώς επιτεύχθηκε πλήρης ανοσία ακόμη και σε πολλαπλά τσιμπήματα από δηλητηριώδεις κόμπρες και οχιές. Ο Μπιλ Χάαστ (Bill Haast) αυτοανοσοποιήθηκε με επιτυχία στο δηλητήριο διαφόρων ειδών δηλητηριωδών φιδιών.
Ο όρος χρησιμοποιείται και μεταφορικά για να περιγράψει τη σταδιακή εξοικείωση και αποδοχή πραγμάτων που προηγουμένως θεωρούνταν ιδιαίτερα επικίνδυνα.
και μετά από τα ενημερωτικά ας περάσουμε στα δικάαααα μας!
Θέλω να πω δηλαδή ότι ξεκινήσαμε πριν από ολίγα χρόνια να τον παίζουμε (τινές εξ ημών) με τις βυζάρες που ξελιγωμένα παρακολουθουσαμε στα κλειδαροτρυπικά ριάλιτι.
Εν συνεχεία τα σπάγαμε στα μπουζούκια με τους νικητάς αυτών και ακόμη πιο εν συνεχεία το κέφι έγινε … τσακίρ με νικητάς ειδικών ριάλιτι που έβγαζαν τραγουδιστάς και τραγουδιάρες. Πώς ο Αμάραντος βγάζει κομμώτριες? Καμμία σχέση, γιατί ο ο Αμάραντος δεν κοιτάζει πώς είναι οι κοιλιακοί του μαθητού και τα βυζά της μαθητρίας.
(έλα σταματείστε την ιστορία "δεν είναι όλοι έτσι" … προφανώς!!!)
Επειδή η γη γυρίζει, η ιστορία προχωρά, η ζωή συνεχίζεται και η μαλακία πάει σύννεφο και το σύννεφο φέρνει βροχή, βροχή τα ριάλιτι που έβγαζαν επαγγελματίες της διασκέδασης, της αγροτιάς, κάθε πτυχής της ζωής μας κι έτσι το όνειρο από πλαστικούρα έγινε … design.
Kai φτάσαμε στην τηλεοπτική εξιλέωση του μαμόθρεφτου. Φτάσαμε στην εξύψωση του θεσμού της αποτυχημένης μάνας ίσαμε με το ψηλότερο κτίριο του κόσμου στο βυθιζόμενο Ντουμπάι.
Η αποτυχημένη μάνα (και πατέρας αλλά αυτός δε φαίνεται) γίνεται το σύμβολο της νέας γενιάς επαγγελματικού προσανατολισμού και βγάζει την αποτυχία της στο κλαρί, να του βρει μια σα και τη μούρη της για να κλείσει τα μάτια της ευτυχίσμενη που το υποπροϊόν μιας συνουσίας (ίσως και της μοναδικής που είχε) τριγυρίζει φλερτάροντας έναν τηλεοπτικό φακό αντί να καμακώνει κανά κορίτσι. Πεπεισμένη πλέον, η μάνα, ότι η μαλακία ούτε κουφαίνει, ούτε τυφλώνει και άρα τζάμπα τρόμαζε το μανάρι της ή και του τον έπαιζε για να είναι σίγουρη ότι το δικό της παιδί δε θα βγει στην κοινωνία με τρίχες στην παλάμη, βγαίνει αποφασισμένη στην τελεόραση να πουλήσει την πραμάτεια της.
Ντορή μη φεύγεις … θα φαρμακωθώ …. α, ρε δόλια Χέλμη και νά ‘ξερες ότι εμείς δεν μπορούμε να χαρούμε ούτε το φαρμάκι ….
όσο φαρμάκι και να πιούμε δε γλυτώνουμε γιατί κάναμε πολύ παρεα με τον Μιθριδάτη και η μόνη λύση είναι … δε θέλω να το σκέφτομαι.
Ξέρεις … ζούνε ανάμεσά μας, τα υποπροϊόντα που λέγαμε παραπάνω:
όλοι αυτοί που τους λες "μαλάκα" και γεμίζει ο στόμας σου, τέτοιοι είναι!
Απλώς δεν προλάβανε να βγούνε όλοι στας οθόνας. Υπάρχει όμως ελπίς … βλέπεις οι οθόνες όσο μεγαλώνουν τόσο … φτηναίνουν. Αλλά όλοι ξεχνανε ότι η φτήνια τρώει τον παρά!
Μέχρι να επανέλθει η μνήμη όμως είμαστε αναγκασμένοι να βλέπουμε μαμάδες που αντί να κρύβονται ή να κάνουν τριχιά να πνιγούν τη νταν-τέλα που πλέκουν on camera, να στέκονται αγέρωχες και να ψάχνουν τους κλώνους τους για να το κάνουν με το γιοκα τους … για να μη χαθεί … η συνταγή!!!
Τρόμος με πιάνει μη βγάλω τέτοια παιδιά.
Share on FacebookTags: ριάλιτι, σχόλια, σάτιρα, Μιρθδατισμός, μνήμη
January 13th, 2010 at 20:09
λολ για που λες; Μια νύφη για το γιο μου;;; χαχαχαχα!
Ούτε ένα δεν καταδέχτηκα να δω!!!!!
January 14th, 2010 at 13:55
τι έγινε ρε παιδιά;
Τι έχασα; πέστε μου και μένα;
(τα παιδιά Γιάννη μου δεν γίνονται εκ παρθενογεννέσως, ούτε πέφτουν με αλεξίπτωτο.Οπως είσαι συ, θάναι και τα παιδιά σου.Υπογραμμένο.:))
July 23rd, 2010 at 10:37
Πολύ ψηλά έχουν σηκώσει τον αμανέ οι εποπτευόμενοι γνωσιακοί θεραπευτές στην Ελλάδα και ζουν με ψευδαισθήσεις ότι μπορούν να διαλύουν και οικογένειες ή να έχουν γνώμη και για τη διδασκαλία των λατινικών
Η κόρη μου τελειώνοντας τη Β’ Λυκείου, παρά τα ιδιαίτερα φροντιστηριακά μαθήματα που είχε κάνει με τη δασκάλα της, έφερε κάτι αποτελέσματα, στα Λατινικά (βαθμό 10) και Ιστορία (βαθμό 2) που δεν έδειχναν ότι είχε γίνει συστηματική δουλειά (μάλλον έδειχναν συστηματική κοροϊδία της δασκάλας, με συμπαιγνία της κόρης).
Σαν πατέρας πήρα την υπόθεση στα χέρια μου και άρχισα να της κάνω εγώ Ιστορία Γ’ Λυκείου κατεύθυνσης και Λατινικά επίσης κατεύθυνσης.
Διαπίστωσα ότι το βιβλίο της Ιστορίας Γ’ Λυκείου είναι δυσκολότατο, αλλά, έχοντας διαβάσει πολλή ιστορία στη ζωή μου, της κάνω καθημερινά μαθήματα στην Ιστορία, αναλύοντας σε βάθος τα γεγονότα της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας, εξηγώντας της όλες τις λέξεις που δεν ξέρει, και δίνοντας άπειρα παραδείγματα και παραλληλισμούς με σημερινά γεγονότα (π.χ. το «δυστυχώς επτωχεύσαμεν» του Χαρίλαου Τρικούπη), ώστε να της αποτυπώνονται ζωντανά και όχι μηχανικά με ιδεοληπτικές περιλήψεις που δίνουν συνήθως οι δάσκαλοι και στη συνέχεια επιφορτίζουν τους γονείς να τα τοποθετήσουν με εγχείρηση στον εγκέφαλο του παιδιού τους. Παράλληλα, είναι μια ευκαιρία να πιάνω σοβαρές συζητήσεις για θέματα ιστορίας που έχουν προεκτάσεις και σήμερα.
Επίσης διαπίστωσα ότι η κόρη μου μάθαινε απέξω μηχανικά και «φωτογραφικά» την ερμηνεία του λατινικού κειμένου και μόνο, χωρίς να αναλύει και να μαθαίνει τους κανόνες, τις κλίσεις τη σύνταξη και τα παραδείγματα φράσεων του κειμένου, που θα διευκόλυναν τη σωστή εκμάθηση και προετοιμασία του υποψήφιου για εξετάσεις στα Λατινικά. Ο λάθος, σκιτζήδικος, τρόπος που είχε μάθει η κόρη μου να μελετά λατινικά, αποτυπώθηκε στο γραπτό της στις απολυτήριες εξετάσεις, όπου έγραψε πολύ καλά τη μετάφραση (=φωτογραφική μνήμη) και μηδέν στις γραμματικές και συντακτικές παρατηρήσεις, ώστε ο μέσος όρος του γραπτού βγήκε δέκα (10).
Επειδή η γνωσιακή ψυχίατρος που φρόντιζε την κόρη μου, είχε βάλει σαν στόχο απλά και μόνο να εμποδίσει την δική μου παρέμβαση και βοήθεια στην κόρη μου, και την ενεθάρρυνε να μην κάνει την παραμικρή υποχώρηση, μπροστά στη διασκέδαση, μπροστά στην τεμπελιά, δίνοντάς της την εντύπωση ότι οι εξετάσεις για το Πανεπιστήμιο (σχολή δυσκολότατη με υψηλότατη βάσεις που διάλεξε η ίδια χωρίς να συμβουλευτεί τους γονείς της) είναι καθαρά θέμα του πατέρα και δεν πρέπει η ίδια να ασχολείται κλπ, ανέστειλα επ’ αόριστον τις θεραπευτικές συνεδρίες.
Η γνωσιακή ψυχίατρος δεν έμεινε με σταυρωμένα χέρια. Χωρίς να το μάθω, συμβούλευσε την γυναίκα μου τα εξής: «Να πάτε με την παλιά δασκάλα ιδιωτικών μαθημάτων, στο Λύκειο και να ζητήσετε να δείτε το γραπτό της κόρης σας στα Λατινικά. Εσείς να μην το δείτε το γραπτό. Εσείς να μείνετε έξω από την αίθουσα. Μέσα θα μπουν μόνο η κόρη σας και η δασκάλα φροντιστηριακών μαθημάτων. Μετά θα σας πουν τι διαπίστωσαν. Εσείς δεν πρέπει να δείτε το γραπτό γιατί δεν πρέπει να επέμβετε στο ρόλο του δασκάλου».
Η γυναίκα μου έκανε τα παραπάνω σύμφωνα με τις ρητές οδηγίες της γνωσιακής ψυχιάτρου. Δεν αισθάνθηκε την παραμικρή ντροπή για τη συμπεριφορά του ραγιά που έδειξε με την πράξη της αυτή, απέναντι στην δασκάλα των ιδιωτικών μαθημάτων που μας είχε κοροϊδέψει τόσους μήνες με τέτοιο άθλιο τρόπο αποκλειστικής αποστήθισης των μεταφράσεων των Λατινικών.
Θα μου πείτε, «καλά, η γυναίκα σας δεν κατάλαβε την κοροϊδία;». Όχι δεν την κατάλαβε, επειδή και εκείνη κάνει «γνωσιακή συμπεριφοριστική θεραπεία» με μια λεπτούλα γνωσιακή ψυχολόγο, η οποία την είχε δασκαλέψει: «με κανένα τρόπο μην υποκαταστήσετε τη δασκάλα», «να μην κάνετε μάθημα Αρχαίων ή Νέων Ελληνικών ή Έκθεσης στην κόρη σας, έστω και αν ξέρετε άριστα ελληνικά», «Δεν πρέπει, θα κάνετε κακό στην κόρη σας».
Τώρα και η γνωσιακή ψυχίατρος και η γνωσιακή ψυχολόγος, είναι απόλυτα πεπεισμένες ότι είμαι τόσο στριμωγμένος που δεν έχω άλλη διέξοδο, παρά να συνεχίσω να σκορπάω τα λεφτά στο δρόμο, στον πρώτο τυχόντα, επειδή ακριβώς το υπέδειξαν στη σύζυγό μου, οι δύο γνωσιακές θεραπεύτριες, που έχουν διδαχτεί ότι δεν μπορούμε να ζήσουμε χωρίς αυτές πλέον. Κούνια που σας κούναγε! Είμαστε μόνο στον τρίτο μήνα εφαρμογής των οικονομικών μέτρων εφαρμογής του Μνημονίου που υπέγραψε η Ελλάδα με την Τρόικα (Ευρωπαϊκή Επιτροπή, Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και Διεθνές Νομισματικό Ταμείο). Να τα πούμε πάλι σε ένα χρόνο;
Θα ζητήσει άραγε συγγνώμη γι’ αυτά η γνωσιακή ψυχίατρος; «Συγγνώμη»; Μοιάζει σαν ανέκδοτο.
Υπόψη ότι η παραπάνω γνωσιακή ψυχίατρος για να κάνει θεραπεία στην κόρη μου με παρέπεμψε να της κάνει ένα ψυχολοτικό τεστ Rochard μία γνωστή της ψυχολόγος που πήρε 140 Ευρώ χωρίς απόδειξη. Τώρα, που δεν έχουμε απόδειξη, πως θα αποδείξουμε ότι κάναμε το test Rochard αν πάμε πουθενά αλλού; Και πως είμαστε σίγουροι ότι έχει γίνει πράγματι αξιολόγηση; Αν ποτέ το επικαλεστούμε σε άλλον θεραπευτή, εκείνη θα μπορεί να αμφισβητήσει όχι μόνο ότι έχει κάνει το Rochard αλλά και θα μπορεί να πεί ότι δεν μας έχει δει ποτέ στη ζωή της;
Είναι άραγε σύμπτωση για το πώς εφαρμόζουν τη γνωσιακή συμπεριφοριστική θεραπεία, το γεγονός ότι και η ψυχίατρος και η ψυχολόγος έχουν και οι δύο μετεκπαιδευτεί στο Ινστιτούτο Έρευνας και Θεραπείας της Συμπεριφοράς;