τον κυρ Μπομπ. (το κείμενο από το FB)
Όχι που τον άκουσα. Χάρηκα που έστω στα εξηντατόσα αυτουνού και τα 41 δικά μου τον είδα από κοντά.
Είχα φάει τα δάχτυλά μου στην ακουστική, με τον ενσωματωμένο μαγνήτη παρακαλώ, για να μάθω τ’ ακόρντα ένα σε κάθε λέξη stuck-inside-the-mobile-with-the-mephis-blues-again. Είχα μάθει πολλά τραγούδια του. Άλλα γιατί μου άρεσαν τα λόγια, άλλα γιατί μου άρεσε η μουσική!
Δεν περίμενα χθες το βράδυ ν’ ακούσω τον ἑπαναστάτη Ντίλαν. Θα ήταν άλλωστε μαλακία. Επαναστάτης είναι κανείς στα 20, στα 25. Στα 40 και στα 60 μπορείς να είσαι πρωην επαναστατης ή γραφικός.
Ο Μπομπ Ντίλαν χθες στη Μαλακάσσα έγινε αιτία να μαζευτούμε πολύς κόσμος. Όλων των ηλικιών. Για να τον δούμε.
Αυτό που ακούσα εγώ
ήταν μια ωραία μπάντα γάμου όπως είπα στον κουμπάρο μου το Δημήτρη που πήγαμε παρέα και στηθήκαμε 
μπροστά μπροστά "τουλάχιστον να τον δούμε". Όλα τα κομμάτια παιγμένα "φούστα-μπλούζα" … λα μεμ σοζ ρε παιδί μου. Πώς το λένε … Ίδια.
Δεν περίμενα ν’ ακούσω ούτε μια κουβέντα από τον Ντίλαν. Δεν πήγα με αυταπάτες. Παρ’όλα αυτά ενοχλήθηκα. Ούτε ένα "γεια"! Φοβήθηκα οτι κάποια στιγμή θα βγει ο κουμπάρος να πει δου λόγια για το ζευγάρι.
Μη χειρότερα.
no feelings @ all! ούτε στο προγραμματισμένο ανκορ. All along the watchtower, Like a Rolling Stone τιποτα! Νάδα!
Τον είδα όμως. Τις ρυτίδες, τα δάχτυλα, τη φυσαρμόνικα (ποτέ δεν κατάφερα να βγάλω ούτε νότα και μου έμεινε η βάση για να παίζω συγρόνως με την κιθάρα, μέχρι που τη χάρισα σε καποιον πιο χαρισματικό στη φυσαρμόνικα από μένα).
Τον είδα όταν προσπαθούσε να ξεμπλοκάρει το καλώδιο του δεύτερου μικροφώνου και τα πήρε στο κράνος, αλλά συνέχισε να τραγουδάει, να τραβάει, να κοιτάει προς το μέρος που οι βοηθοί σκηνής τον έπαιζαν προφανώς και στο τέλος να πηγαίνει και να ξεκολάει το καλώδιο κάτω από το αρμόνιο.
Άλλο ένα folder στο κεφάλι μου στο section "music leggends"
Nice 2 see u Mr Zimmerman aka Bob Dylan. Thanxxx 4 the memories!!!