Kalimera
mi se ksenizoun ta greeklish. Einai mia endiamesi katastasi. Pos to leei o Dante gia to dromo pros tin kolasi?
Η τελευταία μέρα τ’ Απρίλη είναι και η τελευταία μέρα της Hell-ass όπως την ξέρουμε. Ούτε καν όπως τη θυμούνται οι μαμάδες και οι μπαμπάδες μας – ενδεχομένως και εμείς οι λιιιιγο πιο μεγάλοι. Αυτό από μονο του απαραιτήτως κακό δεν είναι. Είναι όμως γιατί ενώ η χώρα και πολλές από τις δομές της δεν θα υπάρχουν απο Δευτέρα – όπως οι δίαιτες … – θα εξακολουθήσουν να υπάρχουν όλοι αυτοί που μας έφεραν εδώ που είμαστε. (δεν εννοώ ως φυσική παρουσία, να ΄ναι καλά – εννοώ ως πολιτικοί, υπουργοί, πρώην υπουργοί … ως Μέρος του Προβλήματος που ψηφοδεώς επιδιώκουν να μας επιβάλλουν τις λύσεις τους.
Υπάρχουν δε ακόμη μερικοί που "απορούν" πώς μπορούμε να υπάρχουμε "εμείς" που δεν πιστεύουμε στον πράσινο-οραματιστή Γιώργο που σαν τον καβαλάρη συνωνόματο άγιο θα σφάξει στο γόνατο το κακό και όλα θα πάνε καλά χωρίς παράλληλα να μπορούν να δώσουν μια πειστική απάντηση στο ερώτημα: Η Μαρίνα μου και ο Αντωνής μου ετών 3μιση και 5μιση αντιστοίχως, πότε ως Ελληνόπουλα θα ζουν σε ένα χώρο … ας πούμε Ελλάδα χωρίς να χρωστούν τίποτα … ως κράτος??? (άρα θα έχουν μια αξία όσα επιμελώς ετοιμάζονται για μας???)
Παραλλήλως υπάρχουν και οι γαλαζωποί υμνητές του "αχ κυρ-Αντώνη πώς σ’ αγάπαμε" (αλα Μελινα άδουσα οκλαδόν αγκαλία με τα πόδια του Μάνου Χατζιδάκι) που χωρίς να απαντούν στο παραπάνω ερώτημα για τα παιδιά μου προσπαθούν να με πείσουν ότι "ξαφνικά" (αχ ένα ελάφι – που λέει και το ανεκντοτ) οι αγορές μας μίσησαν κι από κει που ο βερεσές έγραφε …κανονικά "ξαφνικά’ απέθανε κι ήρθανε οι κακοί συγγενείς να μας ρουφήξουν το αίμα.
Και τέλος υπάρχουμε κι εμείς οι δημοσιογράφοι, που δε λέμε (πάντα) ψέματα. Αλλά δε λέμε και όλη την αλήθεια: ίσως γιατί δεν επαρκεί ο χρόνος, ίσως γιατί δεν την ξέρουμε και φυσικά ίσως γιατί δε θέλουμε και δε δίνουμε λογαριασμό σε κανέναν τι θα πούμε, τι θα φωνάξουμε και τι θα κρύψουμε. Είναι δικαιώμά μας, δεν το συζητώ.
Ως πολίτες πάλι έχουμε δικαιώματα – για την ώρα – που καλό είναι να τα διεκδικήσουμε: και τα μικρά τα καθημερινά και τα μεγάλα. Και κατά μόνας και επιτέλους όλοι μαζί. Σε όλη τη γκάμα του volume!!!
Θέλω να βρίσω … πολλούς και πολλά κι εμένα μέσα
Του δανεισμού το καλντερίμι όσοι δε ζήσαν … να παραφράσω την Πόλυ Πάνου – θυμάμαι καλά?
Του λιμανιού το καλντερίμι όσοι δε ζήσαν να που δεν ξέρουν τι ‘ναι πόνος και καημός, πώς κλαίει ο άνθρωπος που τα όνειρά του τώρα σβήσαν, πόσο πικρός του κόσμου ο κατατρεγμός. Πνιχτές ανάσες και βρισιές, βαμμένα χείλια παγωμένα στις γωνιές. Κι είναι θάνατος αργός του πεζοδρόμιου ο νόμος ο σκληρός. Πληρωμένες αγκαλιές ιστορίες τραγικές γράφονται μέσ’ στις κρύες φτωχογειτονιές. Το τραγούδι σπαραγμός η ζωή κατατρεγμός, το καλντερίμι ένας ατέλειωτος καημός. Του λιμανιού το καλντερίμι όσοι δε ζήσαν, να που δεν ξέρουν τι ‘ναι πόνος και καημός. Πώς κλαίει ο άνθρωπος που τα όνειρά του τώρα σβήσαν, πόσο πικρός του κόσμου ο κατατρεγμός. Σβήσαν τα φώτα στα στενά του λιμανιού τα καλντερίμια σκοτεινά και σταμάτησε η ζωή το ψέμα το φτασιδωμένο της να ζει. Πίκρα, δάκρυ, στεναγμός ξεχαστήκαν κι ο καημός έγινε όνειρο γαλάζιος ουρανός και τα πρόσωπα χλωμά, κουρασμένα τα κορμιά μέσα στον ύπνο ψάχνουν να ‘βρουν λησμονιά
Στίχοι: Αλέκος Γαλανός
Μουσική: Σταύρος Ξαρχάκος
Πρώτη εκτέλεση: Πόλυ Πάνου
Καλό σου-κου, καλό μήνα και καλά σαράντα
και τέλος από σήμερα εγώ δεν ζω στην Ελλάδα. Αποφάσισα ότι την πατρίδα μου πλέον την λένε
Hell-ass
Share on Facebook
