Giannis Kafatos

τον κυρ Μπομπ. (το κείμενο από το FB)
Όχι που τον άκουσα. Χάρηκα που έστω στα εξηντατόσα αυτουνού και τα 41 δικά μου τον είδα από κοντά.

Είχα φάει τα δάχτυλά μου στην ακουστική, με τον ενσωματωμένο μαγνήτη παρακαλώ, για να μάθω τ’ ακόρντα ένα σε κάθε λέξη stuck-inside-the-mobile-with-the-mephis-blues-again. Είχα μάθει πολλά τραγούδια του. Άλλα γιατί μου άρεσαν τα λόγια, άλλα γιατί μου άρεσε η μουσική!

Δεν περίμενα χθες το βράδυ ν’ ακούσω τον ἑπαναστάτη Ντίλαν. Θα ήταν άλλωστε μαλακία. Επαναστάτης είναι κανείς στα 20, στα 25. Στα 40 και στα 60 μπορείς να είσαι πρωην επαναστατης ή γραφικός.
Ο Μπομπ Ντίλαν χθες στη Μαλακάσσα έγινε αιτία να μαζευτούμε πολύς κόσμος. Όλων των ηλικιών. Για να τον δούμε.

Αυτό που ακούσα εγώ ήταν μια ωραία μπάντα γάμου όπως είπα στον κουμπάρο μου το Δημήτρη που πήγαμε παρέα και στηθήκαμε μπροστά μπροστά "τουλάχιστον να τον δούμε". Όλα τα κομμάτια παιγμένα "φούστα-μπλούζα" … λα μεμ σοζ ρε παιδί μου. Πώς το λένε … Ίδια.

Δεν περίμενα ν’ ακούσω ούτε μια κουβέντα από τον Ντίλαν. Δεν πήγα με αυταπάτες. Παρ’όλα αυτά ενοχλήθηκα. Ούτε ένα "γεια"! Φοβήθηκα οτι κάποια στιγμή θα βγει ο κουμπάρος να πει δου λόγια για το ζευγάρι.
Μη χειρότερα.
no feelings @ all! ούτε στο προγραμματισμένο ανκορ. All along the watchtower, Like a Rolling Stone τιποτα! Νάδα!
Τον είδα όμως. Τις ρυτίδες, τα δάχτυλα, τη φυσαρμόνικα (ποτέ δεν κατάφερα να βγάλω ούτε νότα και μου έμεινε η βάση για να παίζω συγρόνως με την κιθάρα, μέχρι που τη χάρισα σε καποιον πιο χαρισματικό στη φυσαρμόνικα από μένα).
Τον είδα όταν προσπαθούσε να ξεμπλοκάρει το καλώδιο του δεύτερου μικροφώνου και τα πήρε στο κράνος, αλλά συνέχισε να τραγουδάει, να τραβάει, να κοιτάει προς το μέρος που οι βοηθοί σκηνής τον έπαιζαν προφανώς και στο τέλος να πηγαίνει και να ξεκολάει το καλώδιο κάτω από το αρμόνιο.
Άλλο ένα folder στο κεφάλι μου στο section "music leggends"
Nice 2 see u Mr Zimmerman aka Bob Dylan. Thanxxx 4 the memories!!!

Η κόκα κόλα λάιτ, ένα λαμπατέρ με μικρό καλώδιο (άρα προβληματισμός για το φωτισμό), ένα παλιό γραφείο τύπου "πι" (άσε τι είχα πάθει με ένα τέτοιο πριν από χρόνια: γέμισε σαράκι …) αντιμετωπίζουμε παρεμφερή ζητήματα οφθαλομολογικού χαρακτήρα και η επίσκεψη στο σπίτι του συγγραφέα και όπως ανακάλυψα και συναδέλφου – δημοσιογράφου – έγινε πιο οικεία -φαινόταν άλλωστε από το τηλέφωνο.

Ο Νίκος Δαββέτας έχει δώσει μια πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη στη Μαίρη Παπαγιαννίδου (Βήμα)  με αφορμή την έκδοση του βιβλίου του "Η Εβραία Νύφη".
Αντιγράφω:"ΗΕβραία νύφη, μαζί με τα μυθιστορήματα Το Θήραματο 2004 και Λευκή πετσέτα στο Ριγκ το 2006, συγκροτούν μιαν άτυπη τριλογία με φόντο τη μεταπολεμική μας Ιστορία. Ωστόσο και τα τρία βιβλία μου διαδραματίζονται στο παρόν. Από το παρόν ξεκινά η πλοκή τους για να κατα γράψει μέσα από διαδοχικά φλας μπακ τον αντίκτυπο συγκεκριμένων ιστορικών γεγονότων στις νεότερες γενιές. Και επιδιώκω αυτή την προσέγγιση γιατί πιστεύω πως μόνο κατανοώντας το παρελθόν μας μπορούμε να ερμηνεύσουμε το παρόν. Μου κάνει μάλιστα τρομερή εντύπωση η απαξιωτική στάση ορισμένων Ελλήνων σχετικά με το πρόσφατο ιστορικό παρελθόν μας, τη στιγμή που σε ολόκληρη την Ευρώπη γράφονται και διαβάζονται παρόμοιας θεματολογίας βιβλία. Από τους νομπελίστες Γκύντερ Γκρας, Ιμρε Κέρτες και Χέρτα Μίλερ, ως τον Σεμπάστιαν Μπάρι, τον Πιέρ Ασουλίν, τον Χαβιέρ Θέρκας, τον Αντόνιο Μολίνας και τον Αλεσάντρο Μπάρικο, η Ιστορία πρωταγωνιστεί. Θυμηθείτε την περσινή διπλή επιτυχία- ως κείμενο και ως φιλμ – του Μπέρχαρντ Σλινκ με το “Διαβάζοντας στη Χάννα”. Και προβληματίζομαι γιατί στη χώρα μας ένα βιβλίο π.χ. για τον ιρλανδικό ή τον ισπανικό εμφύλιο φαίνεται πως ενδιαφέρει περισσότερους αναγνώστες από ό,τι ένα βιβλίο για τον ελληνικό. Μήπως κάποιοι συμπατριώτες μας φοβούνται να κοιτάξουν το είδωλό τους στον καθρέφτη;".

Δε νομίζω ότι χρείαζεται να σου πω εγώ περισσότερα. Ο κύριος Νίκος Δαββέτας διαβάζει δύο χαρακτηριστικά αποσπάσματα από το βιβλίο του. Για μια ακόμη φορά είμαι τυχερός -μου άνοιξε το σπίτι του (εκτός από το μυαλό που το κατάφερε με το βιβλίο του)."Η Εβραία Νύφη" κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κέδρος.

Καλή προβολή