Giannis Kafatos

καπετάνιε του μπουρνόβα και καρότσα της στεριάς …

πόσα θες να μας τρελλάνεις!

Σύλβιο: όταν η πολιτική ("πολιτική") δεν είναι ποτέ βαρετή!

Μια ταινία για τον Νίκο Νικολαϊδη

Οι άνθρωποι αυτοί είναι η οικογένεια του Νίκου Νικολαϊδη -με τη στενή και με την ευρεία έννοια. Μαζεύτηκαν και φτιάχνουν το ντοκυμαντέρ, άλλος πίσω από τις κάμερες, άλλος στο σενάριο, άλλος στην παραγωγή -οι φημισμένοι (χωρίς εισαγωγικά παρακαλώ) μπροστά. Να μιλάνε, να σκέφτονται, να δείχνουν, να ψάχνουν… Τέτοια πράγματα. Αλήθεια, πόσους μπορείς να αναγνωρίσεις στο παρακάτω τρέιλερ;
(κείμενο από τον "The Motorcycle Boy – ΛΕΥΚΟ ΘΟΡΥΒΟ")

και αν δε έτυχε να πέσει στα χέρια σου,  ρίξε μια ματιά στην παρούσιαση του βιβλίου του Νικόλαϊδη "Μια στεκιά στο μάτι του Μοντεζούμα"

… συνάντησα μια κυβέρνηση πανταχού παρούσα
φορούσε σοσονάκι και μοβ σκουφάκι
με ΔουΝουΤου φοβέριζε το παιδάκι

Καλημέρα, ποιητικά ξεκίνησα. Βλέπεις η ψυχοκαυλωτική ατμόσφαιρα της σκυλομάνας αλλά με εξαιρετικό μάρκετινγκ Θεσσαλονίκης (αντέ να την πω και συμπρωτεύουσα για να μη μείνει ούτε ένας να μη με βρίσει) έχει συνεπάρει σύμπαντα τον πολιτικό κόσμο που ανέβηκε εκεί για να βαρδαροχτυπηθεί και να εμπνευστεί πάντα για το καλό μας!

Πώς ν’ αντέξω! Πώς; δεν ξέρω τι με χτύπησε περισσότερο κατακέφαλα. Η παράσταση Αχαρνείς ή οι δηλώσεις Λιάνη (ξαδέλφου – συναδέλφου) ότι είναι αυτοεξόριστος στο σπίτι του γιατί η πολιτική έγινε πτυελοδοχείο και ότι θα αφήσει την πολιτική. Δεν ξέρω!

 Τη Δευτέρα λέει, έρχεται η τρόικα. Ερήμην!

Τη Δευτέρα ο γιος μου θα είναι πρωτάκι κι εγώ επίσης. Πρέπει όμως "ερήμην" … να μην τον αγχώσω. Μεγάλο στοίχημα. Λιγο πιο πίσω στα σκαλιά, θα παρακολουθώ, θα καμαρώνω. Μακάρι όλα τα παιδιά του κόσμου να είναι γερά. (τι κοινοτυπία, αναιρούμενη με ένα κλικ στα διεθνή πρακτορεία … Μακάρι όμως!)
Καλή χρονιά στα πρωτάκια

 Να μια και λέμε για πρακτορεία: μια υπάλληλος στην Κραφτ Φουντ, στη Φιλαδέλφεια, απολύθηκε. Οι σεκιούριτι την οδήγησαν εκτός. Εκείνη επέστρεψε. Παρέα στην απόγνωσή της είχε κι ένα πιστόλι. Δύο νεκροί και τραυατίες …

 Το φθινόπωρο είναι εδώ δυνομένο ενατό … (αλλο ένα ματζικ σαρδάμ)
Καλό σου-κου
(ομολογώ ότι αυτολοκρίθηκα: μου ήθρε στο νου μια βρισιά που συνδυάζει τον πολιτισμικό θησαυρό των παραδοσιακών ύβρεων, χυδαιοτάτων, με το σύγχρονο γίγνεσθαι … Θεέ μου μιλάω σαν τον Τσοχατζόπουλο … τέλος πάντων … Ακόμη κι εγώ δεν είμαι έτοιμος ακόμη να στην "ξεστομίσω" … γραπτώς!)

Όπως σου έχω πει έχω φτιάξει ένα βιντεομπλογκ. Το ξεκίνησα έτσι, για χαβαλέ. Βρήκα ένα πολύ ωραίο σύστημα για να δένω την κάμερα στο αυτοκίνητο μου και να τραβάω ό,τι θέλω. Ακόμη και τη μουτράκλα μου. Έτσι έκανα αυτό το βίντεο

Πριν από καμιά βδομάδα το μόνταρα και το ανέβασα και μετά διάβασα κάτι σχετικό για την επικινδυνότητα των ακούρευτών φοινίκων κλπ στο μπλογκ tromaktiko. Τους έστειλα ένα μέιλ και αμέσως ανέβασαν το βίντεάκι μου.
Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να δει το βίντεο πολύ περισσότερος κόσμος.
Επαθα πλάκα με τα σχόλια που άφησαν στο youtube. Μιλάμε για πολύ βρισίδι και καλαμπαλίκι. Προφανώς και δεν έδωσα σημασία. Με είχαν προετοιμάσει για τέτοια πράγματα γνωστοί και φίλοι και κυρίως ο Μάνος Αντώναρος – αυτός κι αν έχει δεχθεί μπινελίκια.

Από χθες όμως άρχισαν τα τηλέφωνα γνωστοί και φίλοι και μου έδιναν τα "συχαρίκια" τους – που ΄λεγε κι η γιαγιά μου.

-Γιατί ρε παιδιά;

– Καλά δε βλέπεις; Τους κούρεψαν τους φοίνικες.

Τυχαίο? Νομίζω 100% – απλώς είχαμε καλό timing

"Αφανείς, φτωχοί, κυνηγημένοι, μα πάντα
μαζί και πάνω από την Ιστορία.
Στους γονείς μου"

Έτσι ξεκινάει η περιπέτεια της ανάγνωσης του βιβλίου του συναδέλφου δημοσιογράφου (εφ.Τα ΝΕΑ), Παύλου Κάγιου, "Και με κλειστά τα μάτια θα βλέπω" που κυκλοφόρησε το 2009 από τις εκδόσεις Καστανιώτη

Δεν ειμαστε φίλοι, το βιβλίο του όμως στάθηκε η αφορμή να γνωριστούμε και να πιούμε έναν καφέ. Εκείνος καπνίζει, οπότε με "καφέ και τσιγάρο" που λέμε,  κουβεντιάσαμε για τα βιβλία, τη δουλειά μας, την κατάσταση που βιώνουμε – που είναι πρωτόγνωρη αλλά που όσο περνάει ο καιρός μπαίνει κι αυτή στα ελληνικά καλούπια της συνήθειας.
Τι τύχη να μπορείς να γνωρίζεις τους συγγραφείς που διαβάζεις!!!

Θα ήταν πολύ μονόπλευρο να σου πω οτι το βιβλίο του είναι ένα βιβλίο για τον πόλεμο με τους γερμανούς, τον εμφύλιο, τη χούντα. Είναι και γι’ αυτά! Αλλά κυρίως είναι για την προσπάθεια που κάνουν οι ήρωές του να ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΝ.
Η πραγματικότητα είναι σκληρή και συχνά μπορεί να "τσακίσει" και τον πιο σκληροτράχηλο. Όμως "η πίστη που έχει ο ένας για τον άλλο" (όπως λέει και στην περίληψη) κάνει την πραγματίκοτητα από βουνό, λόφο που ξεπερνιέται.
Σου είπα πριν για "περιπέτεια" της ανάγνωσης. Θέλω να πω ότι ζεις τις περιπέτειες των ηρώων του Κάγιου σα να είσαι δίπλα τους. Βλέπεις, οσφραίνεσαι, τρέμεις, γελάς, ανακουφίζεσαι, τσαντίζεσαι σα να είσαι δίπλα τους. Έχουν πολλά συναισθήματα να βγάλουν οι ήρωες και τη πρώτης και της "δευτερης" γραμμής.
Το βιβλίο πλημμυρίζει με εικόνες μιας Ελλάδας που έχεις ακούσει, έχεις δει σε μαυρόασπρες φωτογραφίες, έχεις ακούσει από τη γιαγιά σου, κι από τις αναμνήσεις των γονιών σου.

 Είναι μια βιογραφία; Δεν ξέρω και φτάνοντας στο τέλος του βιλίου βλέπεις τελικά ότι δεν έχει καμία σημασία.
Πάντως ο συγγραφέας στις ευχαριστίες που κάνει  αναφέρει τον πατέρα του που πριν πεθάνει το 2004, είχε αρχίσει να αφηγείται τη ζωή του, αλλά και τη μητέρα του – ως εξής: "Στη Βασιλική Κάγιου, στη μάνα μου, την αγράμματη μούσα μου, που πολλά από τα υπερβατικά σημεία σε όλα μου τα βιβλία γεννήθηκαν από αυτή.Στο τωρινό το μότο είναι "δικό" της και οι αφηγήσεις της ζωής της οδηγός για το χαρακτήρα ολου του βιβλίου".

Ο Παύλος, στο βίντεο που ακολουθεί διαβάζει αποσπάσματα που διαλέξαμε παρέα, ένα πρωινό του Ιουνίου με κάφε, τσιγάρο (δικό του) και κουβέντα.

Καλή προβολή και ανάγνωση.

"A strange name for a track, perhaps. But, dear readers, it really is a strange track.

Κάνε κλικ πάνω στη φωτό και άντε στο καλό να κάνεις free download

a, kai καλή … ακρόασις!

έτσι ξεκίνησαν και κάπου εκεί τελειώσαν (αν δεις και τα 15 λεπτά του βίντεο.

Το φχαριστήθηκα.
Γουσταρα, συγκινήθηκα, χοροπήδηξα (στον ίδιο παλμό με τους διπλανούς μου), λικνίστηκα, γέλασα, ειρωνεύτητα, αποδοκίμασα (λίγο ειναι η αλήθεια γιατί τα προηγούμενα … δε μ’ αφησαν).

Είδαμε ένα τεράστιο γκρουπ.

4 παλικάρια καταφέρνουν να γεμίσουν μια θηριώδη σκηνή και τις αισθήσεις μας.

μπορούν επίσης να μας παρασύρουν ή να μας νευριάσουν. Αλλά με πέντε ακόρντα … μας ξανακάνουν δικούς τους!!!

Αυτό θα πει άλλωστε STAR