…του Θοδωρή Παπαδουλάκη που σκηνοθετεί "Το Νησί" και όχι μόνο. Σκηνοθετεί και τις δικές μας ζωές κάθε Δευτέρα βράδυ.
Είμαι από τους πιο τυχερούς και το βράδυ της Παρασκευής βρέθηκα στην Ἀνω Ελούντα, στο σκηνικό που αναπαριστά τον κεντρικό δρόμο της Σπιναλόγκας, παρέα με τον Γιώργο (Λιάγκα), τον Δημήτρη (Ξενάκη) και όλο το καστ και το συνεργείο που είχε βάρδια.
Η σκηνή μεγάλη και σε κόσμο, και σε ώρες (πολύ συνηθισμένο για τους τυχερούς που συμμετέχουν σ’ αυτή την παραγωγή).
Γιατί συγκινούμαστε όταν βλέπουμε "Το Νησί";
Γιατί όλοι όσοι συμμετέχουν είτε είναι μπροστά είτε πίσω από τις κάμερες νιώθουν την ίδια συγκίνηση μ’ εμάς, τους τηλεθεατές.
Είναι μια απλοϊκή προσέγγιση. Για την ώρα θα μείνω εδώ. Δεν είναι αυτό το θέμα μου. Θέλω να το συζητήσω, αλλά όχι τώρα!
Είχαμε την τύχη με το Γιώργο να ζήσουμε λίγες ώρες με τα παιδιά -μικρά, μεγαλύτερα και πολύ μεγάλα – του "Νησιού" και να κάνουμε πολλά γυρίσματα που θα προβληθούν σε λίγες μέρες. Αυτό που δεν μπορεί να προβληθεί είναι η ατμόσφαιρα. Η αγάπη, το κέφι, το μεράκι, η κούραση, οι ώρες δουλείας στο μοντάζ, στο ηχοληπτικό. Δεν μπορούν να "βγουν" από ένα ρεπορτάζ. Ευτυχώς ο Παπαδουλάκης μπορεί "όλα αυτά" να τα κάνει επεισόδια.
Από την καρδιά μου θέλω να ευχαριστήσω όλο τον κόσμο που δουλεύει για να περνάμε καλά κάθε Δευτέρα.Και τους καινούριους φίλους που έκανα στην Πλάκα και την Άνω Ελούντα.
Ελπίζω οι ντόπιοι να κάνουν ό,τι χρειάζεται ώστε να κρατήσουν ζωντανό τον κόσμο που "χτίστηκε". Δηλαδή να μην αφήσουν να γκρεμιστούν τα σκηνικά που αναπαριστούν τη Σπιναλόγκα. Η δουλειά του σκηνογράφου, Αντώνη Χαλκιά, μπορεί να μετατρέψει το χωριουδάκι σε ζωντανό μουσείο. (το σάββατο το μεσημέρι λεφούσια από εκδρομικά πούλμαν περιδιάβαιναν το σκηνικό και ζωντάνευαν το χωριό).
Σας δίνω λίγες από τις φωτογραφίες που έβγαλα, έτσι βιαστικά, για να πάρετε μια μυρωδιά!
Αυτός είναι ο σκηνοθέτης, ο ΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ του Νησιού, Θοδωρής Παπαδουλάκης.
η καμάρα και το δωμάτιο πάνω από το δρομάκι είναι σκηνικό. όπως και κάποιοι από τους πέτρινους τοίχους που βλέπεις.
Είναι από τις περιπτώσεις που χαίρομαι που δε μπορώ να ξεχωρίσω το πραγματικό από το φανταστικό.
Το αληθινό από το … τεχνητό.
Γιατί "ψεύτικο" δεν υπάρχει τίποτα στο "Νησί" και τους ανθρώπους του!