Giannis Kafatos

Την πείραξα αυτή τη φωτό. Στην αρχή ήταν έτσι

μετά την έκανα έτσι

με το φοτοφλέξερ, ένα ονλάιν τύπου φώτοσοπ πρόγραμμα.
Μετά την έβαλα στο Facebook κι αναρωτήθηκα αν οι αναμνήσεις είναι μαυρόασπρες.
Και κάνει πολύ ζέστη – το φθινόπωρο είναι μακριά και το "καλο χειμώνα" που ακούω δεξιά κι αριστερά μοιάζει με βρισιά.

Υβρις. Όπως την όρισαν οι αρχαίοι, που τελικά δεν ξέρω κατά πόσο είναι πρόγονοι … και σίγουρα είμαι βέβαιος ότι δεν είναι πρόγονοι όλων μας. Μερικοί από εμάς βαστάνε ως σκούφια από τους Ούνους, ή όποια άλλα φύλλα που δεν είχαν καλά PR και αναγνωρίζονται κοινώς ως "αγριοι, βάρβαροι, κατακτητικοί".

Μετά θυμήθηκα τον Παύλο Παυλίδη. Με έναν τρόπο, άθελά του  έχει παίξει κάποιο ρόλο. Καλοκαιρινό. Εν αγνοία του. Παραμένει ένας από τους πιο ζωντανούς καλλιτέχνες. Πάντα φρέσκος.

 Θρασύδειλα όντα προσπαθούν να βγουν από την κατάθλιψή τους ρουφώντας ζωή από τους εναπομείναντες ζωντανούς οργανισμούς.

Η αισιοδοξία αν πάει να βρει στήριγμα στη λογική περιμένει στο οδόστρωμα μέχρι να φτάσει ασθενοφόρο στο κεντρο, μέρα με δύο πορείες και χωρίς λεωφορεία.

Η αισιοδοξία οφείλει να βρίσκεται στο πόστο της, όπως οι μαγικές καταστάσεις στην κλασική λατινοαμερικάνικη λογοτεχνία, και να ποτίζει ότι ξεραμένο βρίσκει … (αφού το αυτόματο πότισμα χάλασε τις μέρες των διακοπών υποκύπτοντας στο νόμο του Μέρφι).

Τα κουβαδάκια σου και σ’ άλλη παραλία: τι σκληρή ατάκα!
Να στην πουν τ’ αλλα παιδάκια και να σου γυρίσουν την πλάτη και να προτιμήσουν να παίξουν χωρίς καν το κουβαδάκι σου προκειμένου να μην σ’ έχουν μεσ’ στα πόδια τους!

Πόσους αναγνωρίζεις που το έχουν υποστεί;
Μην απαντήσεις …
γρήγορα!
Κοίτα γύρω …Σκέψου (τους)!

Μπονζούρ, καλημέρα, καλημέρα. 

Μην το πάρεις προσωπικά. Πάντα κατεργάρηδες είναι οι άλλοι. Αλλά "πάγκος" είναι ίδιος κι απαραλλάχτος χρόνια τώρα. Εκεί που κάθονταοι οι κωπηλάτες στις γαλερες δεμένοι στους κρίκους τους (΄οχι των 5 ένα τάληρο) και λαμνοκοπούν. Για πού; Για ποιον; 
Τι να σου πω κι εγώ – είμαι στην τέταρτη σειρά και δε βλέπω καλά … μπροστά!

Η Αριστούχος Αθηνά, που βγήκε στο πρωινό του Μέγκα την Πέμπτη το πρωί στο διπλανό παράθυρο με την υπουργό Διαμαντοπούλου το είπε χαλάρα και ξάστερα: Ευχαριστώ τους καθηγητές του φροντιστηρίου!!!
Στη …νεόητα το απέδωσε η εμφανώς εμβρόντητη υπουργοπαιδείας

 Μπαίνουμε στην εβδομάδα που αρχίζει η τηλεοπτική νέα περίοδος, που ο πρωθυπουγρός θα δει – εθιμοτυπικώς – τους συνδικαλιστές στο γραφείο του, γιατί τις πορείες που ετοιμάζουν στην έκθεση Θεσσαλονίκης δε θ’ αδείασει να τις παρακολουθήσει –  που θα γίνουν οι πληρωμές – τέλος του μήνα γαρ –  και βεβαίως θα κλείσει με τους U2 στο ΟΑΚΑ. 

κανένας αλήτης δε μας έμαθε ποτέ στο σχολείο στο γαμημένο μάθημα του επαγγελματικού προσανατολισμού το λαμπρό επάγγελμα του Συμβούλου. Σκατά στα μούτρα της εκπαίδευσης! Αντί να μας προετοιμάσουν για την ανωτάτη συμβουλευτική που παίρνει bonus, που είναι δίπλα σε πρωθυπουργούς χρεωμένων χωρών … τίποτα τα βασικά και τετριμένα … μας μάθαιναν. "Θα φτύσω στους τάφους σας", που λέει και ο Μπορίς Βιαν!

Καλό σου-κου
Καλή σεζόν – το "καλό χειμώνα" το δέχομαι ως ένδειξη καλής θέλησης αλλά εκτός τόπου και χρόνου ,,,
Καλή Πρωταπριλιά ( με τόση ψευτιά  … γιατί παραξενεύεσαι δεν το καταλαβαίνω!)

Shame

is released on 4th October

 Robbie Williams said: “It’s incredible to listen to the album and realise that it’s already been 20 years of making music and playing gigs.  And the great thing about the album is that it’s not only a celebration of my past but also a bridge to the future. The fact that part of the future includes a name from my past makes it all the more poignant for me”.

Εγκαινιάστηκε το Πεδίον του Αρεως

Της Βάλιας Μπαζού
Από το : Ποντίκι
Αλαλάζοντας αλλόφρονες από χαρά χιλιάδες Αθηναίοι και κυρίως Εξαρχειώτες, Κυψελιώτες και Πατησιώτες, χόρεψαν μέχρι πρωίας στα εγκαίνια του ανακαινισμένου Πεδίου του Άρεως, οι πύλες του οποίου άνοιξαν μετά από τρία καλοκαίρια και…
χειμώνες. Οι σκηνές που εκτυλίχθηκαν ήταν άκρως συγκινητικές… Νέοι, γέροι και παιδιά έπεφταν στο χώμα και φιλούσαν τα πάτρια εδάφη, άλλοι αγκάλιαζαν τα δέντρα ενώ οι πιο τολμηροί σκαρφάλωσαν και δεν έχουν κατέβει ακόμα. Το ιστορικό πάρκο της Αθήνας, δεν έχει, βέβαια καμιά σχέση με τα σχέδια που είχε επεξεργαστεί ο αρχιτέκτονας Αλέξανδρος Τομπάζης, αποτελεί, όμως, ένα μοναδικό, σε παγκόσμια κλίμακα, πρότυπο και πρωτότυπο θεματικό πάρκο, προσομοίωση της άγριας φύσης και άγριας ζωής, σε απόσταση αναπνοής από το κέντρο της Αθήνας. Η περιήγηση στις νέες «εγκαταστάσεις» αφήνει τον επισκέπτη άφωνο. Έχουν στηθεί βουνά από μπάζα για ορειβασία, λακκούβες εκατοντάδων μέτρων που με τα πρωτοβρόχια θα χρησιμοποιηθούν για rafting. Σαμαράκια, πεταμένα κλαδιά , κοτρώνες και άλλα αντικείμενα είναι διάσπαρτα για να εξυπηρετούν τους φανατικούς του mountain bike. Η πρωτοτυπία του εγχειρήματος φαίνεται από την πρώτη στιγμή από τις πύλες εισόδου, οι οποίες είναι σκοπίμως κλειστές έτσι ώστε οι επισκέπτες να σκαρφαλώνουν και να μπαίνουν αμέσως στο πρόγραμμα εκγύμνασης αλλά και αλλαγής του τρόπου ζωής. Πρόβλεψη υπάρχει και για τους ηλικιωμένους που δεν μπορούν να σκαρφαλώσουν. Με αριστοτεχνικό τρόπο έχουν ανοιχτεί τρύπες σε διάφορα σημεία της περίφραξης, τα οποία στο πλαίσιο του παιγνιδιού «ο χαμένος θησαυρός του Πεδίου του Άρεως» οι απόμαχοι της ζωής πρέπει να τις βρουν για να μπουν στο πάρκο. Όπως μας δήλωσαν οι υπεύθυνοι της υπερνομαρχίας, ειδικοί ψυχολόγοι επεξεργάστηκαν τον τρόπο εισόδου στο πάρκο των ατόμων της τρίτης ηλικίας και η μέθοδος που επέλεξαν απέδειξε ότι τους έδωσε μεγάλη χαρά και νόημα ζωής αφού νοιώθουν και πάλι για λίγο παιδιά. Ειδική μέριμνα έχει δοθεί για την ανάπτυξη της περιβαλλοντικής εκπαίδευσης. Το πρότυπο πάρκο, βρίθει από ξεραμένα δέντρα και λουλούδια έτσι ώστε οι λιλιπούτειοι επισκέπτες να γνωρίζουν αμέσως τις επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής, της ανομβρίας και γενικότερα της καταστροφής του περιβάλλοντος. Σε ευχαριστούμε ω, υπερνομαρχία!
ΥΓ Σύμφωνα με την τελευταία επίσημη ενημέρωση το Πεδίον του Άρεως θα άνοιγε τις πύλες του στο τέλος Ιουλίου! Κατόπιν εορτής καταλάβαμε ότι σκοπίμως αναφερόταν μόνον ο μήνας παράδοσης και όχι η χρονιά.

Τη Φωτεινή Τσαλίκογλου, την γνωρίζω, επαγγελματικά μόνο, πολλά χρόνια. Πάντα είχα την τιμη να αποδέχεται τις σχετικές μου προτάσεις για κάποια εμφάνισή της στην τηλεόραση με – δυστυχώς – κακές αφορμές, λόγω της κύριας επαγγλεματικής της ιδίοτητας που είναι κλινική ψυχολόγος.
Δεν ήταν δύσκολο να την προσεγγίσω. Συναντηθήκαμε τυχαία όμως, στις αρχές του καλοκαιριού στο Public στην παρουσιάση του βιβλίου του Τζούμα. Τότε ακόμη το νέο της βιβλίο, Το χάρισμα της Βέρθας από τις εκδόσεις Καστανιώτη, δεν είχε βγει στα βιβλιοπωλεία, ήταν στο τυπογραφείο. Πάντα ευγενική, δεν αρνήθηκε όταν  της ζήτησα να γυρίσουμε κάποια βίντεο για το μπλογκ μου, αφού θα κυκλοφορούσε το βιβλίο κι αφού το είχα διαβάσει.

Έτσι είχα τη χαρά να περάσω ένα ωραίο απόγευμα μέσα σ’ ένα σπίτι που ξεχειλίζει από βιβλία, μεράκι και ίχνη της εγγονής της. Της απολογήθηκα ότι δεν είχα προλάβει να διαβάσω ολόκληρο το βιβλίο και της υποσχέθηκα ότι με αυτό θα ξεκινούσα τα διαβάσματα στις διακοπές μου. Όπως κι έκανα.

Η Βέρθα, αυτό το πλάσμα που διατρέχει τις σελίδες του βιβλίου της είναι μια καλή αφορμή για να σκεφτείς πολλά και διαφορετικά πράγματα. Αβίαστα. Οι σκέψεις βομβαρδίζουν το κεφάλι σου καθώς διαβάζεις. Το ξετύλιγμα της ιστορίας παραμερίζει από το νου σου και στη θέση του μπαίνουν ιδέες. Κι όταν καταλαγιάσουν οι ιδέες αρχίζουν οι σκέψεις και η Βέρθα είναι πάντα εκεί να καθοδηγεί, να ακολουθεί και να παρακολουθεί.
Όπως κάνει το φάντασμα του αδελφού της, που τη συναντάει κρυφά τις νύχτες. Όπως κάνουν η ήρωες των ζωγράφων που οριοθετούν κι αυτοί κάποια μονοπάτια που άλλοτε ευχάριστα, άλλοτε πιο δύσκολα προσπαθείς να τα διαβείς.

Καλύτερα όμως δες την ίδια τη συγγραφέα να σου μιλάει για το βιβλίο της

"Βέρθα."Μπερθ".Γέννηση. Παράξενο κορίτσι!" (σελ 167)

Καλή προβολή και καλή ανάγνωση.

Καλημέρα.
θέλω σε παρακαλώ να δεις αυτή την πόρτα πριν ακούσουμε μουσικές και να σκεφτείς. Ό,τι θες εσύ. Ό,τι σου κάνει κέφι. Τίποτα που τεχνηέντως ή μη κάποιος θα σου βάλει στο κεφάλι σου. Σκέψου ό,τι θες.

Είναι ο ήλιος απέναντι, αλλά είναι στα τελευταία του. Λίγο πριν δύσει. Δεν ενοχλεί. Αντιθέτως.

 Τι θλιβεροί που είναι οι πολιτικοί μας. Τι θλιβερή που γίνεται η πολιτική; Δε μ’ ενδιαφέρει το πολιτικό μέλλον των εσχάτως διαγραφέντων, αλλά όσο θυμάμαι τον εαυτό μου να διαβάζει εφημερίδες και περιοδικά πάντα οι αρχηγοί ό,τι δεν τους άρεσε το διέγραφαν. Οι δε ατάκες του στυλ: έθεσε εαυτόν εκτός κόμματος, από τα 80’ς μέχρι τα 00΄ς είναι εξόχως πασέ!|
Στην εικόνα των πολιτικών μας και των πολιτικών πρακτικών φαίνεται το χάλι μας. Αλλά σαν τις κουτοπόνηρες νοικοκυρές, το "χάλι" το βάζουμε κάτω από το χαλί και πορευόμαστε … όσο ο κουρνιαχτός κατακάθεται!

Ξέρεις πώς κατάλαβα ότι δεν είμαι πια διακοπές; Ούτε από το γεγονός ότι δουλεύω από τα χαραμάτα, ούτε από το γεγονός ότι φοράω μακρύ παντελόνι αντί βερμούδας, ούτε καν από τη φριχτή ζέστη. Δεν έχω διαβάσει ούτε μια σελίδα από το πολύ ενδιαφέρον βιβλίο που ξεκίνησα το τελευταίο σαββατοκύριακο στο Πήλιο. Θέλω το χρόνο μου. Πού θα πάει θα επανέλθω!!!

 Το ΠΑΣΟΚ ασχολείται με το πώς θα περάσει τα γενέθλιά του, στις 3 του Σεπτέμβρη (να περνάς που λέει και το τραγούδι) και τι θα ανακοινώσει κλπ κλπ. Οι υπόλοιποι με το τι ώρα θα πάμε στο ΟΑΚΑ για να είμαστε όσο πιο κοντά στους U2. Διάβαζα την ανταπόκριση της Μαρίας Μαρκουλή στα Νέα που τους είδε στο Μιλάνο και φτιάχτηκα!!! Αρα, |
"θα σε ξαναβρω στις αρένες
τρεις του Σεπτέμβρη να περνάς…"

Με τις υγείες μας!
Το Σάββατο 4 Σεπτέμβρη, νά ‘μαστε καλά, θα βάλω μουσική στο Ματαρόα. Νομίζω ότι είμαι πολύ τυχερός, αφού θα διαλέξω μουσικές με θέα την Ακρόπολη. Κεραμεικού και Ιερά Οδό γωνία, στην ταράτσα !!!(θα σου πω περισσότερα προσεχώς … οφ κορς, αλλά η θέα της θεάς φωτισμένης … δεν παίζεται!!!)

Καλό Σου-κου, καλό  ό,τι κάνετε είτε στο κέντρο είτε στα πρόαστια (πολύ μου άρεσαν τα suburbs των Arcade Fire)!!!

Μια συλλογή διηγημάτων με πρωταγωνιστή ένα κομπιούτερ, μια σύνδεση στο ίντερνετ, ένα… κόλλημα.

Ο Θοδωρής Καραγεωργίου ανησυχεί, και εμένα αυτό μου αρκεί. Ανησυχεί και γράφει. Για τη γενιά του και όχι μόνο. Για όλους μας, που περνάμε λίγες, πολλές, πάρα πολλές, μερικές ώρες μπροστά σε ένα άγνωστο σύμπαν που μας προκαλεί, προσκαλεί, εκλιπαρεί, παρακαλεί, περιγελά, παραπλανά: το ίντερνετ.
Το βιβλίο του κυκλοφορεί από τον Κέδρο και λέγεται  "e-drugs" και έχω τη χαρά να σου παρουσιάσω παρακάτω και τον ίδιο τον Θοδωρή να διαβάζει καποια αποσπάσματα, αυτή τη φορά μπροστά στη δική του κάμερα – μια και ζει στην Καβάλα, αλλά και ένα καινουριο διήγημα που δεν συμπεριλαμβάνεται στην τυπωμένη έκδοση. Ο συγγραφέας το έστειλε με μέιλ σε γνωστούς και φίλους. Μέσα στη λίστα του βρέθηκα κι εγώ!
Καλή … προβολή και kαλή ανάγνωση.

                                  Η εικοστή πρώτη Νοεμβρίου ήταν μια μέρα που θα άλλαζε ριζικά τη ζωή της Φρίντα. Λίγες ώρες πριν ούτε που θα μπορούσε να φανταστεί αυτό που θα της συνέβαινε, και είναι λογικό, αν αναλογιστεί κανείς πως σε οποιονδήποτε και αν συνέβαινε κάτι τέτοιο θα του ερχόταν ο ουρανός στο κεφάλι. Πρόκειται, σίγουρα, για κάτι που δεν το σκέφτεσαι, για κάτι που δύσκολα περνάει από το μυαλό σου, και πιθανότατα, για κάτι που δεν έχεις ακούσει να συμβαίνει ποτέ.
Ο άντρας της βρισκόταν ήδη στη δουλειά του, σε ένα γραφείο κάπου στο κέντρο της πόλης. Ο γιος της είχε φύγει για το σχολείο. Η ίδια θα έπρεπε να βρισκόταν επίσης στη δουλειά της υπό άλλες συνθήκες αυτή τη στιγμή. Τους φαντάστηκε και τους δύο, ανυποψίαστους τελείως για αυτό που είχε συμβεί, αλλά και αυτό που θα ακολουθούσε. Ήταν πραγματικά απίστευτο.
Η Φρίντα έκλεισε το κινητό της και το ακούμπησε στον πάγκο της κουζίνας. Ήταν ο διευθυντής της εταιρίας της, μόλις είχε απολυθεί. Το χειρότερο όμως, αναφορικά με τη δουλεία τουλάχιστον, δεν ήταν αυτό· ήταν πως ο λόγος για τον οποίο είχε απολυθεί δεν θα της άφηνε και πολλά περιθώρια να την προσλάβουν σε κάποια άλλη εταιρία. Η δουλειά της όμως στη συγκεκριμένη περίπτωση ήταν μάλλον το τελευταίο που την ένοιαζε. Είχε να νοιαστεί για έναν σορό άλλα προβλήματα που θα έπεφταν σα ντόμινο από στιγμή σε στιγμή.
Τα μαλλιά της έσταζαν ακόμη νερά, από το μπάνιο που είχε κάνει λίγο πριν. Το ζεστό νερό καθώς έπεφτε πάνω της την είχε ηρεμήσει έστω και ελάχιστα, όμως τώρα ο τρόμος επανερχόταν ακόμη μεγαλύτερος. Έβλεπε το κινητό μπροστά της και σκεφτόταν σοβαρά εδώ και αρκετή ώρα να το απενεργοποιήσει. Οι κλείσεις ερχόταν η μία με την άλλη το τελευταίο διάστημα, δεν άντεχε άλλο. Περίμενε όμως τηλέφωνο από τον δικηγόρο με τον οποίο είχε μιλήσει το πρωί. Της είχε κάνει λόγο για αποζημίωση, ηθική βλάβη και διάφορα άλλα. Αν και το στομάχι της ήταν ένας κόμπος σφιχτά δεμένος, αν και το μυαλό της γύριζε, έπρεπε να συγκεντρωθεί, να κάνει υπομονή, να μιλήσει με τον δικηγόρο, ήταν το μόνο που της έμενε πια.
Για να φτάσουμε όμως ως την εικοστή πρώτη Νοεμβρίου, την καταραμένη για την Φρίντα εκείνη ημέρα, και να καταλάβουμε το τι έχει συμβεί, θα πρέπει να εξετάσουμε τα γεγονότα από την αρχή. Ή τουλάχιστον από την αρχή, αν μπορεί κανείς να θέσει, βέβαια, ως αφετηρία των αποτελεσμάτων τη συγκεκριμένη ημερομηνία. Το σίγουρο πάντως είναι πως από εκεί μπορούμε να αρχίσουμε να εξετάζουμε τα γεγονότα και όχι από πιο πριν.  
Στις τέσσερις Μαρτίου λοιπόν, η Φρίντα καθόταν μπροστά από τον υπολογιστή της και έψαχνε τρόπους για να απαλλαγεί από τα ενοχλητικά πουλιά που μαζευόντουσαν στην αυλή της. Το σπίτι της, ένα δίπατο κλασικό, με μια πανέμορφη αυλή με κήπο γεμάτο παρτέρια από λουλούδια και όμορφα δεντράκια ήταν ένα όνειρο ζωής. Με τη σκληρή δουλειά και τις οικονομίες αρκετών χρόνων είχαν καταφέρει με τον σύζυγό της να το κάνουν πραγματικότητα πριν μερικούς μήνες. Τα πάντα ήταν έτσι ακριβώς όπως τα είχε φανταστεί: ξύλινα πατώματα, μεγάλα παράθυρα, χοντρές κολόνες, παρτέρια, δέντρα με σκιουράκια, πλακόστρωτο μονοπάτι που διέσχιζε τον κήπο έως το πίσω γκαράζ και την κεντρική είσοδο της αυλής.
Το μόνο πρόβλημα που παρουσιάστηκε μετά την αγορά του σπιτιού ήταν αυτά τα καταραμένα πουλιά. Κοπάδια ολόκληρα επισκέπτονταν το σπίτι και την αυλή της κάθε βράδυ και έμεναν εκεί έως το επόμενο πρωί. Από τη μία είχε να αντιμετωπίσει τις αποτρόπαιες κουτσουλιές τους που γέμιζαν το όμορφο πλακόστρωτο μονοπάτι της, τη βεράντα με τα γυαλιστερά μάρμαρα και τα σκαλοπάτια για την είσοδο του σπιτιού, και από την άλλη έπρεπε να υπομένει τον πρωινό θόρυβο από τα τιτιβίσματα και το κελάηδαμά  τους που την ξυπνούσε από τις έξι το ξημέρωμα.
Είχε, βέβαια, δοκιμάσει μερικά αυτοσχέδια τεχνάσματα με κροτίδες, μακριά ξύλα με έγχρωμες νάιλον σακούλες στις άκρες τους και cd κρεμασμένα με πετονιά από τα κάγκελα των μπαλκονιών του δευτέρου ορόφου, αλλά το μόνο που είχε καταφέρει ήταν να καταστρέψει το όμορφο εξωτερικό ντεκόρ του σπιτιού της και τίποτα παραπάνω. Τα πουλιά δεν έλεγαν να την αφήσουν σε ησυχία.
Έτσι αναζητώντας τρόπους απαλλαγής από ενοχλητικά πουλιά κατέληξε σε ένα forum με θέμα ακριβώς αυτό που έψαχνε. Μερικοί από τους χρήστες πρότειναν τις είδη γνωστές στη Φρίντα λύσεις οι οποίες όπως αποδείχτηκε είχαν αποβεί μάταιες στην περίπτωσή της. Αφού έγινε μέλος του forum σχολίασε πως cd και νάιλον σακούλες δεν έχουν να προσφέρουν το παραμικρό.
Έπειτα εξέτασε κάποιες άλλες προτάσεις πιο δραστικές. Μία από αυτές ήταν η χρήση μίας συσκευής παραγωγής ήχων χαμηλής συχνότητας, οι οποίοι δεν γίνονται αισθητοί από τον άνθρωπο, αλλά για τα πουλιά είναι σαν να ηχούν σειρήνες στα αυτιά τους. Η συγκεκριμένη συσκευή κόστιζε γύρω στα εκατό ευρώ. Μία άλλη πρόταση, πιο δελεαστική και αρκετά οικονομικότερη ήταν η χρήση ποντικοφάρμακου ανάμικτου με σπόρους ταΐσματος. Μία τελευταία, οι παγίδες πουλιών. Η Φρίντα παρήγγειλε το ποντικοφάρμακο.
Στις είκοσι τέσσερις Απριλίου έκανε πράξη κάτι που σκεφτόταν εδώ και αρκετό καιρό. Η Φρίντα ήταν μια γυναίκα που πλησίαζε τα σαράντα. Αν και η ομορφιά δεν ήταν το μεγάλο της προσόν, θα μπορούσε να πει κανείς, πως ακόμη τουλάχιστον κρατιόταν. Κατά τη διάρκεια της ζωής της είχε κάποιες ερωτικές περιπέτειες, μα ποτέ κάτι το ιδιαίτερο. Είχε παντρευτεί στα είκοσι τρία της και από τότε η ερωτική ζωή της βάλτωσε. Όχι πως την ένοιαζε κάτι τέτοιο όλα αυτά τα χρόνια ή πως είχε δώσει ποτέ σπουδαία σημασία. Ο άντρας της δε, ο οποίος δεν ήταν και ιδιαίτερα εμφανίσιμος, δεν φημιζόταν καθόλου για τις ερωτικές του ορέξεις. Καθώς τα χρόνια περνούσαν όμως, μια σκέψη όλο και πιο έντονη τριβέλιζε το μυαλό της, μια σκέψη που το τελευταίο διάστημα έτεινε να γίνει εμμονή. Και σε αυτό είχε συμβάλει κατά κάποιο τρόπο και ο άντρας της, ο οποίος κόντευε να την ξεχάσει σαν ερωτική σύντροφο.
Το θέμα για τη Φρίντα ήταν πως είχε να κάνει έρωτα σχεδόν ένα χρόνο. Παλιότερα κάτι τέτοιο δεν θα την απασχολούσε και τόσο, τώρα όμως, με την ηλικία να γέρνει εις βάρος της, τα πράγματα άλλαζαν. Χρειαζόταν μια μικρή επιβεβαίωση πως μετράει ακόμη, πως μπορεί να συγκινήσει ένα αρσενικό αν ήθελε, και δυστυχώς οι όποιες της προσπάθειες έπεφταν στο κενό. Αυτό που είχε θεωρήσει ως υπεύθυνο ήταν το σχετικά μικρό της στήθος.
Έτσι τη μέρα εκείνη έψαξε στο διαδίκτυο για κάποιον πλαστικό χειρούργο. Λίγες ώρες αργότερα είχε κλείσει ραντεβού σε μία πολύ καλή ιδιωτική κλινική με εξειδικευμένους χειρούργους. Οι εικόνες που είχε δει την είχαν αφήσει άφωνη. Οι άνθρωποι έκαναν φανταστική δουλειά. Με ένα όχι και τόσο μεγάλο ποσό θα μπορούσε να αποκτήσει το στήθος που πάντα ονειρευόταν και η αυτοπεποίθηση της θα ανέβαινε κατακόρυφα, όπως και η ζήτησή της από τα απανταχού αρσενικά. Μια βδομάδα αργότερα η Φρίντα μπήκε στο χειρουργείο.
Στις δώδεκα Μαΐου έθεσε στη μηχανή αναζήτησης το ερώτημα αν οι φιλίες στο διαδίκτυο μπορούν να αποδειχθούν αληθινές. 
Στις δύο Ιουνίου πληκτρολόγησε στη μηχανή αναζήτησης το όνομα και το επίθετό της αλλά δεν βρήκε κανένα σύνδεσμο.
Στις δέκα οκτώ Ιουνίου επέστρεψε στο σπίτι της λίγο μετά τη μια τη νύχτα. Ο άντρας της έλειπε σε ένα συνέδριο εκτός πόλης και ο γιος θα κοιμόταν τη νύχτα εκείνη σε κάποιο φίλο του. Άναψε ένα τσιγάρο, έβαλε ένα ποτό και άνοιξε τον υπολογιστή της. Το κεφάλι της ήδη γύριζε από αυτά που είχε πιει στο μπαρ που βρισκόταν μέχρι εκείνη την ώρα. Άλλη μια έξοδός της είχε αποβεί άκαρπη. Η πλαστική της είχε πετύχει, αλλά τα αποτελέσματα που περίμενε δεν έλεγαν να έρθουν. Οι άντρες δεν της έδιναν πια την σημασία που κάποτε μπορούσε εύκολα να κερδίσει. Ίσως να είχαν αλλάξει και οι εποχές, ίσως αυτοί οι άντρες να μην ήταν και τόσο άντρες όσο θα έπρεπε, ίσως πάλι, μια σαραντάρα να μην είναι και ότι καλύτερο για κάποιους.
    Με λίγο ψάξιμο στο ίντερνετ, βρήκε αυτό που έψαχνε μάταια τόσο καιρό. Ήταν μια σελίδα που με ογδόντα μόλις ευρώ μπορούσες να παραγγείλεις έναν νεαρό στο σπίτι σου για μία ολόκληρη ώρα. Έβγαλε την πιστωτική της και διάλεξε, από φωτογραφίες μάλιστα, τον καλύτερο κατά τη γνώμη της.
Ο νεαρός βρισκόταν μισή ώρα αργότερα στο σπίτι της. Είχε μεγάλες πλάτες, άτριχο στήθος, γυμνασμένους μύες και όμορφο πρόσωπο. Έκαναν έρωτα τρεις φορές και έφυγε όπως ακριβώς ήρθε. Τότε η Φρίντα αισθάνθηκε τόσο μόνη όσο ποτέ άλλοτε, αισθάνθηκε ένα κενό αβάσταχτο να την πλακώνει και μία θλίψη για την ύπαρξή της ολόκληρη που δεν μπορούσε να συγκρατήσει τους λυγμούς της. Είχε να κλάψει από μικρό παιδί.                        
Στις είκοσι Ιουνίου αναζητούσε εναλλακτικούς τρόπους για ύπνο, καθώς το τελευταίο διάστημα της είχε παρουσιαστεί μία ενοχλητικότατη αϋπνία που την κρατούσε ξύπνια τις περισσότερες ώρες της νύχτας και μισοκοιμισμένη ολόκληρη τη μέρα. Κάποιος της πρότεινε να χαλαρώνει τα βράδια με ένα, δύο ποτήρια κρασί, ιδίως όταν είχε αντιμετωπίσει μία δύσκολη μέρα.
Στις εφτά Ιουλίου, με ένα ποτήρι κρασί στα χέρια και ένα τσιγάρο στα χείλη, έψαχνε για εταιρίες καλλυντικών που να ζητούν ηγετικά στελέχη.
Στις δύο Αυγούστου προσπαθούσε να μάθει αν το να πίνεις κάθε βράδυ δύο ποτήρια κρασί σε κάνει αλκοολικό.
Στις δέκα τέσσερις Αυγούστου άνοιξε έντρομη την αυλόπορτα του σπιτιού της, έτρεξε από το πλακόστρωτο μονοπάτι ως τα σκαλιά, τα ανέβηκε μπήκε στο σπίτι, άνοιξε τον υπολογιστή και πληκτρολόγησε με χέρια που έτρεμαν: «κολλάει το H.I.V. με την ανάσα;» Ένα δεκάλεπτο πριν βρισκόταν μέσα σε ένα αστικό. Το αυτοκίνητό της είχε παρουσιάσει μία βλάβη και είχε αναγκαστεί να το εγκαταλείψει σε ένα συνεργείο. Η ζέστη ήταν αποπνικτική μέσα στο αστικό και οι μυρωδιές της γύριζαν τα σωθικά, μα το χειρότερο ήρθε μία στάση πριν από τη δικιά της.
Ένας νεαρός με βρόμικα ρούχα και λιγδιασμένα μαλλιά την πλησίασε. Το σώμα του ήταν σαν όρθιος σκελετός και το πρόσωπό του ρουφηγμένο. Ένιωσε την ανάσα του που μύριζε, πάνω της. Το χέρι του της άγγιξε τον ώμο. Και τότε τη ρώτησε σφυρίζοντας μέσα από τα δόντια του: «Έχετε να μου δώσετε ένα ευρώ; Να φάω κάτι, είμαι άρρωστος, έχω έιτζ».
Στις δύο Σεπτεμβρίου έψαχνε να βρει τρόπους με τους οποίους μπορείς να απαλλαγείς από το κενό που νιώθεις μέσα στην ψύχη σου, ιδίως τις ώρες που ο ήλιος βασιλεύει. Δυστυχώς για τη Φρίντα όλες τις οι προσπάθειες στο συγκεκριμένο θέμα αποδείχτηκαν μάταιες.
Στις είκοσι οκτώ Σεπτεμβρίου πληκτρολόγησε τη λέξη «i-doser», χωρίς να γνωρίζει καν η ίδια περί τίνος πρόκειται. Μία συνάδερφός της τής είχε μιλήσει για ένα είδος ήχων με χαμηλές συχνότητες που επηρεάζουν τον εγκέφαλο και τη λειτουργία του σε τέτοιο βαθμό όσο και αρκετά ναρκωτικά. Όταν μπήκε σε ένα σχετικό forum και ρώτησε περισσότερες λεπτομέρειες, το πρώτο πράγμα που άκουσε ήταν για τα i-dosers. Έτσι βάλθηκε να τα ψάχνει.
    Στις δώδεκα Οκτωβρίου έκλεισε ραντεβού με τoν διευθυντή της Orfy.ltd, μίας νέας και ανερχόμενης εταιρίας καλλυντικών. Τη μέρα εκείνη αντάλλαξαν αλλεπάλληλα mails με προτάσεις, αντιπροτάσεις, προσφορές και αντιπροσφορές. Ο διευθυντής της Orfy.ltd, όπως και κάθε άλλος διευθυντής, αποδείχτηκε σκληρός στις διαπραγματεύσεις του για τη θέση, τα χρήματα και τα δικαιώματα που ζητούσε η Φρίντα. Όταν όμως άκουσε την τελική προσφορά της, δελεάστηκε για τα καλά.
Γιατί η προσφορά της Φρίντα είχε να κάνει με την παράδοση δέκα τεσσάρων από τις πατέντες καλλυντικών της εταιρίας στην οποία ήδη εργαζόταν. Το κίνητρο για τον διευθυντή της νεοσύστατης Orfy.ltd ήταν πραγματικά μεγάλο, καθώς θα μπορούσε να αποτελέσει το έναυσμα για την εφόρμηση της εταιρίας του στον χώρο των δυνατών.
Όσο για τη Φρίντα ένιωθε επιτέλους πως είχε φτάσει η ώρα της δικαίωσής της. Δέκα οκτώ χρόνια τώρα έδινε τον καλύτερο εαυτό της στην εταιρία που δούλευε, αλλά η συμπεριφορά των ανωτέρων της δεν ανταποκρινόταν στις θυσίες της. Η υποσχόμενη εδώ και χρόνια προαγωγή της δεν έλεγε να έρθει, αλλά και οι οικονομικές παροχές που τις προσέφεραν δεν αντιστοιχούσαν ούτε κατά διάνοια στο έργο της. Γιατί η αλήθεια είναι πως η Φρίντα είχε όντως προσφέρει πολλά στην εταιρία της, είχε συμβάλει κατά πολύ στην επιτυχημένη πορεία της, και είχε δώσει ένα ολόκληρο κομμάτι από τον εαυτό της γι’ αυτόν τον στόχο.        
Στις δέκα οκτώ Οκτωβρίου, καθώς καθάριζε το δωμάτιο του γιου της βρήκε μέσα σε ένα από τα συρτάρια του ένα μικρό φακελάκι. Το σήκωσε στα χέρια της, το επεξεργάστηκε, και διαπίστωσε πως υπήρχαν υπολείμματα από μία άσπρη σκόνη στο εσωτερικό του. Έτρεξε τότε στον υπολογιστή και έψαξε για την κοκαΐνη. Είδε εικόνες, κάποια άρθρα, έξαψε για το πότε κάποιος θεωρείται εθισμένος και ποιες είναι οι αντιδράσεις του και οι συνέπειες στην ζωή του.
Από εκείνη τη μέρα η Φρίντα παρατηρούσε τον γιο της, του έκανε διάφορες ερωτήσεις, χωρίς όμως να κινήσει την περιέργειά του και έψαχνε το δωμάτιο του όταν έλειπε και έβρισκε την ευκαιρία. Ποτέ όμως δεν διαπίστωσε κάτι το ύποπτο και ποτέ ξανά δεν βρήκε κάποιο παρόμοιο σακουλάκι με αυτή την άσπρη σκόνη.
Στις είκοσι εφτά Οκτωβρίου η Φρίντα ερευνούσε στο διαδίκτυο από πού προέρχεται το ροχαλητό και πως αντιμετωπίζεις τον άντρα σου που ροχαλίζει.
Στις τέσσερις Νοεμβρίου, έπειτα από έναν μικρό έλεγχο αγοράς, παρήγγειλε έναν δονητή.  
Στις δέκα οκτώ Νοεμβρίου έψαχνε για το εάν πρόβλημα στο συκώτι μπορεί να προκαλέσει έντονη τριχόπτωση. Τα μαλλιά της έπεφταν τον τελευταίο μήνα όπως ποτέ άλλοτε. Η αλήθεια είναι πως πάντα αντιμετώπιζε ένα μικρό πρόβλημα τριχόπτωσης, ιδίως τους μήνες του φθινοπώρου και της άνοιξης. Αυτό που συνέβαινε όμως τώρα ήταν ανησυχητικό. Στην ανησυχία της αυτή προστέθηκε και ένας οξύς πόνος δεξιά του στομαχιού της, που δεν τον είχε νιώσει ποτέ ξανά.
Στις είκοσι μία Νοεμβρίου ξύπνησε στις οκτώ το πρωί όπως και κάθε καθημερινή. Ετοίμασε καφέ και πρωινό. Ο άντρας της ήπιε τον καφέ του και έφυγε για τη δουλειά του. Ο γιος της έφαγε και έφυγε για το σχολείο του. Στις εννέα παρά τέταρτο και ενώ η Φρίντα ετοιμαζόταν να ξεκινήσει και αυτή για τη δουλειά της χτύπησε το τηλέφωνο. Το σήκωσε.
Ο άνθρωπος που της μίλησε της εξήγησε πως ήταν αντιπρόσωπος της διαδικτυακής μηχανής αναζήτησης που χρησιμοποιούσε. Με μεγάλη του λύπη την πληροφόρησε πως από κάποιο λάθος, για το οποίο δεν ευθυνόταν η εταιρία του, και που δεν είχε ακόμη εξακριβωθεί τι ακριβώς ήταν, είχαν διαρρεύσει όλες οι αναζητήσεις της στο διαδίκτυο και οι σχετικές με αυτές παραγγελιές και τα mail της από τις τέσσερις Μαρτίου έως και  τις δέκα οκτώ Νοεμβρίου.
Η εταιρία είχε μόλις καταφέρει να απομονώσει και πάλι τις αναζητήσεις της και να τις καταστήσει ασφαλείς. Δυστυχώς όμως στο διάστημα αυτό των τριών ημερών, πολλές από αυτές είχαν ήδη μεταφερθεί σε άλλες τοποθεσίες και είχαν διαδοθεί σε ένα ευρύτερο κοινό.
Τηλεφώνησε αμέσως σε κάποιον δικηγόρο. Εκείνος τη σύνδεσε με έναν συνάδερφό του, ειδικευμένο σε περιπτώσεις σαν τη δική της.
Ακολούθησαν πολλά και διάφορα τηλεφωνήματα, από συγγενείς, φίλους, γνωστούς, μέχρι και άγνωστους.
Το μεσημέρι ο δικηγόρος ξανατηλεφώνησε. Δυστυχώς τελικά δεν μπορούσε να κάνει και πολλά, καθώς η εταιρία αναζήτησης είχε πολλές δικλίδες ασφαλείας στα καταστατικά και στα συμβόλαιά της που την προστάτευαν από μηνύσεις των χρηστών της σε παρόμοιες περιπτώσεις.
Η Φρίντα έκλεισε το τηλέφωνο. Έπειτα άνοιξε τον υπολογιστή και πληκτρολόγησε στη μηχανή αναζήτησης το όνομα και το επίθετό της. Οι συνδέσεις που εμφανίστηκαν ήταν τρομακτικά πολλές. Μπήκε στην πρώτη από αυτές. Ένα ολόκληρο ντοκιμαντέρ είχε στηθεί για τη ζωή της από τις τέσσερις Μαρτίου έως και  τις δέκα οκτώ Νοεμβρίου με βάση τις αναζητήσεις της στο διαδίκτυο.
Η πόρτα του σπιτιού άνοιξε. Ο άντρας της μαζί με τον γιο της μόλις είχαν επιστρέψει. Γελούσαν, έλεγαν μάλλον κάποιο αστείο μεταξύ τους.     

καλημέρα αγαπημένε γνωστέ και άγνωστε που ακόμη διακοπεύεις, ή που δεν … ή που μόλις σιχτιρίζεις που επιστρέφεις.

Καλημέρα, καλημέρα. Ζεστή, ιδρωμένη,"σβησμένη" με μπόλικο κλιματισμό και νερό. Παγωμένος βρασμένος δυόσμος, με πολλά παγάκια. Ξεδιψάει καλύτερα από το σκέτο νερό. Είναι δε βέβαιον ότι κάποιες καλές ιδιότητες έχει κι ο δυόσμος οπότε πάλι κερδισμενοι είστε αν ακολουθήστε τη συμβουλή μου.

Δεκαπενταύγουστο πέθανε η γιαγιά η Ξένη. Πάντα τη θυμάμαι με λατρεία. Με λάτρευε κι εκείνη. Θα μπορούσε να πηδήξει από το μπαλκόνι αν της το ζητούσα.
Τι τιχερά είναι τα παιδιά που έχουν γιαγιάδες και παππούδες. Εγώ δεν γνώρισα κάνεναν παππού, δεν ξέρω την απώλεια του παππού. Μάλλον πονάει το ίδιο, όπως και της γιαγιάς.

Μ’ αρέσει τελικά αυτή η μεσοβέζικη περίοδος. Καλοκαίρι μεν, αλλά το μυαλό στις υποχρεώσεις του χειμώνα. Από το άσπρισμα τοίχων, μέχρι … όπου βγει. Πάντα είναι ωραίες οι περιόδοι που σε ξεσηκώνουν για σχέδια. Είναι καλύτερες εκεινες οι εποχές που τα σχέδια έχουν γίνει καθημερινότητα!
(next song … για να μπαίνουμε στο κλίμα … 3 του σεπτέμβρη να ροκάρεις)

Τα πλατάνια στο Πήλιο είναι σα μια στατική πικετοφορία. Ό,τι θέλει να ανακοινώσει καποιος το "συρράπτει" πάνω στον πλάτανο της πλατείας, στα πλατάνια της παραλίας και στα αρμυρίκια. Τα πλατάνια όμως έιναι … σαν το facebook του κάθε χωριού. Το twitter της πλατείας!!!

Καλό υπόλοιπο καλοκαίρι*.
(* απ’ αυτο που κουβαλάμε μέσα μας και μας κάνει ζεστούς και έτοιμους να δεχτούμε τις "δροσιές")

Δεν ξέρω εάν τυπικώς είναι νόμιμο.
Δεν μου καίγεται καρφί, ακόμη κι αν το έχουν νομιμοποιήσει μαζί ο Πάπας και ο Πατριάρχης.
Αυτό το πράγμα προσβάλλει την αισθητική μας, τη νομημοσύνη μας και γαμώ το ΔΝΤ μου μέσα!
Κοίτα τι πήγε κι έκανε ο καλλιτέχνης. Πολυκατοικία-σκαλιέρα, σαν αυτά που σιάχνει η Μαρίνα μου με τα lego της. Ομως ο καλλιτέχνης πλέρωκε κι έχτισε το σούργελο που βλέπεις, σε μια μαγική παραλία του Πηλίου, που τη χτυπάει το Αιγαίο, την Πάλτση.
Τα θερμά μου συγχαρητηρία στον σχεδιαστή, και όποιον έχει υπογράψει για την αδειοδότηση!!! καθώς και σε όλους … που το ανέχονται!!!

σ’ αυτό το ωραίο … λέει χοτέλι, διοργανώνονται διάφορα εναλλακτικά… γιόγκες,τάι-τσι και τα ρέστα. Πώς αντέχουν σε τέτοιο περιβάλλον; (αν αληθεύει ότι γίνονται…)

μπλιάχ / μπλιαξ (η αγαπημένη ατάκα του  Αντώνη μου όταν απορρίπτει κάτι – με έντονο τονισμό στο "χ" / "ξ")