Giannis Kafatos

Πήγα στο πειραιώτικο καινούριο στέκι, στο Passport, στην παρουσίαση του νέου βιβλίου του Χρήστου Χωμενίδη, "Στη Δευτέρα Παρουσία ας μας βάλουν απουσία", που κυκλοφορεί από τον Πατάκη
Περάσαμε πολύ ωραια, γιατί δεν ήταν μια "μπαστουνοκατάπιους" παρουσιάση αλλά μια πολύ ωραία βραδιά με τη Λένα Διβάνη, και τον κύριο Χρονά σε μεγάλα κέφια, τον Χωμενίδη σε ακόμη μεγαλύτερα κι εμάς, το κοινό έτοιμους να ακούσουμε και να δεχτουμε θετική ενέργεια.

Τράβηξα σε βίντεο διάφορα πραγματάκια που ειπωθηκαν – όχι όλα δυστυχώς, γιατί δεν είχα αδείασει την κάρτα της κάμερας κι είχα μέσα τον Αντώνη και τη Μαρίνα μου σε περιπετειες που δεν ήθελα να χάσω –

αλλά και την ανάγνωση ενός εκ των διηγημάτων που θα το δεις σε δύο μέρη.

Καλοτάξιδο λέμε στο νέο βιβλίο & Καλή ανάγνωση και καλή προβολή σε όσους δείτε τα βίντεο που ακολουθούν!

(τραγούδησαν μαγικά οι αγαπημένοι μου Manic Street Preachers)

Η κατάσταση έχει ξεφύγει! Όσο κι αν ακόμη υπάρχει κέφι για να κάνεις λογoπαίγνια με την απόχη που με έναν τόνο πάνω από το δίχτυ την κάνεις  αποχή …

δεν υπάρχει καμία διάθεση για  Ανοχή!

Καλημέρα.
Ζούμε σε πόλεμο. απ’ όπου και να το δεις. Με τα χαμένα δις …. Δύσμοιροι Ω, ΕΜΕΊΣ!!! Eξ’ αιτίας τους. Φταίμε όμως κι εμείς; Ναι. Σίγουρα όχι με τον Παγκαλικό τρόπο αλλά έχουμε κάποιοι τουλάχιστον καλά χεσμένη τη φωλιά μας.

Καλημέρα
Τα ρούχα είναι πολύ απαλά μόλις στεγνώσουν και μοσχοβολάνε λεβάντα, το αγαπημένο μου μαλακτικό. Αν τα έχει κάψει πολύ ώρα ο ήλιος μπορεί και να είναι λίγο σκληρά, αλλά μετά με το σιδέρωμα μαλακώνουν και να τα! ευωδιαστά και μυρωδάτα

καταλαβαίνεις ότι υπάρχει μέγα θέμα εδώ! Δεν το καλαβαίνεις; Κρίμα! Αλλά τελικά τι σημασία έχει. Σημασία έχει ν’ αγαπάς. Και να σε αγαπάνε!

Είναι που τα νέα μέτρα έρχονται όπως και τα χριστούγεννα. Ή όπως ο Μάιος: με βήμα ταχύ! Μετωπική θα έχουμε. Να δούμε ποιος θ’ αντέξει. Για πόσο θ’ αντέξει. Και τι θα γίνει. Πόσο ακόμη ανοχή; Πόσο;

Η μαλακία πάει σύνεφο. Ο καιρός ακολουθεί. Τι είναι αυτός ο καιρος; Πόσο ακόμη θα ξυπνάω το πρωί με 18 βαθμούς κελσίου που μετά γίνονται 20 και 22 και έχει νοτιά και κολλάνε τα ρούχα πάνω σου. ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ άλλο ΝΟΤΙΑΔΕΣ. Αφού δεν είναι καλοκαίρι, αφού δεν έχω άδεια θέλω χειμώνα. Ελα χειμώνα, έλα! Σε περιμένουμε…

Ο Χάρυ Πότερ νικάει τους προσωπικούς του εχθρούς. Υποστηρίζουμε τον μικρό μάγο, που μεγαλώνει γιατί έχουμε κι εμείς κάτι ανοιχτούς λογαριασμούς που θέλουν κλείσιμο.

Είδα όνειρο προχθες το βράδυ. Είχα πολύ καιρό να δω όνειρο. Ήταν έγχρωμο, με γρήγορη δράση και ωραία αίσθηση ανάμνησης. Το θυμάμαι ακόμη! Τυχαίο; Μάλλον.

Μ’ αρέσει πολύ το καινουριο τραγούδι της Duffy. Το ανέβασα προχθές στο FB και θα το παίξω και την Κυριακή το βραδάκι στο Black Duck. Θα είμαι εκεί από τις 8 το βράδυ μέχρι τα μεσάνυχτα. Ν’ αποχαίρετήσουμε την Κυριακή και να υποδεχτούμε τη Δευτέρα!

Καλό σου-κου

… μεγαλώνει, ξεσπαθώνει και … calling U

εμπρός βήμα ταχύ
να κάνουμε ό,τι διέταξαν
και στη μισή τιμή
να ρίξουμε την αξία μας
αφού ο καιρός το … απαιτεί

(μη χέσω)

κοιτα … εδώ να δεις και να μαθεις τόσα πράγματα για τα Ρόδια. Εγώ απλώς τα λατρεύω!

Λοιπόν,

πήγα στου Πανούση, στο "Γυάλινο" μουσικό θέατρο. Πήγα με καλή παρέα, πήγα με καλή διάθεση.
Αλλά κάθε φορά που πάω στο "Γυάλινο" για να δω και να ακούσω καλή μουσική λέω τα ίδια πράγματα μόλις βγω και κινδυνεύω να γίνω γραφικός.

Αυτοί οι χώροι που είναι σκυλάδικα, μεγάλες πίστες αλλά το παίζουν δήθεν του εντέχνου και του πολιτισμού μου τη βαράνε στο κεφάλι.

Τουλάχιστον στα μεγάλα λαϊκο-ποπ-μάγαζα έχουν κάνει και επενδύσεις και τέλος πάντων ξέρεις που πάς.

220 ευρώ το μπουκάλι ανα τέσσερα άτομα ρε παλικάρια είναι βαρύ!

Δε λέω περάσαμε ωραία, γελάσαμε, απολαύσαμε, αναπολήσαμε, είπαμε δύο κουβέντες μεταξύ μας, αλλά νισάφι το κέρατό μου μέσα. Στριμωγμένοι  στα καρεκλάκια σαν παστές σαρδέλες να μην μπορείς να κουνηθείς, αφήσαμε τον Πανούση να ξυπνήσει τους τουμπανιασμένους επαναστάτες που κοιμόνται στα βάθη της ψυχής ενός εκάστου των παρόντων και χτυπήσαμε παλαμάκια, πληρώσαμε, ζητήσαμε απόδειξη μετά από σκέψη (εδώ να πω ότι το μαγαζί τις είχε έτοιμες πριν τις ζητήσουμε) και φύγαμε χαρωποί και γελαστοί.

Αλλά τα 220 ευρώ ανα τέσσερα άτομα …

Μην ξανακούσω κάνεναν να παραπονιέται για τις τιμές των εισιτηρίων σε καμιά μεγάλη συναυλία! Κι εκεί σα να πας σε σκυλάδικο είναι.
Στα θέματα … τιμής ως έλληνες δε σηκώνουμε μύγα στο σπαθί μας.

Άντε και του χρόνου!

( Ο Τζιμάκος, χωρίς να έχει γράψει καινουρια τραγούδια, ζωγραφίζει και είναι τόσο φρέσκος. Το φινάλε, το LadyGAGA-Κικόν είναι όλα τα λεφτά / όσα περίσεψαν δηλαδή -χαχαχαχα)

Πάρε και δύο βιντεάκια να ‘χεις να πορεύεσαι Πανουσικώς!