“Απ’ τες Εννιά” στο θέατρο “Άλεκτον”

 

      "Απ’ τές Εννιά"

Δώδεκα και μισή. Γρήγορα πέρασεν η ώρα
απ’ τες εννιά που άναψα την λάμπα,
και κάθισα εδώ. Κάθουμουν χωρίς να διαβάζω,
και χωρίς να μιλώ. Με ποιόνα να μιλήσω
κατάμονος μέσα στο σπίτι αυτό.

Το είδωλον του νέου σώματός μου,
απ’ τες εννιά που άναψα την λάμπα,
ήλθε και με ηύρε και με θύμισε
κλειστές κάμαρες αρωματισμένες,
και περασμένην ηδονή— τι τολμηρή ηδονή!
Κ’ επίσης μ’ έφερε στα μάτια εμπρός,
δρόμους που τώρα έγιναν αγνώριστοι,
κέντρα γεμάτα κίνησι που τέλεψαν,
και θέατρα και καφενεία που ήσαν μια φορά.

Το είδωλον του νέου σώματός μου
ήλθε και μ’ έφερε και τα λυπητερά·
πένθη της οικογένειας, χωρισμοί,
αισθήματα δικών μου, αισθήματα
των πεθαμένων τόσο λίγο εκτιμηθέντα.

Δώδεκα και μισή. Πώς πέρασεν η ώρα.
Δώδεκα και μισή. Πώς πέρασαν τα χρόνια.


(Από τα Ποιήματα 1897-1933, Ίκαρος 1984)

 

Η Βίκη, η Δήμητρα και Χρήστος δεν είναι ηθοποιοί, η Άσπα όμως είναι σκηνοθέτις και με τους τρεις εδώ κι ένα χρόνο δουλεύουν πάνω σε δεκαπέντε ποιήματα του Καβάφη και δύο του Σεφέρη. Δεν τα απαγγέλουν, τα παίζουν. Τα παιδιά που δεν είναι ηθοποιοί, ερμηνεύουν με αξιοπρέπεια και αξιοσημείωτο επαγγελματισμό ένα έργο που έχει "γραφεί" ερήμην των δημιουργών του.

Ούτε ο Σεφέρης ούτε ο Καβάφης έγραψαν τα ποιήματά τους για να παιχτούν στη σκηνή.

Κι όμως τα κείμενα έγιναν έργο … που αντέχει την αναμέτρησή του με τους θεατές.

Η Άσπα Κυρίμη, έβαλε τα τρία παιδιά σε ένα όχημα που άρχισε να το οδηγεί ανάμεσα σε λέξεις, ιδέες και νοήματα, σκηνικά και κοστούμια (Ιουλία Σταυρίδου), φώτα (Λευτέρης Παυλόπουλος), μουσική (Αθηνά Καψετάκη), και ξανά λέξεις, και ξανά κάποιες ιδέες κι ετσι γεννήθηκε αύτη τη η παράσταση: "Απ’ τες εννιά"

Παίζουν: Χρήστος Αδαμόπουλος, Βίκη Δεληγιαννάκη, Δήμητρα Κωστοπούλου

Κάθε Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή του Μαίου, στο Θέατρο "ΑΛΕΚΤΟΝ", στον πιο ανοιξιάτικο πεζόδρομο του Κεραμεικού, στην Οδό Σφακτηρίας 23 και Πλαταιών.

Θα σε περιμένωωωωω!!!

Share on Facebook

Leave a Reply