καλημέρα, καλημέρα
τι κακό αυτό το φετεινό, έχω κόψει το κάπνισμα από τον Σεπτέμβριο και όμως: ο λαιμός μου μ’ εχει σκίσει φέτος. Πάλι ειμαι σπίτσλες! δε μιλώ, όχι από άποψη, όχι για διαμαρτυρία, όχι γιατι δεν έχω τι να πω. ΔΕΝ μπορώ να μιλήσω. Μάλλον είναι το σοκ από το κόψιμο του καπνίσματος ή … ή ο λαιμός μου έχει ψυχή και καρδιά και τώρα που τον άφησα άκαπνο με εκδικείται! Περίεργος γδικιωμός, αλλά εγώ δεν μιλώ και πονώ!!!
Εξακολουθούμε όλοι μας να μιλάμε με μισόλογα και να μη λέμε φόρα παρτίδα αυτό που θέλουμε, για όποιον/α θέλουμε. Γιατί? Γιατί είμαστε καλοί άνθρωποι? Όχι! Απλώς φοβόμαστε τις όποιες συνέπειες. Μικρές ή μεγάλες, τις φοβόμαστε. Αλλιώς γιατί δεν λέμε με το όνομά τους όποιους εννοούμε κάθε φορά? Νομίζω ειναι να μη γίνει η αρχή! Είμαστε κοντά? So farway so close!!!
Είδα στις ειδήσεις τον Θαπατέρο να κάνει ένα κωλοδάχτυλο σε κάποιους. Λες? Λες αν "λυθούν" οι πολιτικοί κι αρχίσουν να εκφράζονται όπως οι κανονικοί άνθρωποι – πάντα με μέτρο ε!!! – να γίνει κι η ζωή που οραματίζονται για μας πιο κανονική?
Για πες?
δεν έχεις να πεις τίποτα?
καλά!
ούτε κι εγώ – επι του παρόντος
καλό σου-κου!!!
Share on Facebook