Καλημέρα, μπήκε το καλοκαίρι.
Τι θα πει "πού μπήκε";
Εκεί που μπαινει κάθε χρόνο …
Α, λες φέτος θα είναι ένα αλλιώτικο, πιο Διεθνές, όπως τα παλιά χρόνια που το διεθνές τζετ σετ ερχόταν να γνωρίσει την πατρίδα του Ζορμπά και τότε εμείς αποφασίσαμε ότι τους θέλουμε τους τουρίστες αλλά στην αραχτή. Να μη γίνουμε οι σερβιτόροι της ευρώπης και λοιπά και λοιπά μέχρι που φτάσαμε στο φετεινό καλοκαίρι θα είναι Διεθνές, Νομισματικώς δεν ξέρω πώς θα πάνε τα πράγματα και το Ταμείο θα είναι μείον!
Καλημέρα, μπήκε το καλοκαίρι
Κάθομαι και πίνω ένα αναψυκτικό, διαβάζω το βιβλίο μου και δίπλα μου στο καφενείο έρχονται σιγά σιγά υπάλληλοι εταιρείας κούριερ, μεγάλης και τρανής και Διεθνούς. Τα νέα είναι καταιγιστικά: "παιδιά, μόλις με πήραν από τα γραφεία … πάει ο Ταδε τον απέλυσαν". Τα παιδιά μετά από δευτερόλεπτα σιγής – που μου έδωσαν χρόνο να ανοιξω περισσότερο τ’ αυτιά μου – είπαν όλοι, με τη σειρά: Ε, καλά! Τα ήθελε ο κώλος του. Επειδή ήταν αξύριστος? Ναι του λέει αυτός που είχε την αρχική πληροφορία. Στέλεχος της εταιρείας τον πέτυχε στο δρόμο να μη φοράει κράνος και να είναι εξύριστος.
Τα ίδια και στην Πίτσα χατ, λέει μια γυναίκα συνάδελφος, κι από εκεί για θέματα συμπεριφοράς τον έδιωξαν. Τα θέλει ο κώλος του. Δεν κοιτάει τι γίνεται. Βρήκε τώρα να κάνει τον ήρωα.
Μου έκανε τρομερή εντύπωση που δεν άκουσα ούτε μια κουβέντα, ούτε μια τόση δα λεξουλα για τον συνέδελφο τους που να δείχνει μια συμπάθεια.
Αυτός είναι τόσο τρόμπας, ή αυτοί είναι τόσο φοβισμένοι;
Στη λαϊκή της γειτονιάς μου σήμερα που πήγα πρωί-πρωί είδα πολύ κόσμο για την ώρα. Το δημοτικό σχολείο είχε πάει "εκπαιδευτική" βόλτα. Τα πιτσιρίκια φώναζαν – ένα μάλιστα είχε κανονική φωνή τελάλη, εψαξα με το μάτι να δω άντρα να μιλάει, κι αυτό ήταν ένα κοντοστούπικο νιάνιαρο. Κάτι πρέπει να κάνει με τη φωνή που έχει. Ελπίζω καποιος να το "ακούει".
Χαλασμός με τα πιτσιρίκια, χαμόγελα από τους εμπόρους και κεράσματα. "λεμε ευχαριστώ όταν μας προσφέρουν κάτι και χαμογελάμε" επεσήμανε η δασκάλα σε κοπελίτσα.
Τι ωραίο μελίσσι!
Εχω άκομη στο σώμα μου την κεκτημένη ταχύτητα που το ήθελε να απογειωθεί με τον κυρ Bob Dylan. Μαζί και την απογοήτευση που η απογείωση δεν έγινε ποτέ! Νομίζω ότι πήγαινα χαμένος από χέρι. Δε νομίζω δηλαδή ότι θα έπαιζε αυτό το τραγούδι με τίποτα! (έλα όμως που εγώ το ήθελα σαν τρελλός!!!)
Ας είναι.
Εύχομαι πάντα να έχετε κάποιον για έναν καφέ!
Καλό Σου-κου και μη στενοχωριέστε … πάντα υπάρχουν και χειρότερα που καραδοκούν!!!
Share on Facebook