Την πείραξα αυτή τη φωτό. Στην αρχή ήταν έτσι
μετά την έκανα έτσι
με το φοτοφλέξερ, ένα ονλάιν τύπου φώτοσοπ πρόγραμμα.
Μετά την έβαλα στο Facebook κι αναρωτήθηκα αν οι αναμνήσεις είναι μαυρόασπρες.
Και κάνει πολύ ζέστη – το φθινόπωρο είναι μακριά και το "καλο χειμώνα" που ακούω δεξιά κι αριστερά μοιάζει με βρισιά.
Υβρις. Όπως την όρισαν οι αρχαίοι, που τελικά δεν ξέρω κατά πόσο είναι πρόγονοι … και σίγουρα είμαι βέβαιος ότι δεν είναι πρόγονοι όλων μας. Μερικοί από εμάς βαστάνε ως σκούφια από τους Ούνους, ή όποια άλλα φύλλα που δεν είχαν καλά PR και αναγνωρίζονται κοινώς ως "αγριοι, βάρβαροι, κατακτητικοί".
Μετά θυμήθηκα τον Παύλο Παυλίδη. Με έναν τρόπο, άθελά του έχει παίξει κάποιο ρόλο. Καλοκαιρινό. Εν αγνοία του. Παραμένει ένας από τους πιο ζωντανούς καλλιτέχνες. Πάντα φρέσκος.
Θρασύδειλα όντα προσπαθούν να βγουν από την κατάθλιψή τους ρουφώντας ζωή από τους εναπομείναντες ζωντανούς οργανισμούς.
Η αισιοδοξία αν πάει να βρει στήριγμα στη λογική περιμένει στο οδόστρωμα μέχρι να φτάσει ασθενοφόρο στο κεντρο, μέρα με δύο πορείες και χωρίς λεωφορεία.
Η αισιοδοξία οφείλει να βρίσκεται στο πόστο της, όπως οι μαγικές καταστάσεις στην κλασική λατινοαμερικάνικη λογοτεχνία, και να ποτίζει ότι ξεραμένο βρίσκει … (αφού το αυτόματο πότισμα χάλασε τις μέρες των διακοπών υποκύπτοντας στο νόμο του Μέρφι).
Τα κουβαδάκια σου και σ’ άλλη παραλία: τι σκληρή ατάκα!
Να στην πουν τ’ αλλα παιδάκια και να σου γυρίσουν την πλάτη και να προτιμήσουν να παίξουν χωρίς καν το κουβαδάκι σου προκειμένου να μην σ’ έχουν μεσ’ στα πόδια τους!
Πόσους αναγνωρίζεις που το έχουν υποστεί;
Μην απαντήσεις …
γρήγορα!
Κοίτα γύρω …Σκέψου (τους)!