καλημέρα
Μια φορά και κι έναν καιρό ήταν ένα … μικρό κράτος στο λιβάδι. Δίπλα του έβοσκαν τα γελάδια. Ήταν όλοι μέσα στη χαρά και μασουλούσαν αργά, αργά, δραματικά αργά ό,τι έβρισκαν μπροστά τους.
Μασουλούσαν
Μασουλούσαν
Μασουλούσαν
και αφού έτρωγαν ό,τι έβρισκαν μπροστά τους, συνθλίβοντάς το με τα λερά δόντια τους και η τροφή άρχισε να λιγοστεύει … ήρθαν σε απόγνωση. Κι αφού δεν έβρισκαν τι άλλο να κάνουν άρχισαν να μαλώνουνε: ποιος μασούλησε τα περισσότερα και δε σκέφτηκε ν΄αφήσει και κάτι για μετά. Μάλωσαν πολύ αλλά τελικά βρήκαν πολύ εύκολα τη λύση: θα πήγαιναν να μασήσουν ό,τι έβρισκαν μπροστά τους κι από το διπλανό λιβάδι. Εκεί που βόσκαγαν τα πρόβατα. Ποιο πρόβατο θα τολμούσε να τα βάλει μαζί τους! Κι έτσι άρχισαν να μασουλούν και να μασουλούν και να μασουλούν μέχρι που έγκωσαν. Έτσι νόμισαν. Γιατί μετά από λίγο είδαν ότι όσο μασάν τόσο πεινάν. Και συνέχισαν να μασουλάν!
Να αυτό το παραπάνω θα μπορούσε να είναι ένα εθνικό αφήγημα. Ένα "εθνικό αφήγημα" είπε ο κύριος Βενιζέλος ότι χρειάζεται να βρούμε για να μπορέσουμε ως έθνος να πάρουμε τα ‘πάνω μας.
Πώς θα το βρούμε;, ποιος θα το γραψει; Θα κάνει διαγωνισμό η Athens Voice? θα τα καταθέσει όποιος θέλει στο open Gov? (άσχετο, στη γειτονιά μου ένα μαγαζι που είχε γίνει OPEN24 kι έκλεισε, είναι τώρα κι ένα χρόνο και βάλε ξενοίκιαστο)
Πήγα στην Πειραιώς, εκεί στις εγκταστάσεις του Φεστιβάλ Αθηνών. Είδα μια παρασταση χορού: "moment" της Μαριάννας Καβαλιεράτου – με την ίδια και τον Θ.Ακοκκαλίδη. Όσο περιδιάβαινα τους χώρους σκεφτόμουν ότι κάποτε όλη η Πειραιώς ήταν γεμάτη με εργοστάσια και βιοτεχνίες, με επιχειρήσεις που κάτι παρήγαγαν. Κόσμος πολύς δούλευε εκεί που τώρα εμείς πίναμε το ποτό πριν την παρασταση. Και τώρα δουλεύουν: παρκαδόροι, ταξιθέτες κλπ!
Μπήκα σε ένα κατάστημα με παιδικά για να αγοράσω κάποια χρειαζούμενα για τα παιδιά και δύο δώρα. Πήρε τ’αυτί μου τις πωλήτριες να λένε ότι το αφεντικό τους είπε να κάνουν οικονομία στα συρραπτικά με τα οποία πιάνουν τις κάρτες αλλαγής πάνω στις ετικέτες των ρούχων, αλλά και οικονομία στο σελοτέιπ που χρησιμοποιούν για να κλείνουν τις συσκευασίες!
Καλό σου-κου, καλοκαιρινό. Μάλλον με το τελευταίο επίδομα αδείας που πήρες κι εσύ ιδιωτικέ υπάλληλε και το πρώτο χαρτζηλικάκι που πήρες συνταξιούχε … τι να ευχηθώ? Καλοφάγωτες … οι διακοπές (που σού έφαγαν εκτός όλων των άλλων εννοώ – με την καλή έννοια)