Οι δολολοφόνοι ξαναχτύπησαν. Πιο ντελικάτα, πιο hi-tec αλλά ξαναχτύπησαν και αυτή τη φορά πέτυχαν έναν άντρα 52 ετών. Οι τρομοκράτες- ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ θα ψάξουν πάλι με τη ρητορική τους να βρουν στηρίγματα στα αποκαμωμένα συναισθήματα μας/κάποιων. Ας ψάξουμε για μια αγκαλιά,αλλά ας μη δωθεί πάλι από κάποιους άλλοθι σε τέτοιες πράξεις βίας.
Ο δρομέας του Βαρώτσου που τόσο μου αρέσει, καθε πρωί που τον βλέπω βρώμικο αλλά πάντα έτοιμο να τρέξει, μου δίνει μια "αμπάριζα" για τη νέα μέρα που ξημερώνει – βλεπεις έχω τη χαρά όταν είμαι στην ώρα μου να περνάω από μπροστά του πριν το ρολόι δείξει 6 το πρωί.
Μερικές φορές με κάνει να θέλω να πάω φόρα και την κάνω κι εγώ. Μερικές όμως …
Οι ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ ξαναχτύπησαν γιατί τους άφησε το σύστημα. Το απρόσωπο, το πολυπρόσωπα ανεύθυνο ευθύνεται για μία χήρα – που δε θα πάρει σύνταξη αν δεν πληροί τα όρια που έχει θέσει η Τρόικα – και δύο ορφανά που δε χάρηκαν τον πατέρα τους. Μπορεί να τα είχε μαλώσει πριν φύγει από το σπίτι. Τ’ αγαπάει όμως. Κάποιος πρέπει να τους το λέει αυτό συνεχεια. Ο δολοφονημένος πατέρας τους τα αγαπάει.Ακόμη και τώρα. Τα αγαπάει. Δεν πειράζει που μάλωναν καμιά φορά. Ο μπαμπάς τα αγαπάει.
Αλήτες
Είστε ένα τίποτα. Ακόμη κι όταν αφήνετε χήρες και ορφανά είστε ένα τίποτα.
Δεν αντιπροσωπεύετε κανέναν.
Είστε ένα τίποτα.
Καμια δικαιολογία για τους ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΣ.
Είμαι συγκλονισμένος, για μία ακόμη φορά. Για όσες φορές "μπήκε το μαχαίρι στο κόκκαλο". Είμαι συγκλονισμένος για όσες φορές "οι ένοχοι θα οδηγηθούν στις φυλακές". Είμαι συγκλονισμένος για όσες φορές "η δημοκρατία θα νικήσει". Είμαι συγκλονισμένος για όσα ορφανά άφησαν πίσω τους οι ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ. Είμαι συγκλονισμενος για όσες φορές οι ίδιοι και οι ίδιοι δεν τολμάνε να πουν καταφατσα στους ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΣ ότι είναι ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ, παρα ψάχνουν να τα πουν λίγο αλλιώτικα και τελικά να μην τους πουν ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΣ.
Περίμενα το καλοκαίρι,το φετεινό κάπως περίεργο λόγω της καταστασης, λόγω των απολυμενων συμβασιούχων.Τελικά πάντα υπάρχει κάτι χειρότερο απ’ ό,τι φανταζόμαστε. Πάντα κάποια ορφανά γιατί έτσι αποφασίσαν κάποιοι ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ. Τη μια με μολότοφ, την άλλη με το περίστροφο που μπέρδεψε την ευθεία με την τεθλασμένη, την άλλη με δέμα.
Εγραψα στο προφίλ μου στο Facebook:
Φρικη
παρατηρείς τη φρίκη
κι αφήνεις ενα παπαροσχόλιο στο FB για να "ξορκίσεις" την απραξία
Παρών κι εγώ στο εργο! Έξω βρέχει, κλαίει μια οικογένεια, πάω να χαϊδεψω τα παιδιά στα κρεβάτια τους – Ευτυχώς εγώ μπορώ!
δεν ξέρω τι άλλο να πω. Δε θέλω άλλο να λέω.
Καλό σου-κου. Είναι βασικό μάθημα να μπορούμε να ξεπερνάμε το πένθος μας και να προχωράμε. Η ζωή έτσι κι αλλιώς το κάνει. Καλό είναι να είμαστε κι εμείς μαζί της!
Share on Facebook