Οταν άρχισα χθες βράδι να φτιάχνω αυτο το video, η μοναδική μου σκέψη ήταν να βάλω (μόνο) μερικές φωτο φίλων μου, που οι ίδιοι δημοσιεύουν στο FB. Κατασκευάζοντας το και προσθέτοντας τη μουσική, συνειδητοποίησα ότι ολοι αυτοί οι άνθρωποι (από ΟΛΗ την Ελλάδα, βασικά άγνωστοι μεταξύ μας, αλλά και τόσο γνωστοί –οι σωστοί «γνωστοί-άγνωστοι») διαθέτουμε μια τρομερή δύναμη.
Αν και φύσει αντιμλιταριστής το είδα σαν εναν friendly στρατό, που (βασικά) δεν γουστάρουμε αυτά που γίνονται γύρω μας.
Δεν σας είχα βάλει ποτέ τον εναν δίπλα στον άλλον.
Πιτσιρικάδες, γονείς, παππούδες, γιαγιάδες, επιστήμονες, καλλιτέχνες, μαθητές, φοιτητές, δημοσιογράφοι, μαμάδες, μπαμπάδες, ερωτευμένοι, χωρισμένοι… ο,τι μπορείτε να φαντασθείτε είναι μέσα σ’ αυτό το video… και καλά-καλά δεν είναι ούτε το 12% των φίλων μου στο FB… πού να χωρέσουν στα 3 λεπτά του τραγουδιού;… η κάθε μία φωτογραφία έχει δάρκεια μόνο το 0,15 ενός δευτερολέπτου και όμως το αποτέλεσμα (κατα τη γνώμη μου) είναι εξαιρετικά δυναμικό.
Είναι ένα παζλ, που φτιάχνει ΕΝΑ πρόσωπο. Το δικό μας.
Όλες αυτές οι φωτό τελικά έγιναν ΜΙΑ.
Σκέφτηκα ότι είναι η πρώτη φορά που είδα μαζεμένους τόοοοοσους ανθρώπους, που δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι έχουν τις ίδιες απόψεις, τις ίδιες ιδέες, την ίδια εμπειρία… και όμως αυτο το ΕΝΑ (στα μάτια μου) μοιάζει σαν πέτρα.
Σκεφθείτε το λίγο.
Ζούμε σε μια εποχή που μας έχουν τρελλάνει στη μαλακία.
Μας έχουν φλομώσει στο ψέμα, στην ψέμα πληροφόρηση, στην ψέμα εξουσία, στα ατάλαντα talent-shows…. Μέχρι φαγητό από ανθρώπους που δεν ξέρουν να μαγειρεύουν μα δίνουν.
Πανηγυρίζουν που επέστρεψε η Ρούλα…
…που ο Αυτιάς θεωρεί εαυτόν ηγέτη.
…που ο Παναδρέου δεν μπορεί να μιλήσει ελληνικά και που ο Καραμανλής ενώ τα μιλάει, δεν βγάζει άχνα…που ο Καρατζαφέρης συνεργάζεται με το ΠΑΣΟΚ….που ο Τσίπρας γεννά το παιδί του σε λουξ σουίτα και που η Παπαρήγα ζει στον κατεψυγμένο κόσμο της….
Αναρωτιέμαι για πόσο καιρό ακόμα θα χαμογελάμε στις φωτογραφίες;
Μήπως είναι ζωτικό κεκτημένο, που δεν μας επιτρέπεται να τους επιτρέψουμε να μας το πάρουν;
Δεν προσπαθώ να σ πω τόση ώρα ότι το video αυτό που έδωσε την εικόνα μιας γροθιάς, αλλά την εικόνα ΕΝΟΣ κοινού χαμογελου.
ΤΡΟΜΕΡΟ ΟΠΛΟ σας λέω.
Ενα όπλο, που τους ξέφυγε και μας το μοίρασαν. Ενα όπλο που μπορούμε να δημοσιεύουμε το χαμόγελο μας. Μαύρο φίδι που τους έφαγε.
ΥΓ. Συγγνώμη που δεν μπόρεσα να σας χωρέσω όλους… υπόσχομαι όμως την άλλη φορά να φτιάξω video ροκ όπερα
Share on Facebook