τα 90’ς και αφού είχα κάνει αρκετά χρόνια τη βάρδια μου μπροστά στις κάμερες ως ρεπόρτερ άρχισα να δουλεύω «εσωτερικός». Αυτό είχε ένα πολύ πολύ… αστείο θετικό: δεν ήμουν υποχρεωμένος να φοράω πουκάμισο και γραβάτα, τη «στολή» του τηλεοπτικού δημοσιογράφου που κάθε βράδυ μπαίνει στα σπίτια του κόσμου και πρέπει να είναι ευπρεπώς ενδεδυμένος κλπ κλπ κλπ. Ξέρεις είναι πολύ … ιδιαίτερο την πρώτη μέρα σε μια δουλειά που τόσο πολύ γουστάρεις να μπαίνεις με αμερικάνικο τζάκετ χακί (τα θυμάστε οι … συνομήλικοι) πουλόβερ και φουλάρι και μετά από λίγες εβδομάδες να βρίσκεσαι με πουκάμισο, γραβάτα και κατά περίπτωση σακάκι.
Όταν λοιπόν ήμουν αναγκασμένος να φοράω γραβάτες αποφάσισα ότι αυτές οι γραβάτες κάτι θα λέγανε! Αρκεί να σου πω ότι μέσω ίντερνετ απέκτησα μέχρι και γραβάτα με τίτλο «τρελλές αγελάδες» (την πρώτη φορά που ακούσαμε για την αρρώστια).
Μόλις πέταξα τη «στολή» για σχεδόν ένα χρόνο δεν ξαναφόρεσα πουκάμισο ακόμη και στις πιο … απαραίτητες στιγμές με αποτέλεσμα να μαλώνω με τους γονείς κάθε φορά που χρειαζόταν να παραβρεθώ σε μια οικογενειακή μάζωξη.
Έτσι άρχισα να λιώνω τα t-shirt που αγόραζα ή που έφτιαχνα όταν πήγαινα διακοπές. Σιγά σιγά άρχισα να γεμίζω συρτάρια και στη συνέχεια σακ-βουαγιάζ και βαλίτσες με τα αγαπημένα μου σκουτιά (έτσι τά ΄λεγε η συχωρεμένη η γιαγιά μου).
Η συνέχεια και το τέλος … της ιστορίας στο Protagon.gr
Share on Facebook