Giannis Kafatos

τον κυρ Μπομπ. (το κείμενο από το FB)
Όχι που τον άκουσα. Χάρηκα που έστω στα εξηντατόσα αυτουνού και τα 41 δικά μου τον είδα από κοντά.

Είχα φάει τα δάχτυλά μου στην ακουστική, με τον ενσωματωμένο μαγνήτη παρακαλώ, για να μάθω τ’ ακόρντα ένα σε κάθε λέξη stuck-inside-the-mobile-with-the-mephis-blues-again. Είχα μάθει πολλά τραγούδια του. Άλλα γιατί μου άρεσαν τα λόγια, άλλα γιατί μου άρεσε η μουσική!

Δεν περίμενα χθες το βράδυ ν’ ακούσω τον ἑπαναστάτη Ντίλαν. Θα ήταν άλλωστε μαλακία. Επαναστάτης είναι κανείς στα 20, στα 25. Στα 40 και στα 60 μπορείς να είσαι πρωην επαναστατης ή γραφικός.
Ο Μπομπ Ντίλαν χθες στη Μαλακάσσα έγινε αιτία να μαζευτούμε πολύς κόσμος. Όλων των ηλικιών. Για να τον δούμε.

Αυτό που ακούσα εγώ ήταν μια ωραία μπάντα γάμου όπως είπα στον κουμπάρο μου το Δημήτρη που πήγαμε παρέα και στηθήκαμε μπροστά μπροστά "τουλάχιστον να τον δούμε". Όλα τα κομμάτια παιγμένα "φούστα-μπλούζα" … λα μεμ σοζ ρε παιδί μου. Πώς το λένε … Ίδια.

Δεν περίμενα ν’ ακούσω ούτε μια κουβέντα από τον Ντίλαν. Δεν πήγα με αυταπάτες. Παρ’όλα αυτά ενοχλήθηκα. Ούτε ένα "γεια"! Φοβήθηκα οτι κάποια στιγμή θα βγει ο κουμπάρος να πει δου λόγια για το ζευγάρι.
Μη χειρότερα.
no feelings @ all! ούτε στο προγραμματισμένο ανκορ. All along the watchtower, Like a Rolling Stone τιποτα! Νάδα!
Τον είδα όμως. Τις ρυτίδες, τα δάχτυλα, τη φυσαρμόνικα (ποτέ δεν κατάφερα να βγάλω ούτε νότα και μου έμεινε η βάση για να παίζω συγρόνως με την κιθάρα, μέχρι που τη χάρισα σε καποιον πιο χαρισματικό στη φυσαρμόνικα από μένα).
Τον είδα όταν προσπαθούσε να ξεμπλοκάρει το καλώδιο του δεύτερου μικροφώνου και τα πήρε στο κράνος, αλλά συνέχισε να τραγουδάει, να τραβάει, να κοιτάει προς το μέρος που οι βοηθοί σκηνής τον έπαιζαν προφανώς και στο τέλος να πηγαίνει και να ξεκολάει το καλώδιο κάτω από το αρμόνιο.
Άλλο ένα folder στο κεφάλι μου στο section "music leggends"
Nice 2 see u Mr Zimmerman aka Bob Dylan. Thanxxx 4 the memories!!!

Η κόκα κόλα λάιτ, ένα λαμπατέρ με μικρό καλώδιο (άρα προβληματισμός για το φωτισμό), ένα παλιό γραφείο τύπου "πι" (άσε τι είχα πάθει με ένα τέτοιο πριν από χρόνια: γέμισε σαράκι …) αντιμετωπίζουμε παρεμφερή ζητήματα οφθαλομολογικού χαρακτήρα και η επίσκεψη στο σπίτι του συγγραφέα και όπως ανακάλυψα και συναδέλφου – δημοσιογράφου – έγινε πιο οικεία -φαινόταν άλλωστε από το τηλέφωνο.

Ο Νίκος Δαββέτας έχει δώσει μια πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη στη Μαίρη Παπαγιαννίδου (Βήμα)  με αφορμή την έκδοση του βιβλίου του "Η Εβραία Νύφη".
Αντιγράφω:"ΗΕβραία νύφη, μαζί με τα μυθιστορήματα Το Θήραματο 2004 και Λευκή πετσέτα στο Ριγκ το 2006, συγκροτούν μιαν άτυπη τριλογία με φόντο τη μεταπολεμική μας Ιστορία. Ωστόσο και τα τρία βιβλία μου διαδραματίζονται στο παρόν. Από το παρόν ξεκινά η πλοκή τους για να κατα γράψει μέσα από διαδοχικά φλας μπακ τον αντίκτυπο συγκεκριμένων ιστορικών γεγονότων στις νεότερες γενιές. Και επιδιώκω αυτή την προσέγγιση γιατί πιστεύω πως μόνο κατανοώντας το παρελθόν μας μπορούμε να ερμηνεύσουμε το παρόν. Μου κάνει μάλιστα τρομερή εντύπωση η απαξιωτική στάση ορισμένων Ελλήνων σχετικά με το πρόσφατο ιστορικό παρελθόν μας, τη στιγμή που σε ολόκληρη την Ευρώπη γράφονται και διαβάζονται παρόμοιας θεματολογίας βιβλία. Από τους νομπελίστες Γκύντερ Γκρας, Ιμρε Κέρτες και Χέρτα Μίλερ, ως τον Σεμπάστιαν Μπάρι, τον Πιέρ Ασουλίν, τον Χαβιέρ Θέρκας, τον Αντόνιο Μολίνας και τον Αλεσάντρο Μπάρικο, η Ιστορία πρωταγωνιστεί. Θυμηθείτε την περσινή διπλή επιτυχία- ως κείμενο και ως φιλμ – του Μπέρχαρντ Σλινκ με το “Διαβάζοντας στη Χάννα”. Και προβληματίζομαι γιατί στη χώρα μας ένα βιβλίο π.χ. για τον ιρλανδικό ή τον ισπανικό εμφύλιο φαίνεται πως ενδιαφέρει περισσότερους αναγνώστες από ό,τι ένα βιβλίο για τον ελληνικό. Μήπως κάποιοι συμπατριώτες μας φοβούνται να κοιτάξουν το είδωλό τους στον καθρέφτη;".

Δε νομίζω ότι χρείαζεται να σου πω εγώ περισσότερα. Ο κύριος Νίκος Δαββέτας διαβάζει δύο χαρακτηριστικά αποσπάσματα από το βιβλίο του. Για μια ακόμη φορά είμαι τυχερός -μου άνοιξε το σπίτι του (εκτός από το μυαλό που το κατάφερε με το βιβλίο του)."Η Εβραία Νύφη" κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κέδρος.

Καλή προβολή

Ποιος ήρθε? ο Μαντέλης?

πού πήγε?

Καλημέρα μαλάκα! Αντε πλήρωσε για την καφετιέρα-ψυγείο-καταψύκτη-κουζίνα-εντοιχισμένο φούρνο-σου! Αντε πλέρωσε γιατί ο Μαντέλης τα παντελόνιασε. Μαζί του κι άλλοι. Στον κωδικό 101.000 εχει σκυλιάσει από χθες ο κύριος Αϊβαλιώτης ότι κρύβονται και Δημοσιογράφοι.

Καλημέρα στη χώρα που χρόνια τώρα βασική αρχή είναι ότι Κλέφτης είναι όποιος Πιάνεται! Κατάλαβες? Έτσι μεγάλωσες κωλοπαπάρι. Αρχιδόμαγκα του κερατά. Έτσι σε μεγάλωσε η γαμημένη προηγούμενη γενιά που μόλις είδε ξυρισμένη μασχάλη καύλωσε κι άρχισε να γαμεί ό,τι έβρισκε μπροστά της, Και το πρώτο που βρήκε ήταν η κωλοχώρα που μας έκανε ανθρώπους. Σκατά στη μουρη μας. Ολωνόνε! Ολοι έχουμε τις ευθύνες μας.Παπαρομαλάκα σκάσε και πλήρωνε τους. Από την εποχή που κάποιος "εκανε ένα δωράκι στον εαυτό του" μέχρι χθες που ο Μαντέλης είπε "α, διακόσια χιλιάρικα ευρώ στο λογαριασμό του κολλητού μου στην Ελβετία …" μεγαλώνεις λάθος και λαθραία. Γι’ αυτό σε βρίζουν οι γερμανοί. Αυτοί που πετάνε τη λάμπα επειδή συμπλήρωσε τις ώρες που λέει ο κατασκευαστής ότι δουλεύει σωστά κι ας ανάβει ακόμη!
Μας βρίζουν και γελάνε με τα χάλια μας. Αν δεν ήταν η Γερμανική δικαιοσύνη έναν πούτσο δε θα είχαμε πάρει χαμπάρι.Κατάλαβες?

Κι εγώ που βρίζω τι κατάλαβα? Το στυλ της κωλόγριας δεν αντιγράφεται, ούτε και μ’ ενδιαφέρει να το αντιγράψω. Βρίζω όμως για να ξεσπάσω κάπου. Έστω στον αέρα που αναπνέω. Μπας και φτάσει στα πνευμόνια και αυτών που θα ήθελα να βρίσω κατάμουτρα. Τι αρχίδια αέρας είναι αν δεν πηγαίνει παντού!
Δε θέλω να διαχειριστώ το θυμό μου και άλλες αμερικάνικες παπαριές. Στην αμερική ολόκληρος πρόεδρος απολογήθηκε για ένα τσιμπουκι (όπως πολύ επιτυχημένα είπε ο Οικονομέας προχθες το πρωί). Βλέπεις τα "αμερικανάκια"! Ενώ εδώ εσύ Ελληνάρα καραπουτσοκλή μου … βρίσε απλώς γιατί ποτε δε θα δεις κανένανε να απολογείται  ή πολύ περισσότερο να ζητάει συγνώμη για τα γαμισιάτικά του, κι ας μάς εχουν κάνει όλους μούσκεμα τα φλόκια τους!!!

Σήμερα τα έχω πάρει στο κρανίο και δημοσίως! Δεν μπορώ πια. Αύριο γίνομαι 41. κατάλαβες μ’εχει πιάσει η κρίση των 41! κατάλαβες?

Δε γουστάρω άλλο να ζω σα να μου κάνουνε μονίμως πλάκα. Κατάλαβες!

Θέλω να γίνει κάτι και να αισθανθώ ότι τους γαμάω κι εγώ, όπως τόσα χρόνια με γαμάνε αυτοί. Κι εμένα και τον πατέρα μου, που ‘τρεχε κάποτε η μάνα μου να παρακαλέσει τον έφορο να μην τον βάλει φυλακή για ένα καθυστερημένο χρέος στην εφορία επειδή την επόμενη χρονιά από τα γαμημένα "υπερκέρδη" του έκλεισε η εταιρεία που δούλευε κι έμεινε χωρίς δουλειά και μας ψώνιζε η γιαγιά μέχρι να ορθοποδήσουμε. Υπάλληλος σε ναυτιλιακή εταιρεία. Σημειωτής. Πού όταν είχε καράβι να αδειασει εμενε 3 και 4 μέρες στο λιμάνι -τοσο που όταν ήμουν μικρόςκαι δεν καταλάβαινα, νόμιζα ότι είναι ναυτικός(και όταν γυρνουσε σπίτι κοιμόταν και δεν τον εβλεπα)! Κατάλαβες! Και την αδελφή μου, και βλέπω ότι συνεχίζεται το πήδημα και στα παιδιά μου.

όμως εγώ … δεν!

Γι’ αυτό ελπίζω ότι καποιοι που … δεν …  κάτι θα κάνουν και θα μας βρουν στο πλευρό τους. Αυτά που δε φωνάξαμε όταν επρεπε, μπορούμε να τα φωνάξουμε τώρα! Πρέπει -τουλάχιστον.
Σε κάποιους το χρωστάμε.

Σήμερα το Ραδιο Friday δεν έχει μουσική. Έχει τύψεις, έχει απογοήτευση, έχει νεύρα, έχει θυμό, έχει θλίψη, έχει κατάθλιψη, έχει μανία, έχει αγωνία, έχει φόβο, έχει άγχος, δεν έχει λογαριασμό στην Ελβετία, έχει έναν λογαριασμό στην Πειραιώς που περιμένει να γεμίσει με την επόμενη μισθοδοσία. Μπορούν όλα αυτά να αποτελέσουν μουσική? Δεν ξέρω. Μάλλον όχι. Εγώ τα έχω όλα αυτά! Θυμό, θλίψη, αγωνία, κατάθλιψη,φόβο,άγχος,μανία. Εγώ! Που αύριο γίνομαι 41 και είμαι ένας μαλάκας και μισός που άφηνα τόσα χρόνια τους μαντέληδες να γελάνε στη μούρη μου, να παίζουν με το μέλλον μου και τελικά με το μέλλον των παιδιὠν μου.

Δεν μπορώ να σου πω ότι τον γνωρίζω καλά, παρά το γεγονός ότι τον ξέρω.  Μπορώ όμως να σου πω ότι ειναι από τις κλασικές περιπτώσεις πολύ δυνατού ομιλητή. Ξέρει πώς να σου κρατήσει το ενδιαφέρον. Το ίδιο και ως συγγραφέας.

Παρακολουθώ μια σειρά "μαθημάτων" που κάνει για την "τέχνη του γονιού" στην "αιθουσα διδασκαλίας" του πολυχώρου των εκδόσεων Μεταίχμιο.

Όπως καταλαβαίνεις η άποψή μου είναι από πρώτο χέρι. Με οδηγούς το μπεστ σέλερ "Τα παιδιά δε θέλουν ψυχολόγο. Γονείς Θέλουν" και το καινούριο του βιβλίο-εγχειρίδιο "Δεν παίζεις μόνο εσύ.Υπάρχουν κι άλλοι – Ηθος και τέχνη στις ανθρώπινες σχέσεις", κάθε Τετάρτη γονείς και δάσκαλος αναπτυσουμε απορίες, λύνουμε απορίες, ανακαλύπτουμε θέσφατα που κανείς δεν είχε σκεφτεί, γενικώς μαθαίνουμε να περπατάμε με πιο σταθερά βήματα σε μονοπάτια που άλλοι έχουν το ταλέντο να τα ανακαλύπτουν νωρίς,εύκολα και μόνοι τους και άλλοι να θέλουν έναν οδηγό – όπως μεσα στη ζούγκλα: πας γιατί σε σαγηνεύει ή γιατί δεν μπορείς να κάνεις αλλιώς αλλά το άγνωστο σε τρομάζει.  

Τέλος πάντων, ας τ’ αφήσουμε αυτά στην άκρη κι ας δούμε τον καθηγητή ψυχολογίας και ψυχαναλυτή να γίνεται αναγνώστης. Μεγάλη μου τιμή.

Και μέσα στη δίνη της ανάγνωσης ανακαλύπτω και το μυθιστόρημα που εξέδωσε πριν από λίγα χρόνια στου Καστανιώτη και ιδού:

Στην προσωπική του σελίδα www.siderman.gr (κατά το spiderman όπως μου επεσήμανε όταν κρατούσα σημείωσεις, θα βρεις κι άλλα ενδιαφέροντα με τα οποία καταπιάνεται όπως τα χάικου, που γράφει και στέλνει στους φίλους και τους γνωστούς του κάθε Δευτέρα – ακόμη και τις προάλλες, του Αγίου Πνεύματος!)

Το διάβασα το βιβλίο, τις μέρες που ήμουν αναγκαστικά ξαπλωτός ενεκα του ατυχήματος. Και ξαφνικά όσο διάβαζα, τόσο αισθανόμουν ότι ήμουν κι εγώ ένα κομμάτι αυτού του παράξενου ταξιδιού. Το είχα στο μυαλό μου συνεχώς, παρά τα υπόλοιπα βιβλία και ταινίες και μουσικές που κατανάλωσα ως "υποχρεωτικώς ξαπλωτός".

Μετά αναζήτησα τον συγγραφέα κύριο Γκιμοσούλη και στο τέλος βρεθήκαμε με τον Κωστή στο φίλοξενο ισόγειο στο Κουκάκι και λέγαμε διάφορα όσο να γίνει ο ελληνικός στο γκαζάκι της κουζίνας. Τον βρήκα να δακτυλογραφεί, "αντιγράφω" το είπε, παιδικά και όχι μονο παραμύθια από το σημεωματάριο του. Γράφει με μηχανικό μολύβι.

Και διαβάζει στην κάμερα μου δύο αποσπάσματα. Το ένα το διάλεξα εγώ, το άλλο το ήθελε ο ίδιος.

Καλή προβολή.

(από το οπισθόφυλλο ) Το φάντασμα ενός άγνωστου άντρα, εγκλωβισμένου μεταξύ αυτού και του άλλου κόσμου, εμφανίζεται σ’ έναν περιπλανώμενο ταξιδιώτη. Του ζητά να βοηθήσει τη γυναίκα του να ξεπεράσει το θάνατό του, ώστε εκείνος να περάσει στην άλλη πλευρά.

Πώς βοηθάς κάποιον να συνεχίσει να ζει; Πώς βοηθάς κάποιον να πεθάνει λυτρωμένος; Ο ταξιδιώτης, η Περσεφόνη και το φάντασμα του άντρα της, ζωντανοί-νεκροί ο καθένας στον κόσμο του, θα διεκδικήσουν την ελευθερία τους. Απροστάτευτοι τόσο από τον έρωτα όσο και από το θάνατο, θα ξεκλειδώσουν το μυαλό, το σώμα και την ψυχή του άλλου, σε μια σχέση αφοσίωσης όπου κάθε λέξη, κάθε πράξη, κάθε σιωπή ή επαφή βουτά τόσο στη λογική όσο και στο παράλογο.

Μια παράτολμη, ενίοτε κωμικοτραγική, ιστορία για τα άπατα νερά της απώλειας, της μοναξιάς και της ελευθερίας.

Το βιβλίο του Κωστή Γκιμοσούλη, που σου συστήνω να ανακαλύψεις κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΚΕΔΡΟΣ

φωνάξτε αλλά με στυλ.

δες παρακάτω έναν απίστευτο τύπο με την πιο πρωτότυπη οδηγία που μου έχει κάτσει ιντερνετικαμάντ!

όσο και να το πεις ένα στυλ, και ένα "νόου-χάου" χρειάζεται στη ρουφιάνα τη ζωή για ό,τι κάνεις.
Καμμιά δουλειά δεν είναι ντροπή, αρκεί να την κάνεις σωστά. Αλλος ένας γονεϊκός αφορισμός που την ώρα που "ξεστομίζεται" εσωτερικώς ο εκστομίσας γονιός εύχεται τα καλύτερα και τρομοκρατείται με τα χείριστα πιθανά για το βλαστάρι του. Έχει όμως την αλήθειά του. Τέ-σπα! Άλλη μια απόδειξη του τι μπορείς να βρεις μεσα στο δίκτυο αρκεί να ψάξεις.

"όταν οδηγείς καλύτερα να κοιτάς περισσότερο τον καθρέφτη, γιατί ό,τι γίνεται πίσω σου … θα έρθει μπροστά σου" μου είχε πει κάποιος που ξέρει από τιμόνι όταν πρωτάρχισα να οδηγώ. Το τηρώ. Έχει δίκιο. Μπορεί ας πούμε εκεί που είσαι στο φανάρι κάποιος μετανάστης σε αναπηρικό καροτσάκι και με παραδοσιακή φορεσιά να κινείται ανάμεσα στα αυτοκίνητα για ελεημοσύνη!

Καλημέρα, Χρόνια πολλά Κώστα / Ελένη

Ποιος την είπε την παροιμία: στον καταραμένο τόπο Μάη μήνα βρέχει? Και γιατί? Είχε δίκιο?
Είμαστε καταραμένοι ή … ξεπλυμένοι μετά τη φοβερή νυχτερινή νεροποντή που κατάφερε να ξυπνήσει ακόμη κι εμάς τα παιδιά της νύχτας.
Μπορούμε πάντα βεβαίως να είμαστε και καταραμένοι και ξεπλυμένοι (αλλά όχι από τις αμαρτίες μας).
Τι ‘βδομάδα κι αυτή που ακόμη δεν τέλειωσε.

Ας προχωρήσουμε στην ανάλυση ενός ολωσδιόλου λάθους που δονεί τις πορείες, τις συγκεντρώσεις … έξωθεν αλλά και άλλους που τρέμουν γενικώς! Τι λέει λοιπόν το πλήθος το αλλαλάζων: Να καεί Να καεί το bourdelo η Βουλή. 
Έχουμε και λέμε: Να καεί (δις): αυτή ειναι μια άποψη. Διαφωνώ οριζόντια και κάθετα γιατί είμαι κατά των καταστροφών. Ποιος είσαι εσύ που θα αναλάβεις το έργο του "στρατηγού άνεμου"! Απαγορεύεται να βάζουμε φωτιές. Επίσης σκέψου τι θα χτίσουν στη θέση του! Απαπαπά-πα-πα! Αστο μια χαρά το νεοκλασικόν!

Συνεχίζουμε: το μπουρδελο η Βουλή: πάλι βλέπω λάθος. Εδώ δεν είναι θέμα γνώμης. Αυτός που έβγαλε το σύνθημα δεν ξέρω τι σχέση έχει με τους εν λόγω χώρους. Μπορεί να είναι τόσο τραυματική που να μην θέλει να τα ξαναδεί στα μάτια του. Όμως εκεί – είτε μας αρέσει είτε όχι, είτε έχεις πάει  και βγει επιτυχημένα μουδιασμένος είτε έχεις πάει και βγει μυστικά κατσουφης – οι νόμοι και οι κανόνες που είναι συγκεκριμενοι και άγραφοι τηρούνται. Αρα;;; Άρα πριν παραλληλίσουμε ένα χώρο που δε γουστάρουμε για δικούς μας λόγους "μπουρδέλο" γιατί  τάχα μου εκεί γίνται το μάλε-βράσε να μην ξεχνάμε ότι αυτό είναι λάθος. Στα μπουρδελα οι  νόμοι τηρούνται. Κι όποιος δεν τους τηρεί, ακόμη κι αν δεν τους ξέρει τιμωρείται. Πάει και τελειώσε!

Πρν πεις λοιπόν κάτι να το σκεφτεσαι δύο φορές. Ποιος φοβάται τον οργισμένο? Όταν ο οργισμένος καταρρίψει την άλλη παροιμία: "ο τρελλός είδε το μεθυσμένο και φοβήθηκε" και πάρει τη θέση του τρελλού και πάψει να φοβάται … τότε σίγουρα κάποιοι θα έχουν τους λόγους τους να είναι … φοβισμένοι. Παραληρώ; μπορεί! έχει σημασία; Για ποιον;

Καλό σου-κου, βρεγμένο ή στεγνό, τρισκατάρατο ή ευλογημένο, ό,τι σας προκύψει!

Οταν άρχισα χθες βράδι να φτιάχνω αυτο το video, η μοναδική μου σκέψη ήταν να βάλω (μόνο) μερικές φωτο φίλων μου, που οι ίδιοι δημοσιεύουν στο FB. Κατασκευάζοντας το και προσθέτοντας τη μουσική, συνειδητοποίησα ότι ολοι αυτοί οι άνθρωποι (από ΟΛΗ την Ελλάδα, βασικά άγνωστοι μεταξύ μας, αλλά και τόσο γνωστοί –οι σωστοί «γνωστοί-άγνωστοι») διαθέτουμε μια τρομερή δύναμη.
Αν και φύσει αντιμλιταριστής το είδα σαν εναν friendly στρατό, που (βασικά) δεν γουστάρουμε αυτά που γίνονται γύρω μας.
Δεν σας είχα βάλει ποτέ τον εναν δίπλα στον άλλον.
Πιτσιρικάδες, γονείς, παππούδες, γιαγιάδες, επιστήμονες, καλλιτέχνες, μαθητές, φοιτητές, δημοσιογράφοι, μαμάδες, μπαμπάδες, ερωτευμένοι, χωρισμένοι… ο,τι μπορείτε να φαντασθείτε είναι μέσα σ’ αυτό το video… και καλά-καλά δεν είναι ούτε το 12% των φίλων μου στο FB… πού να χωρέσουν στα 3 λεπτά του τραγουδιού;… η κάθε μία φωτογραφία έχει δάρκεια μόνο το 0,15 ενός δευτερολέπτου και όμως το αποτέλεσμα (κατα τη γνώμη μου) είναι εξαιρετικά δυναμικό.
Είναι ένα παζλ, που φτιάχνει ΕΝΑ πρόσωπο. Το δικό μας.
Όλες αυτές οι φωτό τελικά έγιναν ΜΙΑ.
Σκέφτηκα ότι είναι η πρώτη φορά που είδα μαζεμένους τόοοοοσους ανθρώπους, που δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι έχουν τις ίδιες απόψεις, τις ίδιες ιδέες, την ίδια εμπειρία… και όμως αυτο το ΕΝΑ (στα μάτια μου) μοιάζει σαν πέτρα.
Σκεφθείτε το λίγο.
Ζούμε σε μια εποχή που μας έχουν τρελλάνει στη μαλακία.
Μας έχουν φλομώσει στο ψέμα, στην ψέμα πληροφόρηση, στην ψέμα εξουσία, στα ατάλαντα talent-shows…. Μέχρι φαγητό από ανθρώπους που δεν ξέρουν να μαγειρεύουν μα δίνουν.
Πανηγυρίζουν που επέστρεψε η Ρούλα…
…που ο Αυτιάς θεωρεί εαυτόν ηγέτη.
…που ο Παναδρέου δεν μπορεί να μιλήσει ελληνικά και που ο Καραμανλής ενώ τα μιλάει, δεν βγάζει άχνα…που ο Καρατζαφέρης συνεργάζεται με το ΠΑΣΟΚ….που ο Τσίπρας γεννά το παιδί του σε λουξ σουίτα και που η Παπαρήγα ζει στον κατεψυγμένο κόσμο της….
Αναρωτιέμαι για πόσο καιρό ακόμα θα χαμογελάμε στις φωτογραφίες;
Μήπως είναι ζωτικό κεκτημένο, που δεν μας επιτρέπεται να τους επιτρέψουμε να μας το πάρουν;
Δεν προσπαθώ να σ πω τόση ώρα ότι το video αυτό που έδωσε την εικόνα μιας γροθιάς, αλλά την εικόνα ΕΝΟΣ κοινού χαμογελου.
ΤΡΟΜΕΡΟ ΟΠΛΟ σας λέω.
Ενα όπλο, που τους ξέφυγε και μας το μοίρασαν. Ενα όπλο που μπορούμε να δημοσιεύουμε το χαμόγελο μας. Μαύρο φίδι που τους έφαγε.
ΥΓ. Συγγνώμη που δεν μπόρεσα να σας χωρέσω όλους… υπόσχομαι όμως την άλλη φορά να φτιάξω video ροκ όπερα

(Μάνος Αντώναρος)