Λοιπόν,
πήγα στου Πανούση, στο "Γυάλινο" μουσικό θέατρο. Πήγα με καλή παρέα, πήγα με καλή διάθεση.
Αλλά κάθε φορά που πάω στο "Γυάλινο" για να δω και να ακούσω καλή μουσική λέω τα ίδια πράγματα μόλις βγω και κινδυνεύω να γίνω γραφικός.
Αυτοί οι χώροι που είναι σκυλάδικα, μεγάλες πίστες αλλά το παίζουν δήθεν του εντέχνου και του πολιτισμού μου τη βαράνε στο κεφάλι.
Τουλάχιστον στα μεγάλα λαϊκο-ποπ-μάγαζα έχουν κάνει και επενδύσεις και τέλος πάντων ξέρεις που πάς.
220 ευρώ το μπουκάλι ανα τέσσερα άτομα ρε παλικάρια είναι βαρύ!
Δε λέω περάσαμε ωραία, γελάσαμε, απολαύσαμε, αναπολήσαμε, είπαμε δύο κουβέντες μεταξύ μας, αλλά νισάφι το κέρατό μου μέσα. Στριμωγμένοι στα καρεκλάκια σαν παστές σαρδέλες να μην μπορείς να κουνηθείς, αφήσαμε τον Πανούση να ξυπνήσει τους τουμπανιασμένους επαναστάτες που κοιμόνται στα βάθη της ψυχής ενός εκάστου των παρόντων και χτυπήσαμε παλαμάκια, πληρώσαμε, ζητήσαμε απόδειξη μετά από σκέψη (εδώ να πω ότι το μαγαζί τις είχε έτοιμες πριν τις ζητήσουμε) και φύγαμε χαρωποί και γελαστοί.
Αλλά τα 220 ευρώ ανα τέσσερα άτομα …
Μην ξανακούσω κάνεναν να παραπονιέται για τις τιμές των εισιτηρίων σε καμιά μεγάλη συναυλία! Κι εκεί σα να πας σε σκυλάδικο είναι.
Στα θέματα … τιμής ως έλληνες δε σηκώνουμε μύγα στο σπαθί μας.
Άντε και του χρόνου!
( Ο Τζιμάκος, χωρίς να έχει γράψει καινουρια τραγούδια, ζωγραφίζει και είναι τόσο φρέσκος. Το φινάλε, το LadyGAGA-Κικόν είναι όλα τα λεφτά / όσα περίσεψαν δηλαδή -χαχαχαχα)
Πάρε και δύο βιντεάκια να ‘χεις να πορεύεσαι Πανουσικώς!
Share on Facebook