"Τράβηξα για σενα και για να βγαλω το αχτι μου αυτές τις φωτογραφιες που μιλάνε μόνες τους
(ξέρεις μια εικόνα χίλιες λέξεις κλπ.).
Είναι στη Γλυφάδα στην παραλία, κάτω από την παραλιακή, στο ύψος του Αγ. Κωνσταντίνου.
Πηγαίνω τον γιο μου εκεί, στο ανοιχτό κολυμβητήριο.
Και είδα τον αστυνόμο να έχει παρκάρει στη θέση αναπήρων. Σκέτη απελπισία."
Μιχάλης Β.
Ευχαριστώ πολύ Μιχάλη μου!!! Κανονικά πρέπει να σ’ ευχαριστήσει κι ο Δήμαρχος που νοιάζεσαι για τη γειτονιά σου. Κανονικά, γιατί … στα ελληνικά μπορει να σου πούνε: τι θες και χώνεις τη μύτη σου σε ξένες δουλειές!!!
καλημέρα. Οι Πακιστάνοι στα φάναρια πρέπει χθες, την ώρα της μικροκαταιγίδας στο κέντρο της Αθήνας, να ήταν οι πιο χαρούμενοι εργαζόμενοι στην τέως διαμαντόμετρα στης γης το δαχτυλίδι.
Τώρα η διαμαντόπετρα είναι κρυμένη στο συρτάρι κάποιου σαράφικου. Το ίδιο το δαχτυλίδι αγνοείται από τότε που πρήστηκαν τα δάχτυλα της γριάς και φράκαρε και η γριά με πράσινο σαπούνι και λάδι από το χωριό της πεθεράς της προσπαθούσε να το ξεκολησει. Ξεφράκαρε το άτιμο, αλλά από τη δύναμη της γραίας πετάχτηκε στον απόπατο. Τι ιστορία κι αυτή!!!
Να κάτι τέτοια έλεγα στους πελάτες μου και ξεχνούσα να κόβω τις αποδείξεις και έτσι γλύτωσα την ψειρού από κάτι νυχτερινά που έκανα στα επείγοντα του Άη Παντελεήμονα – εκεί που πάνε οι στραβοί και οι κουτσοί!
Όπως καταλαβαίνεις μόνο αν το ρίξουμε στην τρελή, αφού δε ρίχνουμε γιαούρτια, μπορούμε και να το αντέξουμε όλο αυτό το … ελληνικόν που ζούμε.
Κάποιοι μας λένε καταμουτρα ότι είμαστε ______________ (συμπληρώστε το κενό με ό,τι σας ταιριάζει και πάλι μέσα θα στε)!
Εμείς πάλι κάνουμε το/τον/τα________________ (συμπληρώστε το κενό με ό,τι σας κάνει κεφι, καλό ή τούρκο)!!!
Α, είπα τούρκο: τσοκ γκιουζέλ παλικάρια και παλικαροπούλες έρχονται από την Τουρκία σήμερα και όσοι πόνταραν στον Καρατζαφέρη περιμένουν πώς και πώς τα έκτροπα για να πάνε να εισπράξουν. Οι άλλοι στον … κουβά! Εκεί που είναι η __________ σου (συμπλήρωσε το κενό με την κατάλληλη λέξη που σου ταιριάζει γάντι)
Καταλαβαίνεις ότι μόνο με μικρά κενά μνήμης μπορεί να τη βγάλουμε καθαρή. Αν τα θυμόμαστε όλα κινδυνεύουμε να μείνουμε στη μοναξιά μας. Και τόσο καιρό που διατηρούμε τη μνήμη μας τι βγήκε; Τίποτα. Αντιθέτως όλο και μεγαλύτερο _______________ μπήκε μέσα μας σα το διάολο καβάλα που έλεγε κι η συχωρεμένη η γιαγιά. Κινδυνεύουμε με την ποινή της λήθης προκειμένου να την βγάλουμε καβάλα και όχι καβαλημένοι (με την κακή, κακότατη έννοια!)
Κενό, τριγύρω μας, μέσα μας, απέναντι μας Κενο. Φριχτό. Σκοτεινό. Εκκωφαντικά μουγγό.
Όμως …
Όμως νομίζω ή θέλω να νομίζω ότι κάτι αρχίζει να ακούγεται. Βεβαίως αυτό είναι μια έφυτη ανάγκη για την επιβίωση … Καταλαβαίνεις;
Εγώ πάντως όταν ακούω τη λέξη "Φαντασία" πρώτα μου έρχεται στο μυαλό ο Walt Disney, μετά ο Μιχάλης Μενιδιάτης, μετά η παραλιακή με τα φώτα νέον με παραλληλες στο δρόμο φωτεινές μπάρες στο κιγκλίδωμα της νησίδας και πολύ μετά η κυρία Μπιρμπίλη.
Να την πω την αμαρτία μου γιατί δεν αντέχω τόσες μέρες: απ΄όλο το καρα_______________ (έλα πάλι βάλε τη λεξούλα που λείπει) που γίνεται στην παραλία το μισογκρεμισμένο από χρόνια μπουζουκτζίδικο, πήγαν κοτζαμάν πρωθυπουργό να "καθαρίσει" ? Τι να πω. Αυτοί ξέρουν.
Να πω μια καλημέρα, ζαλισμένη, κουρασμένη, μπαφιασμένη, ανήσυχη, αγωνιώδη και με έναν κάποιο τρόπο … ελπιδοφόρα. Και καλό σου-κου!
Τώρα η διαμαντόπετρα είναι κρυμένη στο συρτάρι κάποιου σαράφικου. Το ίδιο το δαχτυλίδι αγνοείται από τότε που πρήστηκαν τα δάχτυλα της γριάς και φράκαρε και η γριά με πράσινο σαπούνι και λάδι από το χωριό της πεθεράς της προσπαθούσε να το ξεκολησει. Ξεφράκαρε το άτιμο, αλλά από τη δύναμη της γραίας πετάχτηκε στον απόπατο. Τι ιστορία κι αυτή!!!
